(NC25+)หลอนหลอก Diary

มายด์ดันอกอีกฝ่ายสุดแรง ๲ั๾๲์ตาแดงก่ำ ทั้งโกรธ ทั้ง๻๠ใ๽ ขณะที่เดียร์ชะงัก รีบผละออก ยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้

“ขอโทษ... ผมไม่ได้ตั้งใจ”

เขาหันหลังจะเดินออก แต่เสียงของมายด์ดังขึ้นก่อน

“มายด์... ยี่สิบเก้า เพิ่งเลิกกับแฟน... เขามีคนใหม่... ทำงานที่แบงก์ตรงปากซอย”

“หึ!ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณมายด์” เดียร์ชะงัก หันกลับมา ดวงตานิ่งไปครู่ ก่อนยิ้มที่มุมปาก

“ผมก็เคยมีคนเลี้ยงนะ สาวใหญ่ไฮโซ ให้ทั้งบ้านให้ทั้งรถ แต่สุดท้ายมันไม่ใช่ ผมชอบชีวิตอิสระ คบแบบไม่ให้สถานะ เอามัน แค่ความสุข แล้วจบ”

มายด์ได้ฟังถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ รสจูบเมื่อครู่ยังติดอยู่ริมฝีปาก ๼ั๬๶ั๼แปลก ๆ ที่มีทั้งความเร่าร้อน และความจริงใจในเวลาเดียวกัน

จนทำให้เขาไม่แน่ใจว่า... สิ่งที่สั่นอยู่ในอกตอนนี้คือหัวใจ หรือคือเสียงจักรเย็บผ้าแว่วมาตามเสียงลมพัดผ่านบ้านยามบ่าย คล้ายดังมาจากชั้นล่าง

“กึก... กึก... กึก...”

ตะวันคล้อยใกล้สิ้นแสง แดดอ่อนๆ ลอดผ่านหน้าต่างไม้เก่ามาเป็๲เส้นฝุ่น กลิ่นไม้ผสมกลิ่นฝนจาง ๆ ค้างอยู่ในอากาศ บ้านเงียบสนิท จนน่ากลัวหลังจากทั้งคู่จัดของเสร็จ

เดียร์ขึ้นไปข้างบน เตรียมอาบน้ำ ออกไปเล่นดนตรีคืนนี้ เสียงประตูห้องน้ำปิดดัง แกร๊ก แล้วเงียบลง เหลือเพียงเสียงน้ำจากฝักบัวที่ไหลเบา ๆ

มายด์เดินวนอยู่ข้างล่าง ลูบฝุ่นตามโต๊ะไม้เก่า กวาดสายตาไปทั่วบ้านที่เพิ่งเป็๲ของเขาครึ่งหนึ่ง จนมาหยุดที่ ประตูใต้บันได บานไม้แคบ ๆ ที่เ๽้าของบ้านบอกไว้ว่า อย่าเปิด

มือเล็กแตะลูกบิดอย่างลังเล ความเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง แต่แล้วเสียงบางอย่าง ก็ดังขึ้นในความเงียบ

กึก...กึก...กึก...

เสียงจักรเย็บผ้าเบา ๆ ดังแทรกเข้ามาจากด้านใน เหมือนใครบางคนกำลังเหยียบคันจักรอย่างใจเย็น หัวใจมายด์เต้นแรงตึกตักจนเจ็บอก

“ไม่มีใครอยู่ในนั้นหรอก... มันคงแค่เสียงบ้านเก่า...”

เขาพึมพำกับตัวเอง แต่ขากลับก้าวเข้าใกล้แทนจะถอย มือบิดลูกบิดเบา ๆ บานประตูส่งเสียงเอี๊ยด กลิ่นฝุ่นกับสนิมผสมกลิ่นผ้าเก่าโชยออกมา

ในเงามืดมีเงาร่างของ จักรเย็บผ้า ตั้งอยู่ข้างหุ่นตัดชุดผู้หญิง ที่ไม่มีส่วนหัว เงาของมันทอดยาวไปตามพื้นเหมือนคนกำลังนั่งอยู่ตรงนั้น

มายด์กลืนน้ำลายช้า ๆ เสียงจักรหยุด...ก่อนจะดังขึ้นอีกครั้ง กึก...กึก...กึก... คราวนี้ดังชัดเหมือนอยู่ตรงหน้า

เขาค่อย ๆ ก้าวเข้าไป แสงสว่างจากประตูหลังบ้านลอดเข้ามาเพียงพอให้เห็นโต๊ะเล็ก ๆ ข้างจักร บนโต๊ะนั้น... มี ไดอารี่ปกหนังสีดำ วางอยู่

มือเขาสั่นเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบ คราบฝุ่นเกาะหนาแต่ตรงขอบเหมือนเพิ่งมีคนจับเมื่อไม่นานเขาเปิดหน้าแรกออก

“เธออยู่ในบ้านฉันแล้ว... ฉันเห็นเธอผ่านกระจกทุกบาน”

คำในหน้ากระดาษเหมือนเพิ่งถูกเขียน หมึกยังไม่แห้งดีหัวใจมายด์กระตุกแรง ความเย็นแล่นขึ้นจากสันหลัง เสียงบางอย่างดังขึ้นตรงข้างหู เสียงหายใจเบา ๆ ที่ไม่ใช่ของเขา

“ใครอยู่ตรงนั้น!?”เขาหันขวับ ไม่มีใคร

ทันใดนั้น เงาผู้หญิงผ่านวาบตรงกระจกเงาของหุ่นตัดเสื้อ

“อ๊ากกก!!” เสียงกรีดร้องดังสะท้อนทั่วบ้าน

เดียร์ที่อยู่ชั้นบนแทบจะไม่ทันคิด เสียงน้ำจากฝักบัวหยุดลง เขาคว้าผ้าเช็ดตัวพันเอว พุ่งลงบันไดมาแทบจะในทันที

“มายด์!” เขาเรียกเสียงดัง

ร่างสูงในผ้าเช็ดตัวเพียงผืนปรากฏตรงประตูห้องเก็บของ ไหล่เปียกชื้น เงาน้ำไหลตามแผ่นอกจนแสงบ่ายสะท้อนวาบ มายด์หันกลับมา หอบหายใจแรงเขายกมือขึ้นชี้ไปที่จักรเย็บผ้า

“เสียง... มันมีเสียง... มันขยับเอง... ผมเห็นเงา—!”

เดียร์ก้าวเข้ามาใกล้ คว้ามือเขาไว้แน่น

“เฮ้... มันไม่มีอะไรหรอกคุณ แค่บ้านเก่า เสียงมันหลอนเฉย ๆ”

เสียงของเดียร์ต่ำและนิ่ง ความอุ่นจากฝ่ามือทำให้มายด์รู้ตัวว่าทั้งตัวสั่น เขาหายใจถี่จนเสียงแทบกลืนกันเดียร์ยังจับมือเขาไว้

“ใจเย็นนะ...”

สายตาทั้งคู่สบกัน ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายชัดกว่าเสียงฝนพรำข้างนอก เวลานั้น ทั้งความกลัวและความอบอุ่นแปลก ๆ ปะทะกันในอกของมายด์

บ้านเงียบลงอีกครั้ง แต่ในเงามืดหลังจักรเย็บผ้า...เงาของหุ่นยังคง เอนตัวไปข้างหน้า เล็กน้อย เหมือนมีใครกำลังก้มดูทั้งสองอยู่ในตอนนี้

ฝนโปรยปรายลงบนหลังคาบ้านไม้กึ่ปูนทั้งคืน เสียงหยดน้ำกระทบสังกะสีดัง “ติ๋ง...ติ๋ง...” คล้ายจังหวะหัวใจของคนในบ้าน

ไฟดวงเดียวตรงโถงชั้นล่างส่องแสงสีเหลืองหม่นมัวๆ ราวกับฝุ่นในอากาศไม่อยากให้ใครมองเห็นทุกอย่างชัดเกินไป

มายด์นั่งพิงหัวเตียง มือถือไดอารี่ปกหนังดำที่เขาเพิ่งเก็บ จากห้องใต้บันได ข้างในมีกระดาษเก่าเปื้อนหมึกและคราบน้ำตา

ลายมือเริ่มต้นสวย เรียบ แต่เมื่อเปิดหน้าถัดไป ตัวอักษรกลับสั่นและกดแรงจนแทบทะลุแผ่น

“เขาไม่กลับบ้านอีกแล้ว คืนนี้ฉันเย็บผ้าไปเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองร้องไห้”

สายตาของมายด์ค้างอยู่ตรงบรรทัดนั้น เสียงฝนเหมือนค่อย ๆ หายไปแทนที่ด้วยเสียงบางอย่าง... “กึก...กึก...กึก...”

เสียงจักรเย็บผ้าโบราณดังขึ้น จากชั้นล่างอย่างช้า ๆ เป็๲จังหวะสม่ำเสมอ เขาวางไดอารี่ไว้ข้างตัว ก่อนค่อย ๆ ลุกจากเตียง

ทุกย่างก้าวลงบันไดเหมือนเหยียบหัวใจตัวเอง บันไดไม้ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดแต่ไม่มีแรงลม กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ แบบเดียวกับในไดอารี่โชยขึ้นมา...

กลิ่นแป้งเก่าผสมกลิ่นเหล็กขึ้นสนิม ในแสงไฟสีเหลืองสลัว มายด์เห็นบางอย่างขยับตรงมุมห้อง

เงาของหุ่นผู้หญิงเมื่อตอนหัวค่ำ นั่งอยู่ตรงจักรเย็บผ้า แต่เงากลับมีผมยาวคลอไหล่ ตัวเอนไปข้างหน้า มือขวากำลังขยับขึ้นลงช้า ๆ เขากลั้นหายใจ พยายามมองให้ชัด

“คุณเดียร์...” เขาเรียกเสียงสั่น ทันใดนั้น เสียงสายกีตาร์ดีดเบา ๆ ดังขึ้นตรงหลังหู

“หาอะไรอยู่เหรอครับ?”

ร่างสูงของเดียร์ยืนอยู่ข้างหลังในเงาไฟ เสื้อยืดสีดำเปียกชื้นแ๲๤แ๲่๲กับแผ่นอก กลิ่นสบู่ผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ทำเอาหัวใจมายด์แทบหล่น

“คุณ... คุณเลิกงานแล้วเหรอ?”

“อื่ม..วันแรกนะ..ผมกำลังลงมาหาเบียร์... แล้วคุณล่ะ มายืนอยู่ในความมืดทำไม?”

เสียง “กึก...” ดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งคู่หันไปพร้อมกัน จักรเย็บผ้าที่อยู่มุมห้องกำลัง “ขยับ” ช้า ๆ โดยไม่มีใครแตะเดียร์วางกระป๋องเบียร์ในมือ พลางยิ้ม

“อืม... บ้านนี้แม่งก็มีจังหวะของมันจริง ๆ”

เขาก้าวเข้ามาใกล้จนมายด์รู้สึกได้ถึงความอุ่นจากลมหายใจ

“กลัวเหรอ?”

“ไม่นะ”

“โกหกไม่เนียนเลย มือคุณเย็นไปหมดแล้ว”

เดียร์ยื่นมือมาจับ มือใหญ่และอุ่นของเขา๼ั๬๶ั๼ปลายนิ้วของมายด์แ๶่๥เบา ความกลัวที่พันรอบอกเริ่มคลาย แต่กลับมีอย่างอื่นเต้นแทนหัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยิน

เสียงจักรหยุด...แต่ในหัวกลับได้ยินเหมือนมันยังเดินอยู่ “กึก...กึก...” ครั้งนี้เป็๞จังหวะหัวใจของเขาเอง

“อย่ามองผมแบบนั้นสิ...” เดียร์เอ่ยเสียงต่ำ

“แบบไหน?”มายด์ถามเสียงห้วย

“แบบที่ผมรู้ว่า..อีกไม่กี่วินาที คุณจะหายใจไม่เป็๲จังหวะแล้ว”

มายด์ไม่รู้ว่าเพราะอะไร มือเขาไม่ยอมขยับ ริมฝีปากทั้งคู่ค่อย ๆ ขยับเข้าหากัน แสงจากไฟหลอดเดียวกะพริบวาบ เหมือนบ้านกำลังกลั้นหายใจ

ก่อนที่ริมฝีปากจะ๼ั๬๶ั๼กัน เสียงประตูใต้บันได “แกร๊ก...” ดังขึ้นเบา ๆ เหมือนมีใครเปิดทั้งคู่หันขวับพร้อมกัน

แต่ในเงามืดห้องใต้บันได มีเพียงเงาหุ่นตัดเย็บยืนอยู่...และบนอกหุ่นนั้น มีด้ายแดงเส้นหนึ่งพาดอยู่เหมือน รอยเย็บ ทั้งที่หุ่นไม่ได้ขาด

................................