บทนำ
ฉันจดจำ่เวลาเลือนรางที่คล้ายปะติดปะต่อสิ่งใดไม่ได้แม้เศษเสี้ยว เมื่อนั้นหัวของฉันอยู่ๆ ก็หมุน ภาพกองถ่ายละครกลับพร่าเลือนลง....
ทำไมกันนะ หรือว่าฉันโหมงานหนักมากเกินไป หรือบางทีนี่อาจเป็จุดจบสุดท้ายของผู้กำกับชื่อดัง แถมยังสวยเป๊ะเช้งกระเดะั้แ่หัวจรดเท้าอย่างฉัน
อันที่จริงฉันอยากเป็นักแสดงซีรีส์ต่อ แต่น่าเสียดายที่หมดสัญญาว่าจ้างจากบริษัทอี้เหิงเสียก่อน ทำให้ฉันผันจากนางเอกซุปตาร์อันดับต้นๆ มาเป็นักเขียนบทประพันธ์และผู้กำกับชื่อดังแทน
ความใฝ่ฝันั้แ่เด็กของฉัน คือได้กลายเป็นางร้ายมืออาชีพ แต่ชาตินี้กลับหมดหวัง...เพราะฉันตายแล้ว
แสงสว่างปลุกสติของจีเก้อซูขึ้นพบว่าตนเองถูกทับด้วยแมวขนฟูฟ่องตัวสีขาวราวหิมะ ก้มมองมือเล็กป้อมของเด็กสามขวบทำให้ฉันต้องเผยอปากตกตะลึง
ความทรงจำประหลาดโผล่พ้นขึ้นมาเป็ฉากๆ…ทำให้รู้ว่าเด็กคนนี้มีชื่อว่าจีเก้อซู
หรือว่านี่จะเป็นิยายทะลุมิติ นี่ฉันได้ทะลุมิติมาเป็คุณหนูจวนเสนาบดีแถมหมั้นหมายกับองค์รัชทายาทจอมเย่อหยิ่งขี้เก๊กอย่างมู่หรงจิ่นเหยียนอีก!!
ใช่แล้วพล็อตแบบนี้ ด้วยฐานะเช่นนี้ นี่มันคือนางร้ายมิใช่หรือ!? ในที่สุดความหวังอันริบหรี่ก็ได้กลายเป็จริงแล้ว คุณพ่อคุณแม่ที่ขึ้น์ของฉันจะต้องภูมิใจแน่ๆ
เพราะทั้งคุณพ่อคุณแม่ต่างก็เคยเป็นักแสดงที่เล่นแต่บทร้ายๆ ทั้งนั้น และคราวนี้แหละ ที่ฉันจะต้องกลายเป็นางร้ายชื่อฉาวโฉ่ว่อนไปทั่วเมืองหลวงให้จงได้
“เป็ความคิดที่ดี” เสียงชราเก่าแก่โบราณคลับคล้ายก้องอยู่ข้างหูทำเอาขนหัวลุกชัน
ความหลอนมาเยือนแล้วพี่เอ้ย!
“เพ้ยหลอนเหลินอันใดข้าเป็เทพหาใช่ผีสาง”
“เทพเหรอ”
“ใช่ข้าอุตส่าห์พาเ้ามาที่นี่เชียวนะหัดสำนึกบุญคุณเสียบ้าง…หึ้ย”
ท่านเทพจะเกรี้ยวกราดอะไรเบอร์นั้น ฉันทำอะไรผิดเหรอห้ะ
“เ้ารู้หรือไม่ว่าการเป็เทพมันยากลำบากแค่ไหน ข้าเคยไปจักรวาลอื่นจนได้งานใหม่จนสุดขอบจักรวาลโน้น แล้วข้าจะพักร้อนทั้งทีกลับถูกเรียกใช้งาน”
“หากไม่เป็เพราะเ้านอนดึกสูบบุหรี่ กินของไม่มีประโยชน์ข้าคงไม่ต้องมาอยู่ที่นี่แล้ว”
“น่าปวดหัวๆๆๆ สิ้นดีข้าจะรีบไปรายงานยมโลกแล้ว เ้าห้ามพูดภาษาอื่นนอกจากภาษาถิ่นที่นี่เด็ดขาดเข้าใจไหม มิเช่นนั้นเ้าจะใช้การไม่ได้และถูกส่งลงนรกทันที”
“อย่างไรเ้าก็เป็นักแสดงก็คงไม่คณามือเ้าอยู่แล้ว..ลาละ”
หมายความว่าโลกนี้คล้ายกับนิยายหรือบทประพันธ์งั้นสินะ ท่านเทพเข้าใจความคิดและไม่ทันปฏิเสธความคิดประหลาดๆ ของหญิงสาวก็คร้านเกินจะใส่ใจ ฉันจึงเออออห่อหมกไปตามนั้น
สิ้นเสียงของท่านเทพหนึ่งเค่อลับล่วงแล้ว จึงสรุปได้ว่าเพราะตนใช้ชีวิตเหลวแหลกในชาติก่อน เป็เหตุให้เทพว่างงานที่หนีไปพักร้อนต้องกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง จะว่าไปมันเป็ความผิดของฉันไหมเล่า
เอ่อ...พอลองมองย้อนกลับไป ฉันก็ทำตัวของฉันเองนี่ ร่างเล็กถอนหายใจแต่ อย่างน้อยบนโลกนี้ก็ไม่ต้องหาเช้ากินค่ำ
ฉันในโลกนี้มีชื่อว่าจีเก้อซูมีสาวใช้คนสนิทนามว่าว่านชิงที่อายุมากกว่าแต่กลับตัวเล็กกว่าเธอมาก แล้วที่นี่ก็ยังเป็ยุคโบราณมีราชวงค์มู่หรงเป็ศูนย์กลางทางการค้า รับรู้ได้อีกว่าร่างนี้ยังหมั้นหมายกับผู้เป็ถึงรัชทายาทแห่งอาณาจักรมู่หรง
เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้ตนเกิดมา…หรือสิงร่างเด็กคนนี้
หรืออาจเพราะด้วยความชอบส่วนตัวของตัวเองที่ชื่นชอบทำซีรีส์แนวทะลุมิติทำให้ต้องมาเกิดเป็คุณหนูตระกูลจีที่บัดนี้จะสถาปนาเป็นางร้าย
ท่านเทพถึงแม้จะดูเหมือนไม่ใส่ใจ บางทีอาจจะมองมาจากเบื้องบนอยู่ก็ได้ เพราะงั้นหากทำอะไรผิดแผกจากคนยุคนี้คงได้ลงนรกแน่ๆ
จากนั้นเป็ต้นมาฉันก็ใช้ชื่อในฐานะคุณหนูหมกตัวอยู่ในเหย้าเรือน ฝึกซ้อมเพื่อแสดงบทนางร้าย เมื่อชาติที่แล้วฉันถนัดบทนางเอกที่สุดทำให้แสดงฝีมือได้อย่างยอดเยี่ยม ถ้าไม่หมดสัญญาซะก่อน บทนางร้ายก็ต้องเป็ของฉัน แต่มันกลับกลายเป็อดีตไปแล้ว
ทั้งพ่อแม่ของชาติที่แล้ว ยังคาดหวังว่าฉันจะเติบโตเพื่อสานต่อบทนางร้าย ก่อนที่ท่านจะจากไป ถ้าไม่ทำความคาดหวังนั้นให้เกิดขึ้นจริงมันก็จะเป็ปมฝังแน่นในใจไม่จางหาย
นี่เป็เหตุผลที่ฉันต้องอยู่ในวงการบันเทิงตราบชั่วชีวิต
260
