บทที่ 2 : สมุดที่หล่น กับหัวใจที่เริ่มขยับ
วันนั้น ลินรีบออกจากร้านเพราะสาย เธอลืมสมุดไว้บนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว
“เอ๊ะ…” ภัทรหยิบสมุดขึ้นมา ตั้งใจจะเก็บไว้ให้ แต่สายตากลับสะดุดกับหน้ากระดาษที่เปิดค้างอยู่
“วันนี้เหนื่อยอีกแล้ว
แต่ถ้ายังมีใครสักคนจำได้ว่าเราชอบกาแฟแบบไหน ก็คงดี…”
ภัทรรีบปิดสมุด เขาไม่ได้ตั้งใจอ่าน แต่ประโยคนั้นกลับติดอยู่ในหัว
วันถัดมา ลินกลับมาที่ร้านด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“ขอโทษนะคะ พอดี…ลืมสมุดไว้เมื่อวาน”
ภัทรยื่นสมุดให้ พร้อมกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก
“ผมไม่ได้อ่านนะครับ แค่…อยากเขียนไว้เฉย ๆ”
ลินเปิดอ่าน
“ถ้าวันไหนเหนื่อย ร้านนี้ยังเปิดไฟรอเสมอ”
หัวใจของเธอเต้นแปลก ๆ เป็ครั้งแรกในรอบหลายปี
สมุดจดของลินหล่นไว้ ภัทรเผลอเห็นประโยคหนึ่งที่พูดถึงความเหนื่อยและความหวัง เขาคืนสมุดพร้อมโน้ตเล็ก ๆ คำพูดธรรมดาแต่ทำให้หัวใจลินสั่นไหว เธอเริ่มมองร้านนี้ต่างไป
ลินมีเพื่อนสนิทชื่อ “เมย์” สาวอารมณ์ดี พูดตรงจนบางทีก็ตรงเกิน
“แก ยิ้มเหมือนคนมีความลับนะ่นี้” เมย์ เพื่อนสนิทสายแซว จับสังเกตความเปลี่ยนไปของลิน เธอพยายามผลักให้ลินเปิดใจ ขณะเดียวกันมุกตลกจากเมย์ทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย ลินหัวเราะมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ไม่มี๊ แค่ร้านกาแฟเฉย ๆ” ลินปฏิเสธ แต่หน้าแดงจนเมย์หัวเราะลั่น
ในขณะเดียวกัน ชีวิตครอบครัวของลินไม่ได้ราบรื่น พ่อกับแม่ของเธอทะเลาะกันบ่อยเื่เงิน พ่ออยากให้เธอย้ายกลับไปทำงานใกล้บ้าน ส่วนแม่อยากให้เธอมั่นคง มีครอบครัวเร็ว ๆ
“ลินอายุขนาดนี้แล้วนะ จะมัวอยู่คนเดียวไปถึงเมื่อไหร่” แม่พูด
ลินไม่ตอบ เธอกลัวความรัก กลัวความล้มเหลวแบบที่เห็นจากพ่อแม่
ส่วนภัทรเองก็มีปมไม่ต่างกัน เขาเปิดร้านกาแฟนี้แทนพ่อที่ล้มป่วย แม่อยากให้เขาขายร้านแล้วไปทำงานบริษัทมั่นคง
“ความฝันมันกินข้าวไม่ได้นะลูก” แม่ของเขาพูดเสมอ
1K
