เมื่อเห็นลั่วซวงยืนอยู่หน้าบ้าน ฮูหยินจางจึงออกมาต้อนรับอย่างยิ้มแย้ม
"ข้าทำบัวลอยมันม่วงมาฝากท่านป้าเ้าค่ะ"
ขอบใจเ้ายิ่งนัก รอประเดี๋ยวป้าจะไปแบ่งเอาไข่ไก่มาให้เ้า
"เกรงใจท่านป้าแล้ว" มิต้องเกรงใจซวงเออร์ก็เหมือนหลานสาวป้าคนนึง ฮูหยินจวงเข้าไปหยิบไข่4ใบยื่นให้ลั่วซวง ถ้ามีเื่อะไรก็มาหาป้าได้นะ ถ้าช่วยได้ป้าก็เต็มใจจะช่วยครอบครัวเ้า
"ซวงเออร์จะจำไว้เ้าค่ะขอบพระคุณท่านป่ายิ่งนัก "
ระหว่างเดินกลับบ้านนางก็คิดแต่ลู่ทางในการหาเงิน จะอยู่แบบนี้คงไม่ได้ปีหน้าน้องชายก็ถึงวัยเข้าศึกษาแล้ว นางอยากให้น้องชายได้เรียนจะได้มีความรู้ติดตัว
"ข้าคงต้องขอให้ท่านพ่อพาไปสำรวจป่าเขาแล้วแหละ"
เมื่อกลับถึงบ้านนางไม่รอให้เสียเวลารีบขอร้องท่านพ่อทันที
"ท่านพ่อข้าอยากขึ้นเขาเ้าค่ะ เราจะได้ไปหาขอป่าไปขาย เงินครอบครัวเราเหลือไม่กี่อีแปะแล้ว "
ได้! เดี๋ยวรอบหน้าพ่อจะพาเ้าไปด้วย พูดจบลั่วซูหวินก็รีบนำหมูป่าบางส่วนไปขายที่ตลาด เดี๋ยวจะมืดค่ำซะก่อน ระยะทางไปตลาดต้องเดินทาง15ลี้
ต้องเดินเท้าไป2ลี้ แล้วก็เช้ารถม้ากับผู้ใหญ่บ้าน ทำให้การเดินทางสะดวกขึ้น
ลั่วซูหวินจึงตัดสินใจเช่ารถม้าเพราะกลัวว่าเนื้อหมูป่าจะเน่าเสีย ราคาก็จะตกลงไปอีก ถึงจะเสียดายค่ารถม้าแต่ก็ต้องยอมสละเงินไม่กี่อีแปะ เพื่อจะได้กำไรที่มากกว่า
่นี้เนื้อหมูขาดแคลนนัก ชาวบ้านส่วนใหญ่ที่ขึ้นเขาถ้าไม่มีฝีมือจริงๆก็ล่าสัตย์ใหญ่ได้ยาก
เมื่อเช่าแผงขายเนื้อไม่นานก็ขายหมด ได้เงินตั้ง3ตำลึง เหลือเงินอีก2ตำลึงกว่า เงินแค่นี้ก็ทำให้ครอบครัวเขาอยู่ได้หลายอาทิตย์แล้ว
ลั่วซูหวินนำเงินที่เหลือให้ฮูหยินเป็คนเก็บไว้