เงาแห่งบัลลังก์ : องค์จักรพรรดิที่หายไป
หลังจากตั้งสติได้ อาริสะถูกนำตัวกลับเข้าสู่พระราชวังเฮอัน
ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป
วังหลวงยังคงยิ่งใหญ่ แต่เธอััได้ถึงความหนักอึ้งของบรรยากาศ ผู้คนต่างซุบซิบกันเมื่อเห็นเธอ
และที่สำคัญที่สุด—
"องค์จักรพรรดิ... อยู่ที่ใด?"
อาริสะถามทันทีที่เธอกลับมาถึงตำหนักหลวง
องครักษ์ทุกคนเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าตอบ
"บอกข้ามาเดี๋ยวนี้!" เธอเอ่ยเสียงหนักแน่น
หัวหน้าราชองครักษ์ถอนหายใจ ก่อนจะก้มศีรษะต่ำ "องค์จักรพรรดิ... ทรงหายไปเมื่อสิบปีก่อนเพคะ"
อาริสะเบิกตากว้าง
"หายไป?"
"เพคะ... พระองค์ออกเดินทางไปยังศาลเ้าศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาโยชิโนะ และไม่เคยกลับมาอีกเลย"
เสียงขององครักษ์สั่นไหวเล็กน้อย "ั้แ่นั้นมา วังหลวงก็ตกอยู่ในความวุ่นวาย ไม่มีใครรู้ว่าพระองค์ยังทรงมีพระชนม์ชีพอยู่หรือไม่"
เธอกลับมา... แต่เขาหายไป!?
อาริสะตัวสั่น เธอรู้ดีว่าไม่มีทางที่มิโนรุจะทิ้งบัลลังก์ไปโดยไม่มีเหตุผล
เขาต้องมีเหตุผลบางอย่าง
และถ้าหากไม่มีใครสามารถตามหาเขาได้...
เธอจะเป็คนออกตามหาเขาด้วยตัวเอง!
ภารกิจของพระจักรพรรดินี : ค้นหาองค์จักรพรรดิที่สาบสูญ
ภายในคืนเดียว ข่าวการกลับมาของพระจักรพรรดินีแพร่สะพัดไปทั่วราชสำนัก
ขุนนางหลายคนพยายามเข้าพบเธอ เพื่อสอบถามว่าเธอหายไปที่ใดมา
แต่เธอไม่มีเวลามากพอจะอธิบายสิ่งที่ตัวเองยังไม่เข้าใจ
สิ่งเดียวที่เธอต้องทำตอนนี้... คือออกตามหามิโนรุ
เธอเรียกประชุมเหล่าองครักษ์และที่ปรึกษาในราชสำนักทันที
"ข้า้าออกเดินทางไปยังเขาโยชิโนะ" เธอประกาศ
"ไม่ได้เพคะ!" ที่ปรึกษาหญิงคนหนึ่งคัดค้านทันที "พระองค์เพิ่งกลับมา พระองค์ไม่ควรเสี่ยงพระชนม์ชีพ!"
"แต่ข้าจะไม่ทนนั่งรออยู่ที่นี่ ในขณะที่พระสวามีของข้าหายไป" อาริสะกล่าวเสียงเฉียบ
"แต่—"
"ข้าเป็พระจักรพรรดินีแห่งเฮอัน!" เธอกล่าวเสียงกร้าว "และข้าจะทำทุกอย่างเพื่อพาองค์จักรพรรดิกลับมา!"
ทุกคนเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าแย้ง
เพราะพวกเขารู้ว่า—
อาริสะไม่ใช่พระจักรพรรดินีที่อ่อนแออีกต่อไปแล้ว
คืนก่อนการเดินทาง : เงาที่เฝ้ารอเธออยู่
ในคืนนั้น อาริสะนอนไม่หลับ
เธอยืนอยู่ที่ระเบียงตำหนัก มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
เธอไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เธอไม่รู้ว่าเขาหายไปที่ไหน
แต่เธอรู้เพียงสิ่งเดียว—
เธอจะไม่มีวันยอมแพ้
แต่แล้ว...
เสียงฝีเท้าแ่เบาดังขึ้นจากด้านหลัง
เธอหันขวับไป และดวงตาของเธอเบิกกว้าง
"ใครอยู่ที่นั่น!?"
ร่างของชายผู้หนึ่งยืนอยู่ในเงามืด
เขาสวมเสื้อคลุมสีดำ ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากาก แต่ดวงตาของเขา...
ดวงตาที่เธอจำได้แม่นยำ
"มิโนรุ...?" เธอพึมพำ
ชายคนนั้นไม่ตอบ แต่เขาค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้เธอ
และในชั่วพริบตา เขาก็คว้ามือของเธอไปกุมไว้แน่น
"เ้ากลับมาแล้ว..."
เสียงของเขาแ่เบา และสั่นไหวเล็กน้อย
อาริสะรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เธอจ้องเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
"พระองค์...?"
เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอ
"ข้ารอเ้ามานานเหลือเกิน... อาริสะ"
"ข้ารอเ้ามานานเหลือเกิน... อาริสะ"
เสียงของเขาแ่เบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่น
อาริสะยืนตัวแข็งทื่อ มือของเธอยังคงถูกกุมไว้แน่นโดยบุรุษตรงหน้า
เขาสวมเสื้อคลุมสีดำ ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยหน้ากากสีเงิน แต่ดวงตาคมลึกที่สะท้อนแสงจันทร์—เธอจำมันได้ดี
"มิโนรุ... พระองค์ใช่หรือไม่?"
ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือขึ้นััใบหน้าของเธอเบา ๆ
"เ้าดูไม่เปลี่ยนไปเลย" เขากระซิบ
อาริสะรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขาหายไปสิบปี
แต่ตอนนี้... เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว
เธอยกมือขึ้นแตะใบหน้าของเขาอย่างแ่เบา "พระองค์... หายไปที่ไหนมา?"
มิโนรุไม่ตอบในทันที เขาเพียงแค่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
ก่อนที่เขาจะกล่าวเสียงเบา
"ข้าหายไป... เพราะข้าต้องปกป้องเ้า"
สิบปีแห่งการลี้ภัย และศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด
"พระองค์หมายความว่าอย่างไร?" อาริสะขมวดคิ้ว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม
มิโนรุถอนหายใจเงียบ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ปลดหน้ากากเงินออกจากใบหน้าของตนเอง
อาริสะกลั้นหายใจเล็กน้อย
เขาดูเปลี่ยนไป
เขายังคงมีใบหน้าหล่อเหลาสง่างามเช่นเดิม แต่มีร่องรอยของความเหนื่อยล้าอยู่ในแววตา ราวกับว่าเขาผ่านการต่อสู้อันหนักหน่วงมานับไม่ถ้วน
"หลังจากที่เ้าหายไป..." มิโนรุเริ่มเล่า "วังหลวงเริ่มตกอยู่ในความวุ่นวาย ขุนนางหลายคนไม่้าให้ข้าปกครองโดยไร้เ้า"
"และมีคนบางคน... ้ากำจัดข้า"
"กำจัดพระองค์?" อาริสะเบิกตากว้าง "แต่พระองค์คือองค์จักรพรรดิ!"
มิโนรุยิ้มบาง ๆ แต่ไม่มีความขบขันอยู่ในดวงตา "ในวังหลวง... ฐานะไม่ได้ทำให้เ้าปลอดภัยเสมอไป"
"ข้าถูกวางแผนลอบสังหารหลายครั้ง ข้าพยายามรักษาอำนาจของข้าไว้ แต่เมื่อข้ารู้ว่ามีศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าซ่อนตัวอยู่ ข้าจึงตัดสินใจ..."
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวช้า ๆ
"ลบตัวตนของข้าออกจากราชสำนัก"
"หมายความว่าอย่างไร?"
"ข้าปล่อยข่าวว่าข้าได้สิ้นพระชนม์แล้ว และข้าลี้ภัยออกจากวัง... เพื่อหาความจริงว่าใครอยู่เื้ัเื่ทั้งหมด"
อาริสะตัวแข็งทื่อ
เขาปล่อยให้คนทั้งวังคิดว่าเขาตายไปแล้ว เพื่อออกตามล่าศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่
"แล้วตอนนี้ล่ะ?" เธอกล่าวเสียงสั่น "พระองค์พบตัวศัตรูแล้วหรือยัง?"
มิโนรุนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น
"ยัง... แต่ข้ารู้ว่ามันกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืด"
เงาของศัตรู และจุดเริ่มต้นของาเงียบ
"เ้ากลับมาได้อย่างไร?" มิโนรุถาม
อาริสะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "กระจกศักดิ์สิทธิ์นำข้ากลับมา"
มิโนรุหรี่ตาลงเล็กน้อย "กระจกศักดิ์สิทธิ์..."
"ข้าไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงถูกดึงกลับมาในตอนนี้" อาริสะกล่าว "แต่ข้ารู้ว่าข้ากลับมาเพื่ออยู่ข้างพระองค์"
มิโนรุจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นลูบแก้มของเธอเบา ๆ
"ข้าดีใจที่เ้าอยู่ตรงนี้"
อาริสะกำมือแน่น "ข้าจะช่วยพระองค์ตามหาศัตรูที่แท้จริง ข้าจะไม่ยอมให้พระองค์สู้เพียงลำพังอีกแล้ว"
มิโนรุหัวเราะเบา ๆ "เ้ายังคงดื้อรั้นเหมือนเดิม"
"ข้าไม่ได้ดื้อรั้น" อาริสะยืนกราน "ข้าแค่ไม่ยอมให้พระองค์ทิ้งข้าไปอีกแล้ว"
มิโนรุนิ่งไป ก่อนที่เขาจะยิ้มบาง ๆ "ข้าก็ไม่มีวันจากเ้าไปอีกแล้ว"
แต่ทันใดนั้นเอง—
"ฟิ้ว!"
เสียงของลูกธนูแหวกอากาศพุ่งตรงมายังพวกเขา!
"องค์จักรพรรดิ ระวัง!"
มิโนรุตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาคว้าเอวของอาริสะและดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะะโหลบลูกธนูได้อย่างเฉียดฉิว
"เคร้ง!"
ลูกธนูปักเข้ากับเสาไม้ข้างหลังพวกเขา แรงกระแทกทำให้เศษไม้แตกกระจาย
"พวกมันมาแล้ว!" มิโนรุกล่าวเสียงกร้าว
เงาร่างของมือสังหารในชุดดำหลายสิบคนพุ่งออกมาจากเงามืด ล้อมรอบพวกเขาไว้!
1K
