ปืนของมนุษย์
เช้าวันต่อมา นัทยังไม่ทันได้ยินเสียงระฆังจากหอคอยกลางเมือง เขาก็ลุกจากเตียงเรียบร้อยแล้ว
สมุดเล่มเล็กถูกยัดใส่กระเป๋า ดินสออยู่ในมือ กระเป๋าผ้าพาดไหล่
มาร์โกที่ยังนั่งงัวเงียอยู่บนเตียงมองเขา
“นายจะรีบอะไรขนาดนั้น”
“หาแร่”
“เมื่อคืนเราคุยกันว่าจะออกตอนเช้า”
“ตอนนี้เช้าแล้ว”
มาร์โกเหลือบมองหน้าต่าง
“พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น”
นัทนิ่ง
“...เช้าของฉัน”
“งั้นรอเช้าของโลกก่อน”
“นายเรื่องมากจริง”
“คนที่จะพาเราเดินหลงป่าคือใคร?”
“ฉันไม่เคยหลง”
“เมื่อวานเราเดินผ่านร้านเดิมสามรอบ”
“นั่นเรียกสำรวจ”
มาร์โกหัวเราะแล้วลุกขึ้น
“ไปก็ไป”
มาร์โกพานัทออกไปทางตะวันตกของเมือง จากถนนหินค่อย ๆ กลายเป็นทางดิน อาคารลดจำนวนลง เสียงผู้คนเริ่มหายไป จนในที่สุดเหลือเพียงเสียงลมกับต้นไม้ หลังจากเดินไปหลายชั่วโมง ทั้งสองก็มาถึงพื้นที่ที่ชาวเมืองเรียกว่าเนินเขาหินดำ พื้นดินบริเวณนี้เต็มไปด้วยหินสีเข้ม บางก้อนมีแสงเรืองอยู่ภายใน บางก้อนมีเส้นสีแดงหรือสีน้ำเงินพาดผ่าน
นัทนั่งลงทันที
“นี่แหละ”
มาร์โกยิ้ม
“ฉันรู้อยู่แล้วว่านายจะพูด”
“เรามาเก็บให้หมด”
“อย่าเก็บหมด”
“ทำไม?”
“เพราะนายแบกไม่ไหว”
นัทหันไปมองกระเป๋าในระบบ
แล้วมองก้อนหินขนาดเท่าหัวคนหลากหลายมากมาย
“...งั้นเลือกเอาเฉพาะที่น่าสนใจ”
“แบบนั้นค่อยสมเหตุสมผลหน่อย”
ทั้งสองเริ่มสำรวจ
มาร์โกมีวิธีของตัวเอง เขาใช้มีดเล็ก ๆ ขูดพื้นผิวแร่ เคาะหิน ฟังเสียง และสังเกตสี
ส่วนนัทใช้วิธีของตัวเอง เขาจดทุกอย่าง สี น้ำหนัก ลักษณะภายนอก การเปลี่ยนแปลงเมื่อโดนความร้อน
และสิ่งที่สำคัญที่สุด... สิ่งที่ไม่เหมาะกับการสร้างปืน เพราะความล้มเหลวก็เป็นข้อมูลเช่นกัน
หลังจากเก็บตัวอย่างมาหลายชนิด ทั้งสองจึงกลับเมือง
โต๊ะทำงานเล็ก ๆ ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นพื้นที่ทดลอง ก้อนแร่ถูกวางเรียงเป็นแถว มาร์โกหยิบก้อนหนึ่งขึ้นมา
“นี่เป็นเหล็กธรรมดาของโลกนี้”
นัทพยักหน้า
“แต่มีพลังงานอยู่ในตัว”
“ใช่”
“แล้วก้อนนี้?”
“แร่ที่กักเก็บพลังได้ดี”
“ไม่เอา”
มาร์โกเลิกคิ้ว
“ทำไม?”
“เราไม่ต้องการให้ปืนของเราพึ่งพาพลังเวทตั้งแต่แรก”
มาร์โกยิ้ม
“คิดเหมือนกัน”
นัทมองเขา
“จริง?”
“จริง”
มาร์โกหยิบแร่อีกชนิดขึ้นมา
“ตัวนี้ไม่ค่อยรับพลังงาน แต่แข็งและเหนียวกว่า”
นัทหยิบสมุดขึ้นทันที
“นั่นแหละที่เราตามหา”
จากนั้นการทดลองจึงเริ่มขึ้นไม่มีใครรู้ว่ามันจะสำเร็จเมื่อไร ไม่มีใครรับประกันว่าความรู้จากโลกเดิมจะใช้กับวัสดุโลกนี้ได้ แต่ทั้งสองรู้สิ่งหนึ่งพวกเขาต้องทดลอง และต้องล้มเหลว หลายครั้ง ชิ้นแรกใช้ไม่ได้ชิ้นที่สองมีปัญหา ชิ้นที่สามไม่ทนแรง ชิ้นที่สี่มีคุณสมบัติไม่เหมาะสม บางครั้งนัทหงุดหงิดจนอยากโยนของทิ้ง
บางครั้งมาร์โกก็ยืนกอดอกมองแล้วพูดประโยคเดียว
“บอกแล้ว”
“อย่าพูด”
“ยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“หน้านายพูด”
มาร์โกหัวเราะ
“งั้นก็ทำต่อ”
วันเวลาผ่านไป ทั้งคู่เริ่มเข้าใจวัสดุของโลกนี้มากขึ้น นัทอธิบายหลักการที่เขารู้ มาร์โกปรับมันให้เข้ากับวัสดุ บางอย่างที่เคยทำได้ง่ายในโลกเดิมกลับทำไม่ได้ที่นี่ บางอย่างกลับง่ายกว่าเดิม และนั่นทำให้การสร้างปืนไม่ใช่เพียงการเอาความรู้จากโลกเดิมมาทำซ้ำมันกำลังกลายเป็น...
เทคโนโลยีของโลกใบใหม่
หลายสัปดาห์ผ่านไป ในที่สุดชิ้นส่วนต้นแบบชุดหนึ่งก็ถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะ
มาร์โกหยิบชิ้นส่วนหนึ่งขึ้นมา พลิกดูทั้งสองด้าน
“งานละเอียดกว่าดาบอีก”
“เพราะมันมีชิ้นส่วนเยอะ”
“แล้วนายยังอยากสร้างอีกกี่กระบอก?”
“ตอนนี้สอง”
มาร์โกมองหน้าเขา
“ทำไมสอง?”
“คนละกระบอกสำหรับฉันกับนาย”
“อ๋อ”
มาร์โกพยักหน้า
“อย่างน้อยนายก็ยังคิดถึงฉัน”
“ถ้ากระบอกเดียว นายคงแย่งฉัน”
“แน่นอน”
ทั้งสองหัวเราะจากนั้นจึงกลับไปทำงานต่อ
วันหนึ่ง
หลังจากการทดลองและแก้ไขมาอย่างยาวนาน ปืนกระบอกแรกก็เสร็จสมบูรณ์ มันไม่ได้สวยงามไม่มีผลึกประดับไม่มีอักขระเวทมนตร์ ไม่มีโลหะเรืองแสงไม่มีใครมองแล้วคิดว่ามันเป็นอาวุธระดับสู งมันเป็นเพียงอาวุธโลหะรูปร่างเรียบง่าย แต่สำหรับนัทและมาร์โก...
มันมีความหมายมากกว่านั้น
นัทหยิบมันขึ้นมา น้ำหนักอยู่ในมือพอดี มาร์โกตรวจสอบชิ้นส่วนทั้งหมดอีกครั้ง
“พร้อม?”
นัทมองเขา
“พร้อม”
“ถ้ามันระเบิดใส่หน้าเรา?”
“ก็วิ่ง”
มาร์โกหัวเราะ
“แผนยอดเยี่ยม”
พวกเขาเลือกพื้นที่ห่างจากเมือง ไม่มีบ้าน ไม่มีผู้คน
มีกำแพงหินอยู่ไกลออกไปเป็นเป้าหมาย นัทยืนถือปืน
หัวใจเต้นแรง ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะนี่คือครั้งแรกที่ความคิดในหัวกำลังจะกลายเป็นของจริง
มาร์โกยืนอยู่ข้าง ๆ
“ยิงเลย”
นัทสูดลมหายใจใช้พลังจิตป้องกันรับแรงแทก
แล้วเหนี่ยวไก
ปัง!
เสียงระเบิดก้องไปทั่วหุบเขา นัทเซถอยหลัง
มาร์โกหันมามอง ทั้งสองเงียบ จากนั้นจึงหันไปมองกำแพง
รอยกระแทกปรากฏอยู่บนเนื้อหิน
ไม่ใช่พลังที่ทำลายภูเขา ไม่ใช่การโจมตีระดับนักเวท แต่...
มันใช้ได้นัทมองปืนในมือ มาร์โกเดินเข้าไปดูรอยกระแทก
“ใช้ได้จริง”
นัทหัวเราะออกมา
“เราทำได้”
“ยังไม่สมบูรณ์”
“แต่ใช้ได้”
“ใช่”
มาร์โกยิ้ม
“งั้นก็ถือว่าเราสอบผ่านรอบแรก”
นัทกำปืนแน่น
“กระบอกที่สอง”
“นายไม่คิดจะพักเลย?”
“ไม่”
“ฉันรู้แล้วว่าทำไมถึงเรียกนายว่ารุงรัง”
“แล้วนายยังอยู่กับฉันทำไม?”
“เพราะฉันก็รุงรังเหมือนกัน”
หลายวันต่อมา
ปืนกระบอกที่สองเสร็จ ทั้งสองออกไปทดสอบอีกครั้ง คราวนี้พวกเขายิงพร้อมกัน ปัง!ปัง! เสียงดังสะท้อนไปทั่วพื้นที่ แล้วสิ่งที่ทั้งสองไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เสียงปืนเดินทางไปไกลกว่าที่คิด ถึงตัวเมือง ผู้คนตามถนนหยุดเดิน
พ่อค้าหยุดพูด นักผจญภัยหันหน้าไปทางเสียง นักธนูบางคนยกมือขึ้นจับอาวุธ นักเวทหลายคนเริ่มตรวจสอบบริเวณโดยรอบ
“เสียงอะไร?”
“ฟ้าผ่าหรือ?”
“ไม่ใช่”
“มาจากนอกเมือง!”
ไม่นานนัก คนกลุ่มหนึ่งก็เดินทางมาถึงพื้นที่ทดลอง
นัทกับมาร์โกหันไปมอง
“งานเข้าแล้ว”
มาร์โกพูด
“นายพูดเหมือนเราเพิ่งทำร้านพัง”
“สำหรับโลกนี้ เราอาจเพิ่งทำอะไรที่ใกล้เคียงกัน”
นักธนูคนหนึ่งเดินเข้ามา
สายตาจับจ้องอาวุธในมือของนัท
“นั่นคืออะไร?”
นัทมองปืน
“อาวุธ”
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว
“ข้าไม่เคยเห็นอาวุธแบบนั้น”
“ฉันก็ไม่เคยเห็นธนูของนายเหมือนกัน”
อีกฝ่ายเงียบ
มาร์โกต้องกลั้นหัวเราะ
นักธนูมองไปยังเป้าหมาย
“พลังโจมตีไม่เลว”
เขายกธนูขึ้น
ง้างสาย
ลูกธนูพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง
มันกระแทกเป้าหมายจนแตกกระจาย
“แต่ระยะของข้ายังไกลกว่า”
นัทพยักหน้า
“จริง”
นักเวทอีกคนก้าวออกมา
“และถ้าเจอเกราะเวทมนตร์ อาวุธของเจ้าก็ไม่ได้รับประกันว่าจะทะลุผ่าน”
เขาสร้างกำแพงพลังงานขึ้นชั่วครู่
นัทมอง
แล้วพยักหน้าอีกครั้ง
“จริงเหมือนกัน”
มาร์โกหันมามอง
“นายไม่เถียงเลย?”
“เถียงทำไม”
นัทมองปืนในมือ
“พวกเขาพูดถูก”
มันไม่ใช่อาวุธที่ดีที่สุด
ธนูของนักธนูที่ฝึกมานานสามารถยิงได้ไกลกว่า นักเวทสามารถโจมตีได้รุนแรงกว่า
นักรบที่มีร่างกายแข็งแกร่งสามารถทนการโจมตีได้ เกราะเวทมนตร์สามารถป้องกันได้
ปืนกระบอกนี้ยังมีข้อจำกัดอีกมาก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่นัทสนใจที่สุด
เขามองคนรอบตัว แล้วพูดขึ้นเบา ๆ
“มันไม่จำเป็นต้องเก่งที่สุด”
ทุกคนเงียบ
“มันแค่ต้องเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน”
มาร์โกมองปืนในมือของตัวเอง
“และเรายังทำให้มันดีขึ้นได้”
นัทพยักหน้า
“ใช่”
เขาหันกลับไปมองเมือง เมืองที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์
ดาบ ธนู มอนสเตอร์ เผ่าพันธุ์นับร้อย และพลังที่พวกเขายังไม่เข้าใจอีกมากมาย
นัทกำปืนแน่นขึ้น โลกนี้มีทุกอย่างที่เขาไม่เคยมี แต่โลกนี้ก็ยังขาดบางอย่าง
บางอย่างที่เขากับมาร์โกสามารถนำเข้ามาได้ ความรู้จากอีกโลกหนึ่ง มาร์โกยืนข้างเขา
“คิดอะไรอยู่?”
นัทเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้ม
“ฉันกำลังคิดว่า...”
เขายกปืนขึ้นมอง
“นี่อาจเป็นแค่กระบอกแรก”
มาร์โกยิ้ม
“แล้วกระบอกต่อไป?”
“ทำให้ดีกว่านี้”
“แล้วหลังจากนั้น?”
“ดีกว่านี้อีก”
มาร์โกหัวเราะ
“ฟังดูเหมือนเราจะไม่มีวันได้นอน”
นัทหัวเราะตาม
“ก็ไม่เห็นเป็นไร”
ทั้งสองหันกลับไปทางเมือง เสียงผู้คนยังคงพูดถึงอาวุธประหลาดของพวกเขา
บางคนสงสัย บางคนหัวเราะ บางคนไม่สนใจ และบางคน...
กำลังเริ่มจับตามอง ไม่มีใครรู้ว่าอาวุธเล็ก ๆ สองกระบอกนี้จะเปลี่ยนแปลงอะไรในอนาคต แม้แต่นัทเองก็ยังไม่รู้เพราะสำหรับเขา... มันยังไม่ใช่จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ มันเป็นเพียงการพิสูจน์ว่า
มนุษย์จากโลกอื่นสองคนสามารถสร้างบางสิ่งขึ้นมาได้ด้วยมือของตัวเอง และนั่น...
ก็เพียงพอแล้วสำหรับวันนี้.
1K
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
