บทที่ 11
(โฟร์ พาร์ท)
ผ่านวันหยุดอันสงบไปแล้วครับและความวุ่นวายก็ถามหาผมแต่เช้าเมื่อแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนห้องของพวกผมถ้าให้ทายคงจะง่ายกว่าซื้อเลขให้ถูกรางวัลที่หนึ่งอีกครับ เฉลยเลยแล้วกันคนที่มาขัดความสงบของผมก็คือไอเดน พอพี่ั์เห็นก็รีบมายืนโอบเอวผมไว้เลยครับทำอย่างกับเด็กกลัวโดนแย่งของเล่นงั้นแหละครับ ผมเชิญไอเดนให้เข้ามาในห้องก่อนพร้อมยกข้าวต้มปลามาให้เขาด้วยส่วนพี่ั์ก็อารมณ์บ่จอยไปแล้วครับแต่ก็ยังตักข้าวต้มเข้าปากไม่หยุดส่วน ไอเดนก็ทำเช่นกัน คือมึงเด็กกันมากเลยนะพี่แข่งกันกินเนี่ย แล้วเสียงนรกก็ดังขึ้นอีกแล้วครับ
ออด ออด
ผมไปเปิดประตูก็เจอสามหน่อเพื่อนพี่ั์หนึ่งสาวสวยสถาปัตย์และหนึ่งหนุ่มน่ารักแห่งสถาปัตย์มายืนหน้าห้อง
"นัดกันมาหรอครับวันนี้"
"เปล่าพวกพี่กับเพื่อนเราเจอกันด้านล่างน่ะเลยขึ้นมาพร้อมกัน"
"อ้าวหรอครับงั้นเข้ามาก่อนครับวันนี้ผมทำข้าวต้มปลาแซลมอน"
"จริงหรอน้องมหา จะว่าไปตอนนี้เราดังแล้วนะรู้ป่ะ"
"ดังหรอครับอย่าบอกว่าไอ้คลิปอันนั้นมันแพร่ไปทั่วมหาลัยแล้วนะพี่มีน"
โอ๊ย! โฟร์อยากจะเป็ลมครับ เอาความสงบสุขของตรูคืนม๊า! ทำไมถึงทำกับฉันได้~~~ ผมจะไม่ว่าอะไรเลยถ้ามีคนชมบ้างนี่เล่นรุมด่ากันจนเพจล่มอ่ะคิดดู แล้วถ้าผมไปมหาลัยผมจะไม่เละเลยรึ คนที่เข้ามาคอมเม้นส่วนใหญ่ก็จะด่าผมประมาณว่าไม่ดูสภาพตัวเองบ้างเป็หมาเห่าเครื่องบินบ้างแหละบ้างก็บอกพี่ั์ตาต่ำบ้าง ให้ตายเถอะผมหละเบื่อ เอาเป็ว่าวันนี้การ์ดผมเยอะผมเลยไม่ต้องกลัว
"สวัสดีเว้ยเพื่อนไอสุดหล่อ ไงมึงรีบแดกไปไหนเนี่ยรอพวกกูด้วยดิสัส"
พี่บาสทักทายพี่ั์แต่เหมือนพี่ั์จะไม่สนใจเลยครับเพราะมัวแต่จ้องตากับไอเดนจนประกายไฟลุกพรึบแทบไหม้ห้องได้แล้วครับ
"นั่นใครอะท่านมหา"ครีมถามผม
"ไอเดนอาของน้องซิกน่ะครีม"
"โอ๊ยหล่อวัวตายความล้มเลยอะคนนี้สิพ่อของลูก"เฮ้อเพื่อนผม
"เดี๋ยว! อาของลูกมึงงั้นก็แสดงว่าคือไอ้คนที่จะเอาน้องซิกไปเลาะกระดูกหลังอ่ะดิ เชี่ยเลวจริงๆ ถึงหล่อกูก็ไม่เอาทำพันธุ์หรอก"
คืออะร๊าย ครับคุณครีมเมื่อกี้ยังบอกว่าพ่อของลูกแต่ตอนนี้ดันบอกว่าจะไม่เอาทำพันธุ์ซะแล้วผมหละตามอารมณ์คุณเธอไม่ทันจริงๆ
"ที่ครีมพูดเมื่อกี้หมายความว่าไงครับน้องโฟร์พี่งง"พี่เกมที่ยืนอยู่ข้างผมถามขึ้น
"คือฝรั่งคนที่นั่งจ้องตากับพี่ั์คืออาแท้ๆ ของน้องซิกลูกผมครับ"
"อ๋อคนที่จะฆ่าหลานชายที่แสนน่ารักของพี่นี่เอง อย่างนี้มันต้องจัดกันหน่อยแล้ว"
พี่เกมพูดได้จิตมากเลยครับผมนี่ขนแขนเเสตนอัพเลยครับพี่เกมเดินถือถ้วยข้าวต้มไปนั่งข้างพี่ั์และเริ่มทำากันทางสายตา จนผ่านไปนี่ยี่สิบนาทีทุกอย่างก็ยุติลงด้วยเสียงของออดหน้าประตู คือจะมีใครมาอะไรกันเยอะแยะครับเนี่ยพอผมไปเปิดประตูก็เจอพ่อแม่ผมกับพ่อแม่พี่ั์รวมถึงคุณตาใจดีด้วยมาได้ไงวะไม่ใช่ว่าอยู่รัสเซียรึไง
"สวัสดีครับพ่อแม่ คุณพ่อคุณแม่คุณตามากันได้ไงครับเนี่ย"
"ก็วันนี้พอรู้ว่าลูกกับพี่เขาเรียนบ่ายพ่อกับแม่เลยนัดมาคุยธุระกันจร้าเข้าไปในห้องเถอะนะ"แม่ผมพูดขึ้น
"ครับว่าแต่ได้ทานข้าวเช้ากันมารึยังครับพอดีวันนี้ผมทำข้าวต้มปลาเเซลมอนเอาไว้ครับ"
"ดีเลยจ๊ะคุณลีอองเขายังไม่ได้ทานจ๊ะ"แม่พี่ั์ตอบแทนทุกคน
"งั้นเข้ามาก่อนครับ"
"อุ๊ยเด็กๆ อยู่กันเต็มห้องเลยวันนี้นัดกันมาฝากท้องกับน้องโฟร์ของแม่หรอคะ"
"ครับคุณแม่พอดีไปกินเ้าอื่นแล้วลิ้นไม่ทำงานครับลูกสะใภ้แม่ทำพิษพวกผมซะแล้วครับกินรสมือของลูกสะใภ้แม่จนชินลิ้นไปแล้วครับ"พี่มีนพูดตอบแม่พี่ั์
"คิกคิกอย่างนี้น้องโฟร์ของแม่คงเหนื่อยแย่เลยนะครับ"
แม่ผมพูดขำๆ ออกมาแต่มันไม่ช่วยให้สถานการณ์ที่กำลังเดือดพล่านตอนนี้ลดความระอุลงเลยครับ
"เอาหละทุกคนมาเข้าเื่กันเลยดีกว่าอย่าได้เสียเวลา เอ้าคุณไอเดนเชิญพูดธุระของคุณก่อนเลย"
"ครับ ที่ผมมาวันนี้เพราะ้ามาขอบคุณโฟร์ที่ช่วยพี่ชายผมที่กำลังโคม่าและผมจะได้ไม่ต้องมีตราบาปติดตัวเพราะฆ่าเด็กด้วย"ไอเดนพูดขึ้น
"นี่ไอเดนนายควรขอบคุณคุณตาใจดีของฉันมากกว่าที่เขายอมรักษาพี่ชายนายนะ"
"ขอบคุณครับคุณลีออง คุณหายจากวงการแพทย์ไปหลายปีเลยนะครับ"
"ผมไปรักษาตัวเองมาครับเพราะผมก็เป็มะเร็งเช่นกัน"
"จริงหรอครับคุณตาเ็ปมากไหมครับ"
"นิดหน่อยครับลูกของแด๊ด"
เอ๊ะ คุณตาใจดีเรียกผมว่าลูกแสดงว่าพ่อแม่ผมตอบตกลงแล้วดิ แถมเนียนมากอดผมอีกจนทั้งพี่ั์และไอเดนเลิกจ้องเขม่นกันมาจ้องคุณตาใจดีแทน
"โอ๋ๆ หายเจ็บนะครับแด๊ดของผม เพี้ยง! "ผมจับมือคุณตามาเป่า
"หึหึ ขอบคุณครับ"คุณตาลูบหัวไอ้พี่ั์ก็มาดึงผมไปนั่งตักของตัวเองแทน
"วันนี้น้องโฟร์ไม่ไปเรียนนะเ้าไอลาให้น้องด้วย"
พ่อพี่ั์ว่าขึ้น ผมพึ่งสังเกตเห็นชุดนักศึกษาของไอเดนครับผูกไทด์ของคณะบริหารมหาลัยผมนี่หว่า
"นายเรียนที่ไหนอะไอเดน"
"ก็มหาลัยเดียวกับนายยังไงหละ"
ห๊ะ! มหาลัยเดียวกับผม นี่ผมต้องไปทำบุญกี่วัดวะเนี่ยถึงจะเลิกซวยซักที โอ๊ย~~คนหล่อปวดหัว
"อย่ามายุ่งกับคู่หมั้นของกูแล้วกันไม่งั้นมึงเตรียมนอนโลงกลับประเทศได้เลย"
"หึ ก็แค่คู่หมั้นไม่ใช่เมียซะหน่อยทำไมกูต้องแคร์"
เชี่ย! พวกพี่มันคุยอะไรกันวะเนี่ยผมไม่เข้าใจแบ๊วๆ ใสๆ ผมเหมือนจะเห็นความซวยมาเยือนรางๆ แล้วครับ
"แหมคุณไอเดนคะไม่ทำตัวเป็ตัวร้ายแบบนี้สิคะ ระวังจะแห้วนะคะทางที่ดีหาใหม่จะดีกว่าคะ"
แม่ผมก็เป็ไปกับเขาด้วยพูดยิ้มๆ แต่สายตาไม่เป็มิตรด้วยเลยซักนิด
"หึหึ"
เออพ่อพี่ั์กับพ่อผมนี่ขำอะไรไม่ทราบครับเขาจะแดกหัวกันอยู่แล้วพวกเพื่อนผมกับเพื่อนพี่ั์นี่นั่งลุ้นตัวโก่งเลยครับ
"เอาหละ เอาหละพอแค่นี้แหละโฟร์ครับวันนี้ที่ฉันมาก็เพื่อจะมายื่นเื่ขอเธอเป็ลูกบุญธรรมของฉัน เธอจะตกลงเป็ลูกของฉันไหมฉันตัวคนเดียวไม่มีลูกหลานหรือญาติอยู่แล้วเลยอยากจะขอให้เธอมาเป็ลูกของฉันแล้วรับ่โรงพยาบาลและศูนย์วิจัยยาต่อจากฉัน เธอกับฉันเราสามารถออกแบบระบบความปลอดภัยที่เจ๋งกว่าที่มีได้นะ"
เื่ของเื่คือหาเพื่อนเล่นว่างั้นเถอะครับคุณตา แล้วถามว่าผมตกลงไหมก็ต้องตกลงสิครับรออะไรเหมือนส้มหล่นมาทับหัวทั้งกองแบบนี้ไม่รับก็โง่แล้วมีของเล่นให้เล่นสนุกดีจะตายจริงไหมหละครับ
"ตกลงครับ ผมสัญญาเลยว่าจะช่วยออกแบบระบบความปลอดภัยของตึกใหม่ทั้งหมดเลยครับคิกคิก"
"ฮ่าๆ ๆ ๆ "
แล้วเราทุกคนก็แยกย้ายกันไป พอไปทำเื่รับผมเป็บุตรบุญธรรมเสร็จพ่อๆ ทั้งสองก็ขอแยกตัวไปทำงาน ส่วนผมกับแม่ๆ ทั้งสองและพ่อคนใหม่ไปเดินห้างกันครับแต่พอมาถึงมันกลับไม่ใช่อย่างที่คิดน่ะสิครับแม่ๆ ลากผมไปตัดผมใหม่ นวดหน้าทำสปา ซื้อเสื้อผ้าใหม่ทั้งหมดรวมถึงชุดนักศึกษาผมด้วยทั้งหมดนี้พ่อคนใหม่ของผมเขาจ่ายให้ทั้งหมดเลยครับ แล้วก็พาผมไปเลือกซื้อรถ รู้มั้ยผมซื้อรถอะไร ผมเลือกซื้อจักรยานครับเพราะคอนโดที่ผมอยู่มันใกล้มหาลัยมากซื้อรถยนต์ผมก็ขับไม่เป็ ซื้อมอเตอร์ไซส์ก็อันตรายอีกจักรยานเนี่ยแหละครับดีสุดๆ แล้ว
และเราก็มาที่ร้านอาหารญี่ปุ่นร้านเดิมที่เคยมากันครับเข้าไปในร้านก็เจอพ่อๆ ทั้งสองคนพี่ั์แล้วก็ลุงเ้าของร้านที่ผมจำชื่อไม่ได้แล้ว ไอ้พี่ั์มันจ้องผมแบบไม่ละสายตาเลยครับมีอะไรติดหน้าผมรึไงวะมองอยู่ได้
"เฉิ่มใครให้มึงตัดผมวะทรงเดิมก็ดีอยู่แล้ว"
พี่ั์ถามผมแต่หน้าพี่เนี่ยลดความโหดลงบ้างนะกลัวจนฉี่จะราดแล้วเนี่ย
"ก็แม่พี่ไงครับ ท่านบอกให้ผมตัดทำไมอ่ะกลัวว่าผมจะหล่อกว่าหรอพี่"
ผมแกล้งถามพี่ั์แต่คำตอบที่ได้มาทำเอาใจผมทะลุออกจากอกหน้าเกรียมตัวชาไปหมดเลยครับ
"กูหวงมึงเข้าใจไหมเฉิ่ม กูไม่้าให้ใครมาสนใจมึง แค่กูสนใจมึงคนเดียวก็พอแล้ว"
อย่างกับคำสารภาพรักแถมท่ามกลางสักขีพยานนับสิบเลยครับคือตอนนี้เขินชิบหายเลยครับ ผมกลายเป็แบบนี้ไปั้แ่เมื่อไรก็ไม่รู้ครับที่เอาแต่เขินพี่ั์มันแบบนี้ คงจะั้แ่ครั้งแรกที่เจอพี่ั์เลยก็ได้มั้งครับให้ตายสิผมเป็เกย์แล้วงั้นหรอวะเนี่ย แต่คนเดียวที่ผมรู้สึกดีด้วยก็คือพี่ั์นะไม่ใช่กับผู้ชายทุกคนซะหน่อยแต่ก็ยังงงๆ ว่าพี่ั์มันมาชอบผมั้แ่เมื่อไรกัน เห็นทำโหดใส่ผมตลอดเลยนะ อืมช่างมันเถอะมันไม่สำคัญซะหน่อยนี่เนอะ ก็แค่จับพี่มันให้อยู่หมัดก็พอหึหึ
"แม่ถ้ามีคนมาสนใจมันก็ความผิดแม่คนเดียวเลยนะครับ ไองอลแม่แล้วนะครับไปทำให้มันน่ารักทำไมก็ไม่รู้ แม่ก็รู้ว่าผมหวง"
ปุ๊!!
หน้าผมะเิเป็จุลหมดแล้วครับให้ตายเหอะ
"ฮ่าๆ ๆ ๆ ดูสิคุณลีอองลูกผมตัวแดงเหมือนกุ้งเลยครับ"
พ่อผมพูดกับคุณตาแต่คุณตาท่านเอาแต่จ้องลุงเ้าของร้านไม่วางตาเลยครับส่วนลุงเ้าของร้านก็เอาแต่ก้มหน้าอย่างเดียวถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าหูของลุงแกแดงแปร๊ดเลยครับ
"นี่คุณลีอองจ้องเพื่อนผมขนาดนั้นห่อมันกลับบ้านด้วยเลยไหมครับ"
"ได้หรอเอาสิจะกินไม่ให้เหลือเลย"
ดูแล้วพ่อบุญธรรมของผมจะอยู่ในห้วงของความรักซะแล้วครับคริคริพวกพ่อผมขำกันเบาๆ
"หึหึ/หึหึ"
"ผม....ผมว่าเราสั่งอาหารกันเถอะครับ"
ลุงเ้าของร้านหาเสียงตัวเองเจอแล้วครับเขินได้น่ารักมากเลยครับ
พวกผมสั่งอาหารมากินกัน พอกินเสร็จก็แยกย้ายกันกลับบ้าน พ่อบุญธรรมของผมขออยู่ดื่มต่อกับลุงเ้าของร้าน ส่วนผมก็กลับคอนโดกับพี่ั์
พลั่ก ตุ้บ
"อ๊ะ! พี่ั์จะทำอะไรครับลุกขึ้นเลยพี่ ผมอึดอัด"
"ฉันก็จะทำให้พวกแมลงมันรู้ว่านายคือของฉันไงหละ"
"อ๊ากกก อย่ากัดพี่ั์ผมเจ็บครับอื้อ"
พี่ั์มันกัดผมเจ็บไปหมดเลยครับแถวๆ คอผมเนี่ย พี่มันเป็แวมไพร์รึไงวะเนี่ยกัดได้อยู่ที่เดียวเนี่ย
"หึหึ สวยเป็บ้าเลยวะ จำไว้ว่ามึงคือคนของกูนะไอ้เฉิ่มอย่าให้ใครมาทำแบบนี้กับมึงเด็ดขาดนอกจากกู ไปอาบน้ำนอนไปเดี๋ยวกูตามไป"
เขินกว่านี้มีอีกไหมครับผมว่าผมรีบไปนอนดีกว่าครับไม่งั้นผมคงต้องเจออันตรายจากพี่ั์มันแน่เลยครับ
13K
![เกิดใหม่เป็นชาวสวนตัวน้อยๆ ข้าจะพาครอบครัวเป็นเศรษฐีนี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471801_21388165.webp)
