Pioneer Era

***สาวดุ้น [โฮป]

“อะไรวะนั่น...”

บรรยากาศที่หนักอึ้งกำลังโถมโจมตีไปทั่วลานกว้างหน้าโรงเรียน

การแสดงละครของแฟตที่กำลังเป็นไปด้วยดี ได้หยุดชะงักลงอันเนื่องจากการปรากฏตัวของกองกำลังที่ไม่รู้จัก

กองกำลังที่ว่า มันปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับหมอกสีชมพูที่น่าสะอิดสะเอียน

พวกมันทำลายกำแพงสีเทาขนาดใหญ่ แล้วรุกรานเข้าสู่ลานกว้างหน้าโรงเรียนของพวกเรา

มันเป็นกองกำลังที่สวมผ้าคลุมสีขาวแสนคุ้นตา และผู้นำของพวกมันก็ไม่ใช่ใครคนอื่นที่ไหนไกลด้วย…

"มาถึงโรงเรียนแล้วปิว! "

ผู้นำของกองกำลังลึกลับ คือไอบ้าเยลโล่นั่นเอง

การปรากฏตัวของมัน ทำให้แฟตที่กำลังอินไปกับบทถึงกับหยุดชะงัก แล้วมองไปที่มันด้วยความงุนงง

ตรูเองก็งงเหมือนกัน

“ทำไมเอ็งถึงไปอยู่ตรงนั้นได้ฟะ! แล้วไอหมอกบ้าสีชมพูนั้นคือเชี่ยอะไร!?! ”

“เสียงนี้… โฮปอย่างงั้นหรือปิว! ”

เจ้าเยลโล่บินขึ้นเหนือกองทัพ แล้วจ้องลงมาที่ผม

“ทำไมโฮปถึงมาอยู่ที่นี่กันได้ละปิว!? ไม่สิ! ทำไมทุกคนในกลุ่มถึงมารวมตัวอยู่ที่นี่กันได้ละปิว!?! ”

น้ำเสียงของมันฟังดูตื่นตกใจมาก

แต่ตรูตกใจยิ่งกว่าเอ็งอีกฟะ

“แย่ละสิปิว! ทั้งที่ตั้งใจจะยุติสงครามเพื่อบากหน้ากลับไปหาทุกคนแท้ ๆ แต่แบบนี้ก็ผิดแผนกันหมดสิปิว! ”

“ยุติสงคราม? ”

“โฮปอ่านใจเค้าได้ด้วยหรือปิว~? ”

“ก็แกพูดออกมาเองนี่หว่า? ”

เจ้าหมอนี่ยังบ้าไม่เปลี่ยน

คราวก่อนก็ไปอยู่กับฝ่ายจระเข้เวหาจนเรื่องวุ่นวายไปทีแล้ว คราวนี้ยังจะคิดก่อเรื่องอะไรไม่เข้าท่าอีกเรอะ?

หมอนี่มันไม่เข็ดเลยจริง ๆ ให้ตายสิ

“แย่แล้ว! ทำยังไงดี! ผมยังไม่พร้อมจะมาเจอหน้าทุกคน---”

ในตอนนั้นเองที่เจ้าเยลโล่หยุดโวยวายแล้วเบิกตาโตจับจ้องมาทางผม

“โฮป… นั่น… เออ… เป็นผู้หญิง? ”

แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ราวกับกำลังตกอยู่ในความฝันออกมา

แก้มของมันเริ่มอมแดงไปด้วยความเขินอาย

ชิบหาย…

ดันลืมเปลี่ยนชุดกลับไปเป็นผู้ชาย…

“โฮป! ทำไมไม่บอกว่าแท้ที่จริงนายเป็นผู้หญิง! ปิว! ”

“ตรูเป็นผู้ชายโว้ย! ไม่ใช่ว่าตรูกับเอ็งเคยเห็นไอนั่นตอนอาบน้ำในหอพักชายกันแล้วหรอกหรือยังไงฟะ!? ”

“ไม่เชื่อ! ผู้ชายที่ไหนจะแต่งหญิงได้สวยขนาดนี้ปิว! ”

“...”

ไอบ้านี่ดันเชื่ออย่างจริงจังว่าตรูเป็นผู้หญิงซะงั้น…

ขอทุบหัวมันสักทีจะได้ไหมเนี่ย?

“เออ… ต้องขอโทษที่ขัดจังหวะเล่นตลกคาเฟ่ของพวกคุณค่ะ… ไม่ทราบว่าคุณเยลโล่กับคุณผู้หญิงที่แต่งเสื้อผ้าน้อยชิ้น แล้วยังกองทัพที่มาพร้อมกับหมอกสีชมพูตรงนั้น ไม่ทราบว่ามันคืออะไรหรือคะ? ”

เยี่ยมมากแฟต!

ถ้าไม่มีเธอดึงเรื่องเอาไว้ สงสัยคงได้ออกทะเลไปไกลจนกู่ไม่กลับแน่นอน

“พวกเรา… เออ… คือว่า…”

เจ้าเยลโล่ทำตาเลิกลั่นใหญ่เลยแฮะ

เหงื่อกาฟไหลท่วมตัวเอ็งแล้วนะเฮ้ย

“หุ หุ หุ~ พวกเราจะมายุติสงครามนี้ด้วย [ความรัก] ยังไงละคะ”

คนที่ให้คำตอบแทนเยลโล่ คือยัยผู้หญิงที่สวมเสื้อผ้าน้อยชิ้น

“ทั้งหมดนี้ก็เพื่อนายท่านไพไรต์ของฉันค่ะ~”

“…? ”

ไพไรต์ทำท่าจะส่งเสียงประท้วงบางอย่างออกมา

แต่ก่อนที่ใครจะได้ลงมือทำอะไร ยัยผู้หญิงหน้าไม่อายก็เริ่มพ่นหมอกสีชมพูออกมาจากทางผิวหนังของเธอ

“แว๊กกก!?! อย่าพ่นใส่ผมสิปิว! ”

“พอดีดูเหมือนว่าท่านลูกค้ากำลังลำบากใจ ดิฉันเลยคิดว่าจะช่วยสักหน่อยค่ะ ไม่ต้องกลัวค่ะคุณลูกค้าเอเลี่ยนผู้น่ารัก ด้วยหมอกควันนี้ ท่านจะสามารถปลดปล่อยความต้องการภายในจิตใจอันดำมืดของท่านได้อย่างอิสระ ดิฉันมองเห็นถึงความปราถนาภายในใจของท่านได้ค่ะ”

“ความปราถนา? ”

“ดวงตาของท่านกำลังบอกว่าอยากปลดปล่อยอารมณ์ไปกับสตรีสักคนหนึ่งไม่ใช่หรอกหรือคะ? ”

“เดี่ยว--- ไม่จริง!?! ม่ายยยยย!? เจี๊ยกกก! ”

เจ้าเยลโล่จมหายไปในหมอกพิษแล้วแฮะ

ไม่ใช่ว่าเป็นพวกเดียวกับยัยนั่นหรอกหรือ?

แล้วที่บอกว่า “อยากปลดปล่อยอารมณ์ไปกับสตรีสักคน” มันหมายถึงใครกันฟะ?

คงไม่ใช่หมายถึงผมหรอกใช่ไหม?

ถอดวิกผมทิ้งไปตอนนี้จะดีกว่าไหมเนี่ย?

“...”

ช่างมันเถอะ เดียวค่อยหาทางช่วยมันทีหลังก็แล้วกัน

ที่สำคัญในตอนนี้ คือการหนีออกไปให้พ้นจากหมอกพิษบ้านี้ก่อน

“หนีเร็วแฟต”

“...ค่ะ”

ผมคว้าร่างของแฟตแล้วใช้วิชาตัวเบาวิ่งหนีออกมาจากลาน

ในเวลาเดียวกัน ไพไรต์เองก็วิ่งเข้าไปคว้าร่างยัยเสือด้วยแขนซ้าย กับใช้แขนขวาคว้าร่างของยัยแมวขึ้นมาอุ้ม แล้ววิ่งโร่ไล่ตามหลังมาติด ๆ

ส่วนพรรคพวกของมัน… หนีไม่ทันจนโดนหมอกสีชมพูกลืนเข้าไปแล้วแฮะ

“พรุน รีบหันหลังกลับไปเร็ว! ”

ผมตะโกนบอกสหายเผ่ายักษ์ที่กำลังเดินชิวมาตรงนี้พร้อมกับสัตว์เลี้ยงของเธอ

พอเธอเห็นหมอกสีชมพูที่พวยพุ่งไล่ตามหลัง เธอก็วิ่งหน้าตั้งไปในทิศตรงข้ามทันที

“เกิดบ้าอะไรกันขึ้นค่ะนั่น!? ”

“มันมีพวกบ้ามาป่วนในสนามรบนะสิ! ”

*ปี๊!?! *

“แผน… แผนของฉัน… ถูกพังไม่เป็นท่าอีกแล้ว…”

แฟตพึมพำซ้ำไปซ้ำมาอยู่บนหลังเหมือนเครื่องเล่นเทปที่พังยับ

แผนถูกป่วนจนพังอย่างงั้นหรือ?

เดียวก่อนนะ…

แผนพัง → แฟตไม่ได้ขึ้นเป็นราชินี → เงินจ้างหาย → หนี้สินบานตะไท → ชีวิตลูกหนี้หลายพันล้าน

“...”

แบบนี้มันยอมได้ที่ไหนกันละฟะ!

“พรุนฝากดูแลแฟตที! ”

“คุณโฮปคิดจะทำ---”

“ผมจะจัดการต้นเหตุของความวุ่นวายนี้เอง! อย่าพึ่งมายอมแพ้กันง่าย ๆ แค่นี้สิแฟต! ”

“โฮป นี่คุณ… ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะสู้ต่อไปค่ะ! ”

ตอนนี้สนามรบถูกป่วนจนวุ่นวายด้วยหมอกสีชมพูกับกองทัพที่ถูกรมพิษนั้น

แต่ใช่ว่าแผนการทุกอย่างจะพังลงเพียงเพราะเรื่องแค่นี้สักหน่อย

อย่างน้อยสงครามก็ทำท่าว่าจะยุติแล้วนี่?

ป่วนจนแผนพัง?

ไม่หรอก เจ้าพวกนี้ก็แค่ตัวแปรงี่เง่าที่ต้องไล่ออกไปให้พ้นจากกระดานของแฟต มันก็เท่านั้นเอง

“สู้ตายโว้ย! ”

ว่าแล้วก็ชักกระบี่เล่มสีเทาขึ้นมาถือด้วยมือขวา พร้อมกับกลั้นหายใจ แล้วพุ่งทะยานตรงเข้าไปในหมอกสีชมพูตรงหน้าทั้งแบบนั้น---

***

คิดว่าคนประเภทใดคือคนที่น่ากลัวที่สุด?

บุคคลที่มีเป้าหมายในการต่อสู้?

บุคคลที่ต่อสู้เพื่อการปกป้อง?

บุคคลที่ต่อสู้เพื่อเงินทองชื่อเสียง?

หรืออาจจะเป็น---

"ฮุ ฮุ ฮุ! จงมัวเมา! จงปลดปล่อยไปซึ่งสัญชาตญาณ! นี่ละคือโลกแห่ง [สันติภาพ] ที่นายท่านต้องการ! "

---บุคคลที่มีความอันบิดเบี้ยวอย่างไร้ซึ่งหาใครเปรียบอย่างเช่นเธอคนนี้…

สตรีเผ่าเสือผู้มีร่างกายอันอุดมสมบูรณ์ กำลังแผ่ขยายหมอกพิษสีชมพูผ่านออกมาทางผิวหนังอมชมพูของเธอ

หมอกสีชมพูที่เธอแผ่ขยายออกมานี้ มันจะเข้าไปกระตุ้นความปราถนา ปล่อยสารเคมีที่มีผลต่อความสามารถในการตัดสินใจ แล้วปลดปล่อยบาปทั้ง 7 ที่อยู่ในจิตใจของคนผู้นั้นออกมาสู่ภายนอก

แต่เพื่อไม่ให้เกิดการแว้งกลับมาโจมตีผู้ใช้ สารพิษนี้จึงมีฤทษ์คล้ายกับสารเสพติด ที่ล่อลวงให้ผู้สูดดมเกิดความรู้สึกต่อต้านที่จะเข้าทำร้ายตัวผู้ใช้สารพิษ

แถมยังไปกระตุ้นความรู้สึกที่อยากจะปกป้อง ประหนึ่งลูกน้อยที่อยากปกป้องมารดาผู้ให้กำเนิดตัวเองอีกด้วย

การกระทำของลัสคือความวิบัติที่ไม่มีใครต้องการ

เธอไม่สนใจที่แม้แต่จะปรึกษาเจ้านาย

ไม่แม้แต่จะรับฟังคำสั่งของโนอาร์ที่อยู่เหนือกว่า

ตัดขาดการเชื่อมสัมพันธ์กับระบบควบคุมหลัก แล้วมุ่งหน้าตรงไปในเส้นทางที่เธอเชื่อมั่น

เธอนำความวุ่นวายมาสู่สนามรบ ทำให้สิ่งที่แฟตกับไพไรต์พยายามสร้างขึ้นมาถูกทำลาย

เธอทำตัวประหนึ่งเป็นดั่งบอสใหญ่สุดท้ายที่ควรถูกจำกัดทิ้ง

ดังนั้น ชายผู้หนึ่งจึงลุกขึ้นมาเข้าท้าสู้กับเธอดั่งเป็นผู้กล้าในตำนาน

*---*

มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอยู่ในหมอกสีชมพู

สิ่งนั้นรวดเร็วดั่งพายุ เคลื่อนไหวเบาดุจขนนก และทิ้งภาพร่างเอาไว้เบื้องหลังประหนึ่งว่าสามารถแยกร่างได้

*เคร๊ง! *

กระบี่เล่มยาวสีเทาถูกวาดลวดลายใส่ลัสมาจากหมอกสีชมพูที่หนาทึบ

หนึ่งวินาทีต่อสิบบทเพลงยุทธ์

ประกายแสงส่องเป็นเส้นสายทั้งสิบ ตวัดแยกออกอย่างรวดเร็วจนเห็นเป็นใบพัดกงจักรผืนกว้าง

“คุณลูกค้าทำแบบนี้นิสัยไม่ดีเลยนะคะ”

ลัสบ่นเหน็บอย่างไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วชี้จิ้มไปที่ใบพัดนั้น

เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส เธอก็สามารถใช้มันเบี่ยงการโจมตีที่รวดเร็วเหนือมนุษย์ให้เบนออกจากวิถีโจมตีได้แล้ว

“...”

ผู้จู่โจมยังคงนิ่งเงียบ แล้วเคลื่อนปลายกระบี่หายลับกลับเข้าไปในม่านหมอกสีชมพู

ณ เวลานั้น บรรกาศรอบตัวของลัสเสมือนหนึ่งถูกหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว

เสียงดังครวญครางมิอาจได้ยิน

ทัศนียภาพถูกบีบให้คับแคบแต่กว้างขวาง

ดวงตา หู จมูก ผิวสัมผัส ล้วนแต่ถูกปิดกั้น แล้วเปิดกว้างจับจ้องไปที่ศัตรูผู้รุกราน

ลัสไม่ใช่คนที่ต่อสู้เก่งกาจ เพราะว่าเธอไม่ได้ถูกสร้างมาให้ต่อสู้

แต่เพราะเธอมองเข้าไปในความทรงจำของไพรด์ จึงทำให้เธอได้รับประสบการณ์ต่อสู้ของไพรด์มาเป็นของตัวเอง

ร่างเงาของไพรด์ถูกทับซ้อนลงไปบนตัวของลัส

ขาขวากับขาซ้ายยืดหยัดมั่นคงเหนือพื้น ตั้งท่าร่างไร้ซึ่งช่องว่างเข้าจู่โจม

ฝ่ายจู่โจมที่เห็นท่าร่างตั้งรับอันสมบูรณ์ ได้เห็นภาพอนาคต ที่ตัวเองถูกอัดร่วงเลือดท่วมกายและแผ่นดิน

เขาจึงรีบตัดสินใจถอยออกห่าง แล้วปูพรมโจมตีจากระยะไกลแทน

ปลายกระบี่เริ่มส่องแสงสีน้ำเงินสุกสว่าง

ปลดปล่อยคลื่นดาบรังสี เป็นคมดาบสังหารร้อยวิหกเหินทั่วนภา

ฝูงวิหกสังหารโบยบินโถมดั่งมหาคลื่นสมุทร

“ทุกคนค่ะ~”

หากแต่ศัตรูของเขามิใช่มีเพียงแค่ลัสผู้เดียว

เหล่าผู้คนที่ถูกพิษร้าย ต่างวิ่งเข้ามาปกป้องเธอดั่งอัศวินผู้ซื่อสัตย์

วิชาตะบองที่พริ้วไหวของ [ซุนไกท์]

ขวานสงครามอันทรงพลังของ [วานาดิไนต์]

พลังสร้างกระแสลมของ [เยลโล่]

วิชาต่อสู้กลางเวหาของ [เบริล] กระต่ายขาวผู้ว่องไวและตัวเขาดุจขนนก

วิชาดาบนักรบของ [นิล] หมาป่าดำ ผู้นำสูงสุดของนักรบขาว

รวมไปถึงกองทัพโล่เนื้อของเหล่าทหารผู้น่าสงสาร

เหล่าผู้คนที่คุ้นตา ต่างใช้ร่างกายและวิชายุทธเข้าปัดป้องการโจมตีอย่างไม่เกรงกลัวว่าชีวิตตัวเองจะสูญสิ้น

ดวงตาที่เลื่อนลอยไร้สติ คือข้อบ่งชี้ที่ชัดเจนว่าถูกควบคุมจิตใต้สำนึกไปโดยสมบูรณ์แบบ

ศัตรูลัสที่เห็นดังนั้น ตัดสินใจล่าถอยหนีทันทีที่เห็นความแตกต่างของกองกำลัง

แต่ทว่า---

“ฮุ ฮุ ฮุ จับตัวได้แล้ว~”

“!?! ”

เขากลับถูกลัสจับไว้ในจังหวะที่กำลังจะหันหลังหนี

ความรู้สึกแรก คือมหาขุนเขาที่นุ่มดั่งปุยเมฆเข้าเล้าโลมลูบไปตามเรียวแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขา

ด้วยเรือนร่างของสตรีเพศที่อุดมสมบูรณ์ของลัส จึงทำให้โฮปเกิดความลังเลชั่วขณะที่จะลงกระบี่โจมตีใส่ร่างเนื้อตรงหน้า

สรุปง่าย ๆ คือเขากำลังพ่ายแพ้ให้กับ [นม] ของลัส ดั่งคำพูดที่ว่า

[ทุกบุรุษเพศนั้น ย่อมพ่ายต่อนมที่ใหญ่ยิ่ง]

“ยอมแพ้แล้วสูดลมหายใจเข้าไปให้เต็มปอดดีกว่าค่ะ~ อย่าทนทุกข์ทรมานต่อไปเลย คุณ❤ สาว❤ น้อย❤”

ว่าแล้วสติของโฮปก็เลือนหายไป พร้อมกับที่กลิ่นหอมรัญจวนไหลบ่าเข้าสู่ร่างกายของเขา...

***ในเวลาเดียวกัน ณ ที่นอกม่านหมอกแห่งพิษร้าย

“โนอาร์ มันเกิดอะไรขึ้นกับลัส เธอพอจะรู้หรือเปล่า? ”

“... ฉันคิดว่า บางทีอาจเป็นเพราะเวลาที่ยาวนานมากกว่าหกร้อยปีในการรอคอย เลยทำให้ระบบวิเคราะห์ของเธอรวนไปค่ะ”

“อย่างงั้นหรือ…”

บุรุษหนุ่มสิงโตยังไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เรียกว่า [หุ่นยนต์] ดีนัก

แต่ที่เขารู้อย่างหนึ่ง คือเขาพอจะเข้าใจจิตใจของผู้คนที่มาอายุยืนยาวมากกว่าหนึ่งร้อยปีได้อยู่

เพียงแค่อายุหกสิบปี คนเราก็มักเริ่มที่จะหมดไฟและเป้าหมายในการใช้ชีวิต

มีชีวิตหนึ่งร้อยปี คงไม่เหลือความปราถนาใด นอกจากการกินและนอนเพื่อดำรงชีพ

แล้วพวกโนอาร์ที่เป็นตัวตนอายุมากกว่าหนึ่งพันปี ต้องทนเดียวดายในเงามืดของยานถึงหกร้อยปี จะมีสภาพจิตใจเช่นไหนกัน?

แค่ประคองไม่ให้ตัวเองเป็นบ้าไปก่อน ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

ไพไรต์คิดเช่นนั้น

“ต้องหยุดให้ได้”

ไพไรต์ว่าเช่นนั้น แล้วลุกขึ้นยืนตรงหน้าหมอกควันพิษสีชมพูด้วยร่างกายที่อ่อนล้า

“ไม่ได้นะคะ! ด้วยสภาพของฉันตอนนี้ ฉันไม่อาจปกป้องนายท่านได้! แล้วพิษตรงหน้า มันก็เข้มข้นมากพอจะทะลุชุดเกราะของนายท่านได้ค่ะ! อีกอย่าง สงคราม… มันยังไม่จบ กองทัพกำลังสับสน นายท่านต้องรีบออกไปสั่งการพวกเขา แทนที่จะมาหยุดอยู่ตรงนี้นะคะ! ”

“...”

บุรุษสิงโตหันกลับไปมองที่ลานกว้างหน้าโรงเรียน

ทิศเหนือของเมืองเต็มไปด้วยหมอกพิษสีชมพู

ทิศตะวันตกเต็มไปด้วยเสียงวุ่นวายชวนสับสนของกองทัพชนเผ่ามนุษย์สัตว์

ส่วนที่นี่ ตรงลานหน้าโรงเรียน กำลังเต็มไปด้วยความสับสนจากการปรากฏตัวของลัส

“แฟต…”

ไพไรต์หันไปมองสหายต่างเผ่าของเขา

ข้างหลังของสหายเผ่ามนุษย์มด คือพวกพ้องที่คุ้นตาอย่าง [พรุน] [ลิลลี่] [ไฮเจน] กับ [เอท]

พรุนกำลังเตรียมตัวกลั้นหายใจเพื่อไล่ตามโฮปเข้าไปในหมอกพิษ

ส่วนคนที่เหลือนั้น อีกไม่ถึงสามนาที คงวิ่งมาถึงจุดที่พวกเขายืนอยู่

“ผม… ยังเชื่อใจพวกเธอได้อยู่ใช่ไหม? ”

สำหรับไพไรต์ การปรากฏตัวของผู้ที่คิดว่าตายไปแล้ว มันทำให้เขารู้สึกตกใจและสับสน

แต่เมื่อตั้งสติให้ดี เขาก็เริ่มคิดได้ว่ามันมีอะไรสักอย่างที่ไม่ชอบมาพากล

ยิ่งประกอบกับท่าทีที่แปลกไปของโนอาร์ เขาก็ยิ่งปักใจคิด ว่าแฟตกำลังทำอะไรบางอย่างลับหลังเขาอยู่

“... ฉันปราถนาสิ่งเดียวกับคุณไพไรต์ค่ะ”

ทว่าแฟตเลือกที่จะไม่ตอบโดยตรง แล้วแสดงด้วยการกระทำแทน

เกิดเสียงไฟฟ้าดังขึ้นทันทีที่แฟตให้สัญญาณกลับไปหากลุ่มของดิวซ์ที่อยู่ในยานโนอาร์

มีแสงสว่างสีแดงวาดเป็นรูอยู่บนท้องฟ้าที่ว่างเปล่า

อาวุธจำนวนมากไหลเทลงมาจากรูนั้น

แม้แต่ชุดเกราะของโทแพซที่ถูกปิดใช้งาน ยังกลับมาเดินเครื่องอีกครั้ง

รวมไปถึงการคืนระบบสนับสนุน และพลังงานการต่อสู้ให้กับโนอาร์อีกด้วย

ในมุมของไพไรต์ เขาเข้าใจว่ามันเป็นฝีมือของโนอาร์

แต่ในมุมของโนอาร์ มันคือการตอกย้ำเธอว่าชะตาของพวกเขา ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแฟตเท่านั้น

“ตอนนี้มาร่วมกันต่อสู้เพื่อหยุดสิ่งนั้นก่อนดีกว่าค่ะ”