3สัปดาห์ผ่านไป
ถ้าหากนับั้แ่วันที่เร็นก้าวออกมาจากบ้านหลังนั้นนี่ก็ผ่านมาเป็ระยะเวลา 1 เดือนแล้วที่เด็กหนุ่มได้ออกมาใช้ชีวิตตัวคนเดียวอย่างอิสระและปราศจากมลภาวะทางด้านอารมณ์อย่างคนในครอบครัวเรย์มิงตัน เรียกได้ว่าชีวิตเร็นในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยความสุขความสงบ ความเรียบง่ายอย่างแท้จริง ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็ไลฟ์สไตล์ที่เด็กหนุ่มใฝ่ฝันและอยากจะให้คงอยู่กับเขาไปนานๆ
กิจวัตรประจำวันของเขาก็ยังคงเป็เหมือนเดิมในทุกๆวัน นั่นก็คือตื่นเช้ามารดน้ำต้นไม้ ดอกไม้ พรวนดิน ใส่ปุ๋ยหลังจากนั้นก็ไลฟ์สตรีม ทำความสะอาดบ้าน และมีออกไปเดินเล่นที่สวนกลางหมู่บ้านหรือออกไปข้างนอกเพื่อซื้อของเข้าบ้านบ้างในบางครั้ง
จะมีก็แต่การศึกษาวิธีการทำน้ำหอมอย่างจริงจังด้วยตัวเองที่เป็กิจวัตรใหม่ที่เร็นพึ่งจะทำเพิ่มเติมขึ้นมาใน่นี้ด้วยเพราะอีกไม่นานเขาจะต้องไปสมัครเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเอเวอร์ไลท์ในคณะวิทยาศาสตร์สาขาเฉพาะทางวิชาการปรุงน้ำหอมและเครื่องหอมแล้ว
และจากการอ้างอิงจากกำหนดการของมหาวิทยาลัยในปีก่อนๆหลังจากที่เปิดรับสมัครนักศึกษาใหม่ไปได้ไม่นาน ทางมหาวิทยาลัยเอเวอร์ไลท์จะทำการเปิดเรียนการสอนในทันทีดังนั้นเร็นจึงอยากจะเพิ่มพูนความรู้ในเบื้องต้นของตัวเองให้ได้มากที่สุดเพื่อเป็การเตรียมตัวเองให้พร้อมก่อนที่จะถึงเวลานั้น
นอกจากนี้เพจ JDS Streaming ของเขาในตอนนี้เติบโตขึ้นไวมากๆยอดผู้ติดตามที่มีล่าสุดนั้นทะลุ 1,000,000 แอคเคาท์ไปเป็ที่เรียบร้อยแล้วรวมถึงยอดคนดูไลฟ์สตรีมและยอดโดเนทก็เพิ่มขึ้นทุกๆ ครั้งที่ไลฟ์อีกด้วย
ส่วนคนน่าสงสัยคนนั้นั้แ่วันที่ได้ส่งของขวัญสุดแพงมาให้กับเขาก็ไม่ได้เข้ามาดูไลฟ์สตรีมอีกเลย ซึ่งไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามมันเป็เื่ที่ดีสำหรับเขามากๆ ที่คนๆ นั้นไม่ได้เข้ามา เพราะข้อสงสัยว่าอีกฝ่ายเป็ตาแก่ตัณหากลับชอบหลอกเด็กยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาั้แ่วันนั้นจนถึงตอนนี้ดังนั้นการที่คนน่าสงสัยคนนั้นไม่ได้เข้ามาดูไลฟ์นั้นมันทำให้เขาสามารถไลฟ์สตรีมได้อย่างสบายใจโดยที่ไม่ต้องมาคอยระแวงอะไรทั้งสิ้น
‘อยากมีชีวิตที่สงบแบบนี้ตลอดไปเลย’ นั่นคือสิ่งที่เร็นคิดกับตัวเองทุกวัน
ณคฤหาสน์ตระกูลเรย์มิงตัน
“อะไรนะ!! เด็กคนนั้นหนีออกจากบ้านไปไม่พอ ยังจะไม่ไปเข้าเรียนอีกตั้งเดือนกว่าๆ ด้วยเหรอชักจะเหลวไหลเกินไปแล้วนะ!!” คุณนายเอมิลี่ะโเสียงดังลั่นบ้านด้วยความโมโหหลังจากที่เธอได้ยินเื่ที่เร็นไม่ไปเข้าเรียนมาแล้ว 1 เดือนเต็มๆ จากมาร์ตี้ เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเด็กคนนั้นจะทำตัวเหลวไหลได้ขนาดนี้!!
“นั่นนะสิครับผมไม่คิดเลยว่าเร็นจะทำถึงขนาดนี้เพียงแค่เพื่อ้าที่จะประชดพวกเราไม่ไปเข้าเรียนแบบนี้มันส่งผลต่ออนาคตของเขาโดยตรงเลยนะครับ”
มาร์ตี้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยที่ฟังแล้วแลดูเป็ห่วงบุคคลที่กำลังพูดอยู่ถึงเป็อย่างมาก
“เดี๋ยวผมจะลองโทรติดต่อพี่เร็นดูนะครับว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน แล้วทำไมถึงไม่ไปเรียน”
แม็กเวลว่าพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อต่อสายหาเร็น นี่เป็ครั้งแรกที่เขาติดต่อหาเร็นก่อนั้แ่ที่มีเบอร์กันมาเพราะโดยปกติเร็นจะติดต่อมาหาเขาก่อนทุกครั้ง
“ไม่พบหมายเลขนี้อยู่ในเครือข่ายกรุณาตรวจสอบใหม่อีกครั้ง ขอบคุณค่ะ”
รอสายอยู่ไม่นานก็มีเสียงโมโนโทนดังขึ้นมาในสายซึ่งนั่นสร้างความแปลกใจให้กับแม็กเวลเป็อย่างมาก
‘ไม่พบหมายเลขนี้อยู่ในเครือข่ายงั้นเหรอจะเป็ไปได้ยังไงกัน’
เด็กหนุ่มน้องเล็กของบ้านคิดพลางขงวดคิ้วพร้อมกับทำหน้าเครียดจนคุณนายเอมิลี่ที่มองอยู่อดสงสัยและอดที่ถามออกมาไม่ได้
“เป็ไงบ้าง เด็กคนนั้นตอบว่ายังไงบ้างแม็กเวล”
“พี่เร็นไม่ได้ตอบครับ แต่เป็ทางระบบที่บอกว่าไม่พบหมายเลขนี้ในเครือข่ายจะเป็ไปได้ยังไง หรือว่าพี่เร็นจะเปลี่ยนเบอร์ไปแล้ว”
แม็กเวลตอบออกมาตามความเป็จริงด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเครียดดูเหมือนว่าครั้งนี้พี่เร็นจะโกรธพวกเขามากจริงๆ หายออกจากบ้านไปหนึ่งเดือนเต็มๆไม่พอ ยังจะเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์อีก นี่มันไม่ปกติเอามากๆ
“ห้ะ!! ว่าไงนะ ไหนคนอื่นๆ ลองติดต่อไปดูสิ!!”
หลังจากที่คุณนายเอมิลี่ออกคำสั่ง ทุกคนที่อยู่ในบ้านตอนนี้ไม่เว้นแม้แต่แม่บ้านคนครัว คนสวน และคนขับรถต่างพากันรีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเพื่อติดต่อหาเร็นแต่ผลลัพธ์ที่ได้นั้นเป็เหมือนกันหมดคือไม่มีใครสามารถติดต่อเร็นได้เพราะไม่มีเบอร์อยู่ในระบบ เท่ากับว่าข้อสมมติฐานที่ว่าเร็นเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วนั้นมีแนวโน้มที่จะเป็จริงมากขึ้น
“เด็กคนนั้นชักจะมากเกินไปแล้วนะ!! นึกจะออกจากบ้านก็ออก!! นึกจะไม่ไปเรียนก็ไม่ไป!! นึกจะเปลี่ยนเบอร์ก็เปลี่ยน!! จะทำตัวเป็เด็กไม่รู้จักโตไปถึงไหนกัน!!”
คุณนายเอมิลี่พูดออกมาอย่างเดือดดาล
“ผมว่าครั้งนี้เร็นทำเกินไปจริงๆครับ มีอะไรก็ควรจะพูดกันดีดี ไม่น่าทำถึงขั้นนี้เลย”
มาร์ตี้ที่ยืนเงียบอยู่นานพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าหงอยๆ
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะลองไปที่มหาวิทยาลัยของพี่เร็นดูครับคุณแม่เผื่อจะได้เบาะแสอะไรบ้าง”
แม็กเวลกล่าวออกมาอย่างเคร่งเครียด เด็กหนุ่มน้องเล็กของบ้านรู้สึกว่าเื่นี้เริ่มจะบานปลายและไม่ธรรมดามากขึ้นเรื่อยๆถึงแม้ว่าเขาจะมีอคติกับเร็นอยู่บ้าง แต่สายเืย่อมข้นกว่าน้ำ แน่นอนว่าลึกๆแล้วตัวเขาเองนั้นมีความเป็ห่วงพี่ชายจอมก่อเื่คนนี้อยู่ไม่น้อย
“เอางั้นก็ได้ เห้อ!แม่ละปวดหัวจริงๆ ไม่คิดเลยนะว่าเด็กท่าทางหัวอ่อนแบบนั้นจะทำตัวมีปัญหาได้ขนาดนี้!!ไปหนูมาร์ตี้ พาแม่ไปช๊อปปิ้งแก้เครียดหน่อยหัวจะะเิอยู่แล้วเนี่ย”
“ได้ครับคุณแม่”
มาร์ตี้รีบเข้าไปประคองคุณนายเอมิลี่ ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันออกจากบ้านเพื่อไปช๊อปปิ้งที่ห้างของครอบครัวทันที
ส่วนแม็กเวลที่ถูกทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียวกับคนงานในบ้านนั้นกำลังยืนครุ่นคิดถึงความเป็ไปได้ว่าเร็นจะไปอยู่ที่ไหนได้บ้างตลอดระยะเวลา1 เดือนที่ผ่านมา
‘หรือเราจะลองไปถามจากกับพี่ลูเธอร์ดู’
เด็กหนุ่มนึกไปถึงใบหน้าว่าที่คู่หมั้นของเร็นอย่างมีความหวัง
‘พี่เร็นชอบตามติดพี่ลูเธอร์จะตายไม่แน่พี่ลูเธอร์อาจจะรู้ก็ได้’
เมื่อคิดได้ดังนั้นเด็กหนุ่มก็รีบเรียกให้ลุงคนขับรถพาเขาไปส่งที่บ้านของตระกูลอาร์กเพื่อไปหาคำตอบเื่เร็นกับ ลูเธอร์ทันที
ณคฤหาสน์ตระกูลอาร์ก
“พี่ลูเธอร์ก็ไม่รู้เหมือนกันเหรอครับว่าพี่เร็นอยู่ไหน”
แม็กเวลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดขึ้นมากกว่าเก่า
‘พี่เร็นไม่แม้แต่จะมาหาหรือติดต่อพี่ลูเธอร์เลยเหรอเนี่ยนี่มันไม่ธรรมดามากๆ’
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาไปอยู่ที่ไหนฉันไม่เห็นหน้าเขามาหนึ่งเดือนแล้ว”
ลูเธอร์ตอบกลับไปตามความจริงด้วยสีหน้าสงบแต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยข้อสงสัย
‘หมอนั่นหนีออกจากบ้านไปแถมยังไม่ไปเรียนเดือนนึงเต็มๆ งั้นเหรอ ไม่แม้แต่จะติดต่อเรามาด้วย ทั้งๆ ที่ปกติเวลาหนีออกจากบ้านก็จะติดต่อมาหาเราตลอดนี่นา’
ลูเธอร์นึกย้อนไปถึงตอนที่คนน่ารำคาญคนนั้นหนีออกจากบ้านในครั้งก่อนๆหมอนั่นมักจะติดต่อมาหาเขาเพื่อร้องห่มร้องไห้กับขอความช่วยเหลือจากเขาเป็ประจำและแน่นอนว่าเขาปฏิเสธออกไปทันทีในทุกๆครั้ง ด้วยเพราะไม่อยากเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับปัญหาครอบครัวของคนอื่นรวมถึงไม่อยากให้มีอะไรมาทำลายชีวิตที่สงบสุขของเขาด้วย
“นี่มันชักจะแปลกมากเกินไปแล้วนะพี่เร็นไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อนเลย”
แม็กเวลพึมพำออกมากับตัวเองด้วยความวิตกกังวล
“ถ้างั้นเดี๋ยวฉันจะลองติดต่อเขาดูให้แล้วกันว่าไปอยู่ที่ไหน”
ลูเธอร์พูดออกมาด้วยสีหน้าสงบตามเดิม
“ไม่มีประโยชน์หรอกครับเพราะพี่เร็นเปลี่ยนเบอร์ไปแล้ว”
“ว่าไงนะหมอนั่นเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วเหรอ”
“ใช่ครับ”
ลูเธอร์นั่งนิ่งอึ้งด้วยความสับสนไปครู่หนึ่งหลังจากที่ได้ยินจากปากของแม็กเวลว่าเร็นเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ไปแล้วเปลี่ยนโดยที่ไม่แม้แต่จะบอกเขา
‘นี่มันเื่อะไรกันเนี่ย’
หนุ่มหล่อเ้าของฉายา‘เ้าชายน้ำแข็ง’หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อติดต่อหาเร็นด้วยความไม่เชื่อว่าเร็นจะเปลี่ยนเบอร์ไปโดยไม่บอกเขาจริงๆ
“ไม่พบหมายเลขนี้อยู่ในเครือข่ายกรุณาตรวจสอบใหม่อีกครั้ง ขอบคุณค่ะ”
แต่แล้วเสียงตอบกลับที่ได้รับกลับกลายเป็เสียงโมโนโทนของระบบแทนที่เป็เสียงของคนน่ารำคาญคนนั้นมันเหมือนเป็การยืนยันกลายๆ ว่าอีกฝ่ายได้เปลี่ยนเบอร์ไปแล้วจริงๆ และเปลี่ยนเบอร์โดยไม่บอกเขาด้วย!
“ผมบอกพี่แล้วว่าพี่เร็นเปลี่ยนเบอร์ไปแล้วจริงๆเห้อ! ตอนแรกผมก็คิดว่าเขาอาจจะมาหาพี่หรือติดต่อพี่มาบ้างก็เลยหามาพี่ที่นี่แต่กลายเป็ว่าพี่เองก็ไม่รู้ว่าเขาไปอยู่ที่ไหน ถ้างั้นผมขอตัวกลับก่อนละกันครับขอโทษที่มารบกวนด้วย”
พูดจบแม็กเวลก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลอาร์กด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักทันที
ส่วนลูเธอร์ที่ถูกแขกที่มาไวไปไวทิ้งเอาไว้ด้านหลังก็ได้แต่นั่งครุ่นคิดกับตัวเองว่าเ้าคนน่ารำคาญที่ชอบตามมายุ่งวุ่นวายเขานั้นคิดอะไรอยู่กันแน่ทำไมถึงไม่ติดต่อมาหาเขาเหมือนครั้งก่อน
‘แล้วทำไมเราต้องมานั่งคิดเื่หมอนั่นด้วยหมอนั่นจะไปอยู่ที่ไหนหรือทำอะไรอยู่ก็ไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อย’
ชายหนุ่มหน้าหล่อคิดพลางสั่นศีรษะเล็กน้อยเพื่อเป็การสลัดความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองก่อนจะลุกขึ้นไปยังห้องอ่านหนังสือส่วนตัวเพื่ออ่านหนังสือที่อ่านค้างไว้ก่อนหน้านี้ให้จบ
ทางด้านแม็กเวลที่พึ่งจะออกมาจากบ้านตระกูลอาร์กนั้นก็ได้แต่คิดอย่างมุ่งมั่นว่าพรุ่งนี้เขาจะไปมหาวิทยาลัยวินเทอร์ฟอลเพื่อหาคำตอบให้ได้ว่าตอนนี้พี่ชายเ้าปัญหาของเขานั้นไปอยู่ที่ไหนและคิดที่จะทำอะไรกันแน่ ตลอดระยะเวลา 1 เดือนเต็มๆ ที่ผ่านมาที่เขาไม่ได้ติดต่อหรือตามหาพี่ชายคนนี้เพราะว่าเชื่อในคำพูดของคุณนายเอมิลี่ก่อนหน้านี้ว่าเดี๋ยวเงินหมดเร็นก็กลับมาเอง
แต่การไม่ไปเข้าเรียนตั้ง1 เดือนเต็มๆ นี่มันผิดสังเกตเอามากๆ เพราะก่อนหน้านี้ต่อให้เร็นจะทำตัวไร้เหตุผลยังไงก็ไม่เคยที่จะขาดเรียนนานถึง1 เดือนแบบนี้มาก่อน แถมอีกฝ่ายยังเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ไปโดยที่ไม่บอกไม่กล่าวใครอีกด้วยไม่บอกแม้แต่กับว่าที่คู่หมั้นอย่างลูเธอร์ที่ใครๆ ต่างก็ทราบกันดีว่าเร็นคลั่งไคล้ในตัวของลูเธอร์มากขนาดไหนนี่มันไม่ชอบมาพากลเอามากๆ เร็นทำเหมือนกับว่า้าที่จะตัดพวกเราทุกคนออกไปจากชีวิตและเมื่อคิดถึงจุดนี้เด็กหนุ่มน้องเล็กของตระกูลเรย์มิงตันก็มีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นมาในใจทันที
-----------------------------------------------------
่ไรท์เตอร์ทอล์ค : มาแล้ววว อัพช้าไป 1วัน เพราะวันหยุดติดๆ กัน ไรท์ไปเที่ยวมา แหะๆ วันนี้เลยมาอัพให้ไวกว่าปกตินะคะ
ตอนนี้เป็ตอนที่เขียนไปก็อยากจะหยุมหัวคนไปค่ะ555555
ปล . รีดไปเที่ยวไหนกันบ้างคะมาอัพเดทพูดคุยกันได้น้า
599
