เจ้าสำราญจอมป่วน [จบ]

“หากคุณชายถามข้า ว่ามีที่ไหนน่าไปบ้าง ไม่ทราบว่าคุณชายเคยไปอาณาจักรอื่นหรือยัง?” เสี่ยวเหมยถาม

“อาณาจักรอื่นงั้นรึ? นอกจากอาณาจักรมังกรหลับที่เราอยู่กันข้าก็ยังไม่เคยไปอาณาจักรอื่นเลย” จื่อต้าหลงตอบ เขาเองก็พึ่งมานึกได้ว่าตัวเองยังไม่เคยไปอาณาจักรอื่นเลย หรือจะลองไปอาณาจักรอื่นดี?

“เช่นนั้นคุณชายไม่ลองไปอาณาจักรอื่นดูเหรอเจ้าคะ? บางทีอาจทำให้คุณชายได้พบเจออะไรใหม่ๆก็ได้นะเจ้าคะ” เสี่ยวเหมยแนะนำ

“จริงของเจ้า ข้ายังไม่เคยไปอาณาจักรอื่นเลย เจ้ารู้จักอาณาจักรใดบ้างรึ?” จื่อต้าหลงถาม

“ข้ารู้มาว่าทวีปมังกรฟ้าของเรามี 5 อาณาจักรด้วยกันได้แก่ อาณาจักรลี่ อาณาจักรมังกรหลับ อาณาจักรกระบี่เหิน

อาณาจักรดาบเหล็กกล้า และอาณาจักรมังกรฟ้าซึ่งแข็งแกร่งที่สุดในบรรดา 5 อาณาจักร” เสี่ยวเหมยกล่าว

“อาณาจักมังกรฟ้าแข็งแกร่งที่สุดสินะ…” จื่อต้าหลงรำพึง

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ อาณาจักรมังกรฟ้า นับว่าแข็งแกร่งที่สุดแล้วในทวีปมังกรครามของเรา พวกเขาเข้มแข็งมาก อีกทั้งที่อาณาจักรมังกรฟ้ายังมี สำนักมังกรฟ้า ที่จัดตั้งโดยราชวงศ์มังกรครามเพื่อให้เหล่าชาวยุทธรุ่นเยาว์อายุไม่เกิน 30 ปี ได้ไปฝึกฝนวิชาอีกด้วย คุณชายไม่สนใจหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวเหมยถาม

“สำนักมังกรฟ้างั้นรึ… แข็งแกร่งที่สุดใน 5 อาณาจักรรึ… หึๆ น่าสนใจจริงๆ เสี่ยวเหมย เหมือนข้าจะมีคำตอบในใจแล้ว เจ้านี่ช่างรอบรู้จริงๆ” จื่อต้าหลงกล่าว 

“หามิได้เจ้าค่ะ ข้าเพียงรู้แค่ผิวเผินเท่านั้น ฮิๆ” เสี่ยวเหมยกล่าวพร้อมรอยยิ้มงดงาม

หลังจากนั้นจื่อต้าหลงก็นั่งดื่มสุราโดยมีเสี่ยวเหมยดื่มเป็นเพื่อนและคอยบริการให้ตลอดเวลา จื่อต้าหลงในยามนี้เริ่มเมาแล้ว เขาเกาะเอวบางของเสี่ยวเหมยพร้อมกับดื่มสุราไปเรื่อยๆ ไร้ซึ่งความเขินอายใดๆทั้งสิ้น ด้วยการที่มาเที่ยวหอจันทราบ่อยเจอหญิงงามมากมาย ทำให้จื่อต้าหลงคุ้นชินกับสาวสวยไปเสียแล้ว

เมื่อจื่อต้าหลงดื่มเสร็จเขาก็เดินทางกลับจวนตัวเอง เขาเดินไปเรื่อยๆ ไม่ได้รีบร้อนอะไรมากนัก เมื่อไปถึงเขาก็ใช้วิชาตัวเบาเหินขึ้นไปนั่งบนหลังคาจวนตัวเองเพื่อชมจันทร์และขบคิด 

‘หากข้าต้องการแข็งแกร่งขึ้น คงได้แต่ไปเข้าร่วมสำนักมังกรฟ้าให้ได้ก่อน ดีล่ะ ข้าจะออกเดินทางหลังจากที่เตรียมเสบียงและข้าวของจำเป็นครบ ต้องรีบเตรียมให้เสร็จก่อนแล้ว’

เช้าวัดถัดมา จื่อต้าหลงได้เตรียมข้าวของที่จำเป็นต้องใช้ระหว่างเดินทางเข้าสู่แหวนมิติ กว่าจะเตรียมของเสร็จเรียบร้อยก็ผ่านไป 2 วันแล้ว เขานำแท่งเหล็กแปรรูปมาสวมไว้ที่แขนและขาทั้งสองข้าง ข้างละ 100 กิโลกรัม รวมๆกันแล้วหนักถึง 400 กิโลกรัม จื่อต้าหลงรู้สึกว่ามันหนักมาก แต่น้ำหนักเท่านี้พอที่เขาจะรับไหว แท่งเหล็กแปรรูปดูไปแล้วคล้ายกำไร กับสนับขา ทำให้เหมือนเกราะป้องกันที่มีน้ำหนักมหาศาล 

หลังจากพร้อมแล้วเขาก็ไปลา ท่านย่า และท่านพ่อท่านแม่ของเขา ก่อนที่จะจากลาไป การเดินทางในครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้ม้า เขาเน้นเดินเท้าเพื่อฝึกฝนตัวเอง น้ำหนักของแท่งเหล็กทำให้เขาลำบากไม่น้อยในการเดินเหิน แต่เขาก็ไม่ได้ย่อท้อ ยังคงทำตามความตั้งใจเดิม 

จื่อต้าหลงหยิบแผนที่ของทวีปมังกรฟ้าขึ้นมาดู อาณาจักรลี่นั้นตั้งอยู่บริเวณภาคตะวันออก ส่วนอาณาจักรมังกรฟ้า นั้นตั้งอยู่ภาคกลางของทวีป การเดินทางครั้งนี้เขาต้องมุ่งขึ้นทางเหนือไปเรื่อยๆ หากเดินเท้ากว่าจะถึงสำนักมังกรฟ้า ช่างแสนไกล มีแต่ต้องใช้วิชาตัวเบาวิ่งไปเท่านั้น เรื่องนี้จื่อต้าหลงวางแผนที่จะฝึกวิชาตัวเบาไปในตัวด้วย ท่าร่างมังกรม่วงของเขาทำให้เขาทะยานร่างได้อย่างรวดเร็ว แม้จะลำบากกับน้ำหนักถึง 400 กิโลกรัม ท่าร่างของเขายังคงรวดเร็วอยู่ 

หลังจากทุกอย่างพร้อมจื่อต้าหลงก็ก้าวออกจากจวน เขาเดินทางไปหาลวี่เหรินและเฉิงไฉเซียวที่บ้านตามลำดับเพื่อบอกว่าเขากำลังจะไปท่องยุทธแล้ว 

ณ บ้านของเฉิงไฉเซียว 

“ฮ่าๆๆ เจ้าจะไปแล้วรึต้าหลง?” เฉิงไฉเซียวกล่าว

“ใช่แล้วพี่ไฉเซียว ข้าหมายที่จะเดินทางเข้าสู่ภาคกลางของทวีป” จื่อต้าหลงตอบ

“หากเช่นนั้น เราคงจะเจอกันในสักวัน เพราะข้าเองก็วางแผนที่จะเดินทางเข้าสู่ภาคกลางในอีกสองเดือนข้างหน้าเหมือนกัน” เฉิงไฉเซียวกล่าว

“เช่นนั้นรึ ฮ่าๆๆ งั้นพวกเราอาจได้เจอกันในสักวัน” จื่อต้าหลงกล่าว

“แล้วเจ้าได้ไปบอกลวี่เหรินหรือยัง?”

“แน่นอน ข้าไปบอกเขามาแล้ว ตัวเขาเองก็จะออกเดินทางในอีก 1 เดือนข้างหน้าเหมือนกัน” จื่อต้าหลงตอบ

“โอ้… งั้นรึ…”

“พี่ไฉเซียว ข้าคงต้องไปแล้วล่ะ ข้ามาเพื่อบอกลาท่านไม่คิดอยู่นาน” จื่อต้าหลงกล่าว

“ได้เลย ถ้าเช่นนั้น ขอให้เจ้าเดินทางโดยปลอดภัย ฮ่าๆๆ” เฉิงไฉเซียวกล่าวพลางหัวเราะไปด้วย

“แล้วเจอกัน พี่ไฉเซียว” จื่อต้าหลงยกมาทำท่าคารวะ

“แล้วเจอกัน เสี่ยวต้าหลง” เฉิงไฉเซียวเองก็ทำท่าคารวะกลับมา

หลังจากบอกลาสหายเสร็จเรียบร้อย จื่อต้าหลงก็ออกเดินทางทันที เขาเดินไปที่ประตูเมือง ระหว่างเดินทางก็ผ่านผู้คนมากมาย จื่อต้าหลงนั้น ใส่ชุดจอมยุทธสีม่วงดูทะมัดทะแมง เขารวบผมไว้เป็นทรงหางม้า ไม่ได้ใส่เครื่องประดับอะไรบนร่างกายเลย ทำให้เขาดูเหมือนชาวยุทธไม่ใช่คุณชายอีกต่อไป ชายหนุ่มเดินทางมาถึงหน้าประตูเมือง เขาหันกลับไปมองประตูเมือง 

ประตูเมืองนั้นมีป้ายใหญ่ตัวเบ้อเริ่มเขียนไว้ว่า “เมืองขุนเขา” จื่อต้าหลงนั้นมองประตูอยู่ครู่ใหญ่ก่อนที่จะออกเดินเท้าขึ้นทางเหนือ เป้าหมายคือสำนักมังกรฟ้าอันยิ่งใหญ่ จื่อต้าหลงสืบทราบมาได้ว่าสำนักมังกรฟ้าจะเปิดรับศิษย์ประจำปีในอีก 6 เดือน หากต้องการเข้าสู่แคว้นมังกรฟ้าถ้าใช้ม้าจะต้องใช้เวลาถึง 2 เดือน เขามีเวลา 6 เดือน ไม่ว่ายังไงก็สามารถไปทันอย่างแน่นอนเพราะตัวเขาหากใช้วิชาท่าร่างมังกรม่วงก็เปรียบเสมือนม้าที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด และหากปลดแท่งเหล็กออกคงจะรวดเร็วยิ่งกว่าม้า!!

ในการเดินทางวันหนึ่งนั้น จื่อต้าหลงจะใช้ท่าร่างมังกรม่วงราวๆ 6 ชั่วยาม หลังจากนั้นจึ้งเปลี่ยนมาเป็นเดินเท้า การเดินทางครั้งนี้จะต้องผ่านอาณาจักรลี่ด้วย เขาจึงวางแผนที่จะหยุดพักที่เมืองหลวงของอาณาจักรลี่ด้วยเพื่อเติมเสบียงอาหาร เรื่องค่าใช้จ่ายคงไม่ต้องห่วง เพราะเขาเตียมมาเยอะ หากใช้สอยอย่างประหยัด ยังสามารถทำให้อยู่ได้หลายปีเขาจึงไม่กังวลในเรื่องนี้มากนัก

ผ่านไป 7 วัน….

"แฮ่ก… แฮ่ก…" 

จื่อต้าหลงที่วิ่งทะยานครบ 6 ชั่วยามถึงกับหอบแล้วนอนหงายท้องบนพื้นหญ้า เขาวิ่งตั้งแต่เช้า จนหยุดเมื่อค่ำมืด 

“เฮ้ออ เหนื่อยชะมัดเลยแฮะ นี่ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว ข้ายังไม่ชินกับน้ำหนักของแท่งเหล็กเลย” จื่อต้าหลงรำพึง

ในอาทิตย์แรก จื่อต้าหลงลำบากกับน้ำหนักของแท่งเหล็กเป็นอย่างมาก ทุกวันเขาจะเหน็ดเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด เขามีเวลาว่างแค่ เช้า เที่ยง เย็น ตอนกินข้าวเท่านั้นถึงได้หยุดพัก เมื่อกินอาหารเสร็จเขาก็มักที่จะออกเดินทางต่อทันที เขาทำแบบนี้ซ้ำๆเรื่อยๆตลอด 1 อาทิตย์ที่ผ่านมา….