อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 39: รุ่งอรุณแห่งความพินาศ

เช้าวันรุ่งขึ้น คฤหาสน์ของตระกูลเซียวเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความคึกคักและยินดี เหล่าคนรับใช้ต่างวิ่งวุ่นจัดเตรียมสถานที่สำหรับงานเลี้ยงเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ที่จะมีขึ้นในค่ำคืนนี้ เพื่อประกาศการร่วมมือกับตระกูลจางและแสดงแสนยานุภาพความเป็นใหญ่ในเมืองเมฆาล่อง

เซียวอี้เฟิงตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่ยังคงขุ่นมัวจากความพ่ายแพ้ในงานประมูล แต่เมื่อนึกถึงงานเลี้ยงในคืนนี้ เขาก็แสยะยิ้มออกมา 'คอยดูเถอะตระกูลหลิน...หลังจากคืนนี้ไป พวกเจ้าจะไม่มีที่ยืนในเมืองนี้อีกต่อไป!'

แต่ความฝันอันหอมหวานของเขาก็กำลังจะถูกทำลายลงในไม่ช้า...

ณ คลังโอสถสวรรค์ ยามผลัดใหม่ได้เดินทางมารับช่วงต่อจากทีมของจ้าวซาน

"เมื่อคืนไม่มีอะไรผิดปกติใช่หรือไม่?" ยามคนหนึ่งเอ่ยถาม

จ้าวซานหาวหวอด "เงียบสงบดี ไม่มีแม้แต่เงาของหนูสักตัว"

หลังจากส่งมอบเวรยามเรียบร้อยแล้ว ยามผลัดใหม่คนหนึ่งก็เดินไปที่ประตูเหล็กเพื่อปฏิบัติภารกิจแรกของวัน...เบิก "หญ้าจิตรวมปราณ" จำนวนสิบต้นสำหรับโรงหลอมโอสถ

เขาไขกุญแจและเปิดประตูเหล็กที่หนักอึ้งออก...

และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าก็ทำให้เขาหยุดนิ่งราวกับถูกสาปเป็นหิน! ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด!

กลิ่นหอมของโอสถที่เคยอบอวล...หายไปไหน? ทำไมมันถึงถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นและเถ้าธุลี?

ชั้นวางของที่เคยเต็มไปด้วยกล่องหยกและขวดกระเบื้อง...ทำไมมันถึงว่างเปล่าไปเกือบหนึ่งในสี่! บนชั้นเหล่านั้นมีเพียงซากของสมุนไพรที่แห้งกรังเป็นสีเทาและเศษกระเบื้องที่แตกละเอียด!

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาา!"

เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังดังลั่นไปทั่วทั้งลานกว้าง!

"ยะ...แย่แล้ว! คลังโอสถ! คลังโอสถถูกปล้น!"

สัญญาณเตือนภัยถูกตีดังขึ้นระรัว! ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในคฤหาสน์ตระกูลเซียวทันที!

จ้าวซานที่กำลังจะกลับไปพักผ่อน เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณก็มีใบหน้าซีดเผือด เขารีบพุ่งกลับมายังคลังโอสถด้วยความเร็วสูงสุด พร้อมกับเหล่าผู้อาวุโสและประมุขตระกูลเซียว "เซียวจ้าน" ที่รีบรุดมาดูด้วยตนเอง!

เมื่อทุกคนก้าวเข้ามาในคลังโอสถและเห็นสภาพความพินาศเบื้องหน้า...ทุกคนต่างหยุดหายใจไปชั่วขณะ!

"นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้น!" เซียวจ้านคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่น แรงกดดันของยอดฝีมือขอบเขตทะเลวิญญาณระเบิดออกมาจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว "จ้าวซาน! นี่มันเรื่องอะไรกัน! เจ้าเฝ้ายามอยู่ทั้งคืนไม่ใช่รึ!"

จ้าวซานทรุดลงคุกเข่ากับพื้นทันที ใบหน้าของเขาไร้สีเลือด "ท่านประมุข! ข้า...ข้าไม่ทราบจริงๆ! เมื่อคืนไม่มีสิ่งใดผิดปกติเลย ประตูไม่ได้ถูกทำลาย...ไม่มีร่องรอยการต่อสู้แม้แต่น้อย!"

ผู้อาวุโสคนหนึ่งรีบเข้าไปตรวจสอบซากสมุนไพรบนชั้นวาง เขายิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น "ประหลาดมาก... นี่ไม่ใช่การขโมยธรรมดา... ดูเหมือนแก่นแท้พลังงานของสมุนไพรทั้งหมดจะถูก 'ดูด' ออกไปจนหมดสิ้น! ทิ้งไว้เพียงซากที่ไร้ค่า!"

ในขณะที่ทุกคนกำลังสับสนและโกรธเกรี้ยวอยู่นั้นเอง เซียวอี้เฟิงก็ได้วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

เมื่อเขาเห็นสภาพภายในคลังโอสถ เขาก็ตกตะลึงไปชั่วครู่...ก่อนที่ภาพของชายในชุดคลุมลึกลับคนหนึ่งจะผุดขึ้นมาในใจ! ความแข็งแกร่งทางกายภาพที่น่ากลัว...ความเยือกเย็น...และความแค้นที่ตระกูลหลินมีต่อพวกเขา...

ทุกอย่างเชื่อมโยงกันในหัวของเขาทันที!

"เป็นมัน!" เซียวอี้เฟิงตะโกนลั่น "ต้องเป็นไอ้คนในชุดคลุมที่มากับตระกูลหลินแน่ๆ! ไม่มีใครอีกแล้ว! ตระกูลหลิน! พวกมันต้องเป็นคนทำ!"

คำพูดของเขาทำให้ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว

เซียวจ้านผู้เป็นประมุขหรี่ตาลง แววตาของเขาสาดประกายสังหารอันเย็นเยียบออกมา "ตระกูลหลิน...กล้าดียังไงมาหยามเกียรติพยัคฆ์ถึงในถ้ำ!"

ความโกรธเกรี้ยวจากการสูญเสียทรัพย์สินมหาศาลและความอัปยศจากการถูกลูบคม ทำให้เซียวจ้านตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด

"ดี...ดีมากตระกูลหลิน! ในเมื่อพวกเจ้ากล้าหักหน้าตระกูลเซียวของข้าถึงเพียงนี้..."

"งั้นในงานเลี้ยงคืนนี้ ข้าก็จะใช้พวกเจ้ามาเชือดไก่ให้ลิงดู!"

"ส่งคนไป 'เชิญ' แม่นางน้อยหลินเวยเวยและ 'ผู้อาวุโสเกียรติคุณ' ของนางมาที่งานเลี้ยงให้ได้! บอกพวกมันว่านี่เป็นคำสั่งจากข้า...หากไม่มา...ตระกูลหลินก็ไม่จำเป็นต้องมีอยู่อีกต่อไป!"

พายุแห่งความโกรธเกรี้ยวที่กำลังจะปะทุขึ้นในตระกูลเซียว...ย่อมจะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองเมฆาล่องในอีกไม่ช้า!