[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

ร่างของแม่เขาถูกอุ้มออกมาจากเตียงแล้วห่อด้วยผ้าสีดำก่อนที่มันจะล่องหน จากนั้นไม่นานก็มีร่างโคลนที่เหมือนแม่ของเขาไม่มีผิดวางลงไปบนเตียง

ทุกคนภายในห้องเห็นสิ่งเดียวกันทั้งหมด หลายคนตกใจเมื่อรู้ว่ามีแพทย์ภายในโรงพยาบาลร่วมมือกับคนนอกเพื่อสับเปลี่ยน

“ ผมจะเปิดหน้าคนทำนะครับ ”

ภาพที่สร้างขึ้นเป็นเพียงการคาดการณ์เท่านั้น มันไม่จำเป็นต้องเหมือนเหตุการณ์จริงเพราะเขาต้องการกระตุ้นฮอร์โมนภายในร่างกายของทั้ง 8 คนที่เข้ามาภายในห้องของแม่เขาเพียงเท่านั้น

ซึ่งแพทย์ที่แสดงท่าทางมีพิรุธกลับมาเป็นปกติ หลังจากเห็นว่าสิ่งที่เกิดไม่เป็นจริง เพียงแต่ว่ายอร์ชกลับเห็นทุกสิ่งผ่านฮอร์โมน เขาจึงเข้ามาคว้าคอแพทย์ก่อนจะจับกดลงไปที่พื้นจนทำให้ภายในห้องเต็มไปด้วยความแตกตื่นแม้แต่แวนก็เช่นกันเพราะยอร์ชกำลังจะฆ่าแพทย์

“ แม่ฉันอยู่ไหน! ”

เสียงตะโกนเต็มไปด้วยความโกรธส่งออกมาจากยอร์ช พยาบาลทั้ง 5 สะดุ้งตกใจรีบวิ่งเข้าไปกอดกันก่อนจะถอยไปติดผนัง ผู้อำนวยการพยายามเข้าระงับเหตุการณ์ แต่กลับถูกยอร์ชขวางเอาไว้ด้วยการสร้างหอกเพลิงขึ้นมาแล้วอ้างว่าเขาจะทำลายโรงพยาบาลหากมีใครเข้ามาขวาง

แพทย์ทั้ง 2 พยายามขอร้องให้ยอร์ชหยุด ไม่เช่นนั้นแพทย์ที่เขาคว้าคอกดลงไปที่พื้นจะต้องตายจริงๆ มันจะเป็นความสูญเสียที่ประเมินค่าไม่ได้เพราะตอนนี้แพทย์มีค่าเป็นอย่างมาก จากสถานการณ์ที่มนุษย์ต้องพบเจอกับเผ่าต่างมิติมหาศาลที่ทะลักเข้าสู่ประเทศไทย

“ ตอบ! ”

ยอร์ชไม่ฟังใครเขายกคอของอีกฝ่ายขึ้นมาเหนือพื้นแล้วกระแทกกลับลงไปอีกจนพื้นดินแตกระแหง ทุกคนที่เห็นดังนั้นต่างหวาดกลัวเพราะไม่มีใครในที่แห่งนี้หยุดยอร์ชเอาไว้ได้

ต่อให้ผู้อำนวยการจะเป็นถึงระดับ A ยอร์ชกลับใช้ทุกคนภายในโรงพยาบาลเป็นตัวประกัน เขาจึงทำได้เพียงยืนมองอยู่ห่างๆพยายามหาทางป้องกันผู้ป่วยห้องใกล้ๆไม่ให้ถูกลูกหลงจากพลังของยอร์ช

“ แกคิดว่าจะหลอกฉันได้งั้นเหรอ ฉันเป็นไซบอร์ก แกรู้ไหมไซบอร์กทำอะไรได้ ภายในตัวของฉันไม่ต่างจากเครื่องเอกซเรย์เดินได้ แกยังกล้าที่จะโกหกฉันอีกเหรอ ตอบมา แม่ฉันอยู่ที่ไหน ”

แพทย์พบว่าคอของเขาถูกบีบแน่นมากยิ่งขึ้นจนหายใจไม่ออก ถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็นระดับ C กลับสามารถสร้างความเสียหายให้เขาที่เป็นระดับ B ได้มหาศาล แม้เขาจะเป็นสายนักเวทก็ตาม ความเสียหายไม่ควรจะเกิดมากมายขนาดนี้

จากคำพูดของยอร์ชทำให้มันรู้ว่าตนเองตกหลุมพราง การที่อีกฝ่ายแสดงภาพให้เห็นเมื่อครู่เป็นเพียงการโกหกเท่านั้น

อาการวิตกกังวลก่อนหน้าและอาการโล่งอกของมันในภายหลังคงถูกอีกฝ่ายตรวจสอบ จนรู้ว่ามันเป็นคนที่ผิดปกติในจำนวนทุกคนภายในห้อง

กร๊อบ!

เสียงดังมาจากขา แพทย์รีบกรอกตามองดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ทันใดนั้นมันก็พบว่าขาซ้ายถูกหักเป็นหลายท่อน ไม่นานมันก็กรีดร้องเพราะความเจ็บส่งจากขามาถึงสมองแล้วจึงพยายามใช้สกิลรักษาตนเอง

แต่ไม่ว่ามันจะรักษาบาดแผลที่ขาเช่นไรก็ตาม ขาที่หักไปแล้วกลับยังคงหักผิดรูปเช่นเดิม ความเจ็บปวดยิ่งเพิ่มทวีคูณมากยิ่งขึ้นจนมันกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

“ อ้าก!!!!   ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น ”

ขาขวาหักตามขาซ้าย ยอร์ชไม่ได้หักเพียง 1 หรือ 2 ท่อน เขาทำให้ขาหักไม่ต่างจากถูกเครื่องบดขยี้ขา  แพทย์ที่ถูกหักตะโกนร้องออกมาด้วยความทรมาน ไม่ว่ามันจะพยายามรักษาเช่นไรก็ตาม บาดแผลที่ขายังคงอยู่

“ ต่อไปเป็นแขน ”

แขนซ้ายหักผิดรูปจนราวกับว่ามันไม่ใช่แขนอีกต่อไป นิ้วมือทั้ง 5 ถูกหักจนไม่สามารถเรียกมันว่านิ้วได้

แพทย์ทั้ง 2 ที่เห็นภาพรู้สึกกลัว พวกเขาเห็นบาดแผลมาเยอะมาก แต่ไม่เคยเห็นบาดแผลที่เกิดขึ้นสดๆเช่นที่เกิดตรงหน้ามาก่อน  บาดแผลทั้งหมดล้วนมาจากฮันเตอร์ที่ถูกส่งเข้าโรงพยาบาล ครั้งนี้เปิดประสบการณ์ให้พวกเขาไม่น้อย

พยาบาลกรีดร้องเพราะทนไม่ไหวกับการเห็นบาดแผล ยอร์ชไม่ได้แค่สอบถามเขากำลังทรมานให้อีกฝ่ายยอมรับความจริง

แขนอีกข้างหักผิดรูปจนเขาไม่ต่างจากตุ๊กตาตัวหนึ่งที่แขนและขาไร้กระดูก ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายกลับยังคงปฎิเสธเช่นเดิมยอร์ชจึงสร้างแท่งเหล็กปลายแหลมลอยอยู่เหนือร่างของแพทย์ที่ถูกกดศีรษะแนบลงไปกับพื้นดิน

“ แกไม่ตายหรอก ในห้องมีแพทย์ตั้ง 2 คน แล้วยังมีพยาบาลอีก 5 คน สกิลพวกเขาพอจะช่วยชีวิตของแก แต่แกจะทนได้นานแค่ไหนฉันไม่รู้ ภาวนาให้แกทนการทรมานนี้ได้จนถึงที่สุดก็แล้วกัน  อ๋อ ฉันลืมบอกอีกอย่าง แกไม่ต้องรอให้ใครเข้ามาช่วยเหลือนะ กิลด์ของฉันปิดเรื่องนี้เอาไว้แล้ว ”

แพทย์ที่นอนอยู่บนพื้นกรอกตามองยอร์ชด้วยแววตาเจ็บปวด แต่เขายังคงปฎิเสธว่าไม่ได้ทำสิ่งใดเช่นเดิม ยอร์ชจึงเริ่มแทงเหล็กลงไปที่ร่าง  จากการให้ไอรีนท่องเข้าไปในเครือข่าย ทำให้เขารู้ว่าจุดใดบ้างบนร่างกายมนุษย์ที่ทำให้เจ็บปวดมากที่สุด

ฉัวะ!

เหล็กปลายแหลมเสียบลงไปบนร่างของแพทย์ อีกฝ่ายกรีดร้องด้วยท่าทางทรมาน เขาขอร้องให้ผู้อำนวยการช่วยเหลือแต่ก็พบเพียงแค่ว่าอีกฝ่ายหายไปแล้ว  เขาจึงมองหาเพื่อนร่วมงานและพยาบาล ภายในห้องกลับว่างเปล่า มีเพียงยอร์ชและแวนที่ยืนประกบข้าง

“ ต่อไป ”

แวนมองดูภาพด้านหน้าของตนเอง  หัวใจของเขาเต้นระรัวไม่น้อยเพราะไม่เคยเห็นการทรมานมาก่อน อีกฝ่ายเป็นเด็กหนุ่มกลับมีจิตใจที่โหดเหี้ยม ถึงอย่างนั้นคุณวูฟได้กำชับให้เขาอยู่เงียบๆ หากไม่มีคำสั่ง

ร่างของแพทย์ถูกแทงครั้งแล้วครั้งเล่า จนอีกฝ่ายกรีดร้องขอความเมตตา กระทั่งเหล็กแหลมทั้ง 35 เล่มถูกใช้ไปจนหมด ยอร์ชจึงถอดเหล็กออกแล้วให้แพทย์คนหนึ่งเข้ามาใช้สกิลรักษา จากนั้นแพทย์คนนั้นก็หายไปเหลือไว้เพียงเขาและแวนที่กำลังมองไปยังแพทย์ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นจากจิตใจที่เต็มไปด้วยความบอบช้ำ

“ เราจะเริ่มจากขาอีกครั้ง  ถ้าไม่อยากทรมานซ้ำๆบอกมาว่าแม่ฉันอยู่ที่ไหน ”

ขาขวาของแพทย์หักผิดรูปอีกครั้ง แพทย์ร้องตะโกนดังด้วยความเจ็บปวดเพราะเขาไม่สามารถป้องกันการโจมตีของยอร์ชได้ ซึ่งไม่รู้ว่ายอร์ชใช้วิธีใดในการสร้างความเสียหาย นอกจากจะสร้างบาดแผลให้กับระดับ B เช่นเขาได้แล้ว ยังสามารถบล็อกการรักษาจากสกิลของเขาได้อีกด้วย

กร๊อบ!

กระดูกของแพทย์ถูกหักครั้งแล้วครั้งเล่า ตามด้วยถูกหอกแหลมปักร่างจนน้ำลายไหลออกมาจากปากกองอยู่ทั่วพื้น ดวงตาทั้งสองร้องไห้จนไม่มีน้ำตา ยอร์ชกลับไม่สนใจเขาทำการรักษาแล้วลงมือทรมานอีกครั้ง

“ ยะ ยอมแล้ว ”

“ ฉันไม่ได้ยิน ” ยอร์ชหักกระดูกนิ้วชี้ อีกฝ่ายกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดพยายามใช้แรงที่มีอยู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนกลัวว่ายอร์ชจะทรมานเขามากไปกว่านี้

“ ยอมแล้ว ฉันยอมแล้ว เป็นฉันที่ร่วมมือสับเปลี่ยนแม่ของนายกับทางโรงพยาบาล ”

“ พวกมันเป็นใคร ”

“ ฉันไม่รู้เกี่ยวกับพวกมันมากนักเพราะปิดใบหน้ามิดชิด รู้แค่ว่าเป็นฮันเตอร์ระดับ B และระดับ A  ”

“ ทำไมแกกล้าร่วมมือกับพวกมัน ทั้งที่ไม่รู้จัก ”

ยอร์ชยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เขาอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะตอบคำถามนี้อย่างไร

 “ ลูกสาว  ลูกสาวฉันป่วยด้วยโรคที่รักษาไม่ได้ เธอเป็นอัมพาตที่ระบบประสาทและสมองได้รับความเสียหายจำเป็นต้องฝังชิปเข้าไปที่สมอง แต่การจะทำเช่นนี้จำต้องเป็นเลเวล 40 และมีเงินมากพอ ”

“ แล้วยังไงต่อ ”

“ พวกมันโอนเงินก้อนใหญ่ให้ฉันแลกกับการสับเปลี่ยนผู้ป่วยแล้วยังให้ข้อเสนอหนึ่งกับฉันว่าจะพาตัวลูกของฉันเข้าสู่เกทจนกว่าจะเลเวล 40  ”

“ แล้วตอนนี้ลูกแกอยู่ที่ไหน ”

“ พวกมันนำพาเธอเข้าสู่เกท ตอนนี้เลเวล 15 แล้ว ”

“ ฉันดีใจด้วยที่พวกมันทำตามสัญญาที่ให้ไว้ อีกไม่เกิน 1 ปีลูกสาวแกก็น่าจะปลูกถ่ายชิปลงไปในหัวได้ ” 

ยอร์ชสูดลมหายใจเข้าให้ลึกจนแพทย์สัมผัสได้ว่าบรรยากาศภายในห้องเย็นลงกระทันหัน

“ แล้วมันยังไง ลูกสาวของแกได้รับการผ่าตัดมันทำให้แม่ของฉันกลับมาหรือเปล่า บอกมา แกติดต่อพวกมันจากทางไหน ”

“ แหวนเก็บของฉันมีอีเมลอยู่ ”

“ แล้วยังไงต่อ ”

“ ฉันไม่รู้ว่าพวกมันคือใคร แต่คนที่มาสับเปลี่ยนคนไข้ในวันนั้นเลือกใช้วันซ่อมระบบ ถึงจะปกปิดใบหน้าฉันกลับเห็นรอยสักที่แขนของมัน แม้ตำแหน่งจะต่างกันฉันจำได้ไม่ลืม ”

“ รอยสักนั้นรูปร่างเป็นยังไง ”

“ เป็นปีกนกมีดาบปักอยู่ตรงกลาง ”