Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

กลางดึก ลี่อินนอนนิ่งใต้ผ้าห่ม เสียงลมหายใจเบา ๆ ของเธอสม่ำเสมอ ร่างกายผ่อนคลายอย่างเต็มที่

แต่ในความฝันกลับเป็นอีกเรื่องหนึ่งโดยสิ้นเชิง

ในความฝัน เธอยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งชา ลมพัดอ่อน ๆ กลิ่นใบชาโชยเบา ๆ และมีแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ส่องลงมาแบบที่ทุกอย่างดูเหมือนฉากในหนังรักแฟนตาซี

แล้วชายหนุ่มปริศนาก็ปรากฏตัว — ร่างสูง ผิวแทนเล็กน้อย ดวงตาลึก และรอยยิ้มที่แค่เห็นก็ทำให้หัวใจเต้นแรง

เขาเดินเข้ามาหาเธออย่างมั่นคง ไม่พูดคำใด ก่อนจะจับข้อมือเธอแล้วดึงเข้ามากอดแน่น

ลี่อินไม่ทันพูดอะไร ริมฝีปากของเขาก็แนบลงมาอย่างเร่าร้อน มือเขาร้อนจัด และทุกสัมผัสเหมือนเปลวเพลิงไล่ลามไปทั่วตัวเธอ

เขาพาเธอล้มลงบนผืนหญ้า กลิ่นชาหอมอ่อน ๆ ยังลอยอยู่ แต่กลับถูกกลบด้วยกลิ่นกายของกันและกัน

เขาไม่ได้พูดแม้แต่คำเดียว แต่ทุกจังหวะ ทุกแรงผลักดันที่สอดประสานกับร่างกายของเธอ มันคือบทพูดที่ดังในหัวใจ

มือเธอจิกลงบนพื้นหญ้า ร่างกายสั่นระริก จังหวะที่เขากระแทกเข้ามาแต่ละทีทำให้เธอร้องครางในฝันอย่างไม่รู้ตัว

“อา…อะ…แบบนั้น…แบบนั้นเลย…”

เธอหอบถี่ในฝันจนสุดท้ายความรู้สึกทั้งหมดก็ระเบิดออกมาอย่างเต็มที่

…

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้เข้ามา

ลี่อินลืมตาช้า ๆ ดวงตาเธอยังพร่าอยู่เล็กน้อย ริมฝีปากเผยอออกน้อย ๆ ร่างกายยังอุ่นเหมือนเพิ่งออกจากอ้อมแขนใครสักคน

เธอขยับตัวเล็กน้อย และรู้สึกถึง…ความเปียกชื้นเล็กน้อยตรงจุดลับที่สุดของร่างกาย

เธอเบิกตากว้าง “ไม่จริง…” แล้วเอาผ้าห่มปิดหน้าแทบจะทันที

เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดออกมาแบบกลั้นไม่อยู่ “โอ๊ย...ข้าเนี่ยนะ…ฝันดีจนออกเลยเหรอ…”

ใบหน้าของเธอแดงจัดราวลูกมะเขือเทศสุก มือทั้งสองข้างกดหน้าผากไว้แน่น

“นี่มัน...ไม่ใช่แค่ฝันดีแล้ว มันคือ *ฝันร้ายที่ทำให้ไม่อยากตื่น!*”

เธอกลิ้งตัวในผ้าห่มอย่างฟินสุดขีด หัวใจเต้นแรง และความรู้สึกบางอย่างที่ยังอวลอยู่ในกาย ทำให้เช้านี้...หวานแบบไม่มีใครต้องรู้เลยจริง ๆ