Another World Fantasy

หลังจากที่รีบวิ่งมาจากเขตขนส่งสินค้ของเมือง 'เปตราท์' ในที่สุดก็เจอร้านค้าทาสจนได้ เป็นอาคารใหญ่ที่รูปแบบสถาปัตยกรรมคล้ายกับสมัยกรีกแต่ตัวอาคารค่อนข้างทึบและมืดจนแทบมองไม่เห็นภายในร้าน มีแสงส่องเพียงแค่ทางเข้าที่โล่งไม่มีสิ่งกีดขวางเท่านั้น ผมกับคุณนักกวีที่วิ่งมาถึงและกำลังยืนอยู่หน้าร้าน จึงเดินเข้าไปภายในร้านซึ่งกำลังเดินได้เพียงแค่ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงเด็กผู้ชายกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดราวเป็นจังหวะเหมือนกำลังถูกลงโทษโดยใช้อาวุธฟาดตีอยู่ หลังจากที่ผมได้ยินเสียงนั้นแล้วจึงรีบวิ่งเข้าไปภายในร้านตรงทิศทางที่ได้ยินเสียงกรีดร้อง ซึ่งในขณะที่กำลังวิ่งอยู่นั้นเริ่มได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้นเรื่อยๆ จนได้ยินอีกเสียงหนึ่งที่กำลังดุด่าว่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ผมสามารถสัมผัสได้เลยว่าคนๆนั้นเขากำลังโมโหสุดๆอยู่ แต่เพียงแค่ผมไม่่รู้ว่าสาเหตุใดถึงจำเป็นต้องทำร้ายทารุณเด็กผู้ชายคนนั้นด้วย

จนกระทั่งผมกับนักกวีวิ่งไปจนพบต้นตอของเสียงที่ดังลั่นไปทั่วภายในร้านค้าทาส นั้นคือเสียงกรีดร้องของเด็กผู้ชายคนนั้นที่ผมตั้งใจว่าอยากซื้อเพื่อให้มาเป็นสมาชิกในปาร์ตี้ของผม แล้วอีกน้ำเสียงดุด่าว่ากร่าวที่ได้ยินมาตลอดเส้นทางนั้นคือพ่อค้าทาสที่เจอตรงเขตขนส่งสินค้าของเมือง 'เปตราท์' ซึ่งพอผมเห็นเหตุการณ์นั้นแล้วทำให้รู้สึกโกรธพ่อค้าทาสที่กำลังฟาดเด็กคนนี้อยู่ขึ้นมา เพียงแต่ว่าผมนั้นจำเป็นต้องระงับสติอารมณ์ความโกรธไว้ให้จนได้ด้วยสาเหตุที่ว่าไม่อยากมีปัญหากับ npc ที่มีตำแหน่งขุนนางใหญ่โตในเมือง 'เปตราท์' นี้ มันอาจจะทำให้ผมไม่สามารถเข้าเมืองหลวงของอาณาจักร 'ยูเรนย์' และรับเควสที่สำคัญทั้งหลายของทวีปนี้ จึงจำเป็นต้องระงับความโกรธไว้ให้เบาลง

พอหลังจากที่ผมระงับสติอารมณ์ได้แล้วนั้นได้เริ่มเอ่ยปากขึ้นมา

"พ่อค้าทาส! หยุดตีเด็กคนนั้นซักที"

พ่อค้าทาสที่กำลังง้างไม้ฟาดเด็กคนนั้นอยู่ พอได้ยินเสียงที่ผมพูดขึ้นมาจึงหยุดมือแล้วหันหน้ามามองทางนี้

"ทำไมวะ นี่มันทาสของชั้น"

เมื่อผมสบตากับพ่อค้าทาสคนนั้นแล้ว ในสมองผมคิดว่าจำเป็นต้องรีบแก้ไขปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้านี้ให้เร็วที่สุดก่อนที่เด็กคนนั้นจะเสียชีวิตลง

"ผมขอซื้อเด็กคนนี้ครับ ได้โปรด...กรุณาขายให้ผมเถอะ!"

"!!!!"

"แกอยากซื้อทาสนี้ใช่มั้ย งั้นเอาแบบเป็นศพไปเลยแล้วกัน"

พอผมได้ยินประโยคที่พ่อค้าคนนี้พูดขึ้นมานั้นทำให้ผมขาดสติหลังจากที่พยายามระงับความโกรธไว้ก่อนหน้าแล้วชักดาบฟันใส่ที่คอของพ่อค้าในทันที โดยที่คุณนักกวีกำลังยืนมองดูเหตุการณ์จากทางด้านหลังผมอยู่

"ฉั่วะ!!"

หลังจากที่ใบดาบผมฟันใส่คอพ่อค้าทาสไปสักพักบริเวณส่วนบนรอยฟันตรงคอขึ้นไปร่วงหล่นลงมาจนเกิดเสียงกระแทกกับพื้นของร้านค้าทาส

"ตุ้บ!!"

*คุณได้ทำการสังหารพ่อค้าทาสในเมือง 'เปตราท์'

*ชื่อเสียงในอาณาจักร 'ยูเรนย์' ลดลง 2,000 หน่วย

*ท่านไม่สามารถเดินทางไปที่เมืองหลวงของอาณาจักรนี้ได้

โห ระบบเเจ้งเตือนเร็วจัง ผมฟันตาลุงนี่ไม่ถึงนาทีชื่อเสียงลดลง 2,000 หน่วยเลยเหรอเนี่ย...!

ส่วนชื่อสีแดงหลังจากที่กำจัดพวกลุงพังก์นั่นไป ตอนนี้ก็ยังเป็นสีแดงเหมือนเดิม...แต่ช่างมันเถอะ

ผมจำเป็นต้องกำจัดศพของพ่อค้าทาสก่อน เดี๋ยวให้พูจิแก้ปัญหาตรงจุดนี้ดีกว่า

"พูจิ กินศพของตาลุงนี่ที"

"พู พู"

พูจิกินพ่อค้าทาสเข้าทั้งส่วนหัวและร่างกายทั้งหมด โดยเหลือเเค่รอยเลือดที่ไหลออกจากบริเวณคอของศพพ่อค้าทาสจนนองเต็มพื้นไปหมดเท่านั้น

เด็กคนนั้นที่กำลังนอนสั่นและมีรอยบาดแผลบนร่างกายทั่วทั้งตัวไปหมดกับเสียงลมหายใจที่เริ่มรวยริน ผมจึงนำโพชั่นออกมา 1 ขวด แล้วยกขวดเอียงลงเพื่อค่อยๆป้อนน้ำยาในขวดให้ไหลเข้าปากเด็กคนนั้นช้าๆจนหมด

"อึ้กๆๆ ฮ่า..! อึ่ก"

หลังจากนั้นสักพักรอยแผลที่โดนไม้ฟาดนั้นค่อยๆจางหายไปและเริ่มกลับมาหายใจเป็นปกติเหมือนเดิม พอผมเห็นร่างกายของเขาค่อยๆดีขึ้นจึงพยายามพยุงตัวให้เขาลุกขึ้นมา

"ค่อยๆลุกขึ้นนะ"

"ข..อ..บ คุ..ณ มา..ก ครั..บ"

"..."

ไม่รู้ว่าคุณนักกวีเงียบเพราะอะไร แต่เห็นใบหน้าของเขาแล้วเหมือนกับว่ากำลังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วอยู่ พอได้สติกลับมาสักพักจึงเริ่มถามผม

"เราสองคนต้องทำยังไงกันต่อ?"

"ผมต้องการปล่อยทาสภายในร้านนี้ทั้งหมด ก่อนที่จะมีคนมาหาพ่อค้าทาสในร้านครับ"

"เข้าใจแล้ว"

จากนั้นคุณนักกวีกับผม เจอกุญแจไขกรงทาสในบริเวณศพที่ก่อนพูจิได้กินเข้าไป แล้วนำไปไขกรงจนหมดทุกจุดที่อยู่ในร้านค้าทาส ยังไงก็ทำมาถึงขนาดนี้แล้ว เพราะฉะนั้นทำต่อไปให้จนถึงที่สุดเลยละกัน

"แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก"

"ฮือ~~~! เราถูกปล่อยแล้ว "

"ขอบคุณนะครับ ขอบคุณจริงๆ"

"นึกว่าต้องตายไปเป็นอาหารให้ปลาไหลทะเลแล้วล่ะนะ"

"แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก"

"ท่านมนุษย์ขอบคุณมากเลยนะ"

"แง้้ ขอบคุณนะคะ"

"ฮือออ รอดแล้ว"

"แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก แก๊ก"

หลังจากที่ผมกับคุณนักกวีกำลังไล่เปิดกรงทาสในร้านค้าทาสทั้งหมดแล้วนั้น พอนับจำนวนรวมกันทั้งหมดมีอยู่ทั้งหมด 126 คน เป็น มนุษย์สัตว์ 31 คน ชนเผ่านักรบสปาตาร์ที่เคยอาศัยอยู่ทางตะวันออกตรงที่โดนความมืดของพ่อมดดำไซมอนกลืนกินที่อยู่ไปนั้นมีจำนวน 37 คน มีรูปร่างใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไปเกือบ 2 เท่าและมีฝีมือการต่อสู้ขั้นสูง ต่อไปชนเผ่าที่ชื่อเฮเลนส์ เป็นชนเผ่าพื้นเมืองที่เคยอาศัยอยู่ทางตะวันออกเช่นเดียวกันมีจำนวน 34 คน ชนเผ่าสุดท้ายเผ่าอารยันมีจำนวน 24 คน

*ชื่อเสียงในอาณาจักร 'เฮอร์แอลนี่' เพิ่มขึ้น 3,100 หน่วย

โห ชื่อเสียงอาณาจักร 'เฮอร์แอลนี่' เพิ่มขึ้นเยอะเลย แต่ว่ามันตั้งอยู่ที่ไหนล่ะนั่น...! เอาไว้ตรวจสอบทีหลังแล้วกัน

"หลังจากที่ทุกคนได้ถูกปลดปล่อยจากการเป็นทาสแล้ว เพราะฉะนั้นพวกคุณต้องช่วยผมฝ่ากองทัพทหารในเมืองและข้ามไปยังดินแดนรกร้างให้เร็วที่สุด"

ผมบอกในสิ่งกำลังจะทำหลังจากที่ได้ปลดปล่อยพวกเขาออกจากการเป็นทาส ดังนั้นจำเป็นต้องฝ่าทหารในเมืองนี้ซึ่งไม่รู้ว่ามีจำนวนเท่าไหร่นั้น จนกว่าจะไปถึงตรงทางเข้าป่าที่ติดกับดินแดนรกร้างทางใต้โดยเร็วที่สุด

"เข้าใจแล้วครับ/ค่ะ"

"ได้ครับ/ค่ะ"

"ชั้นต้องรอดไปจากที่นี่ให้ได้"

"พวกนายปกป้องเด็กกับผู้หญิงด้วยล่ะ"

หลังจากที่พวกเขาได้รับรู้ในสิ่งที่ผมต้องทำหลังจากออกจากร้านนี้ไป ซึ่งผมต้องคอยระวังหลังให้พวกเขาในขณะที่กำลังหลบหนีออกจากเมืองจนกว่าจะหลุดพ้นจากกองทัพทหารที่ประจำการอยู่ในเมืองนี้ให้จนได้ ผมจึงแจกจ่ายดาบและอุปกรณ์ให้แก่พวกเขาที่เอาจากข้างในร้านค้าทาสซึ่งมีดาบอยู่จำนวนเพียงพอแค่ 13 คนเท่านั้นที่ต้องช่วยผมต่อสู้

หลังจากที่เตรียมพร้อมกันเสร็จเรียบร้อย ต่อไปมาเริ่มทำสิ่งที่สำคัญที่สุดหลังจากนี้กันเถอะ...

**********************************************************************************************