Pioneer Era

วันรุ่งขึ้น

เอนมูว์ทัวร์ วันที่ 34

***หนุ่มซื่อบื้อ [โฮป]

"... เงียบ"

ห้องอาหารยามเช้ายังคงเต็มไปด้วยผู้คน

ห้องโถงขนาดใหญ่ เถาวัลย์สีดำที่ห้อยโหนลงมาจากหลังคา กับแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านกระจกบนหลังคาปะทะใบหน้าของนักเรียน

สภาพแวดล้อมทุกอย่างยังคงเหมือนทุกวันที่ผ่านมา

ใช่ มันควรจะเป็นยามเช้าที่ครื้นเครง

แต่บรรยากาศในวันนี้ กลับเงียบสงัดราวกับงานศพที่แสนเศร้า…

ทั้งหมดเป็นเพราะก่อการร้ายที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

บางคนถูกลักพาตัวไป

บางคนเสียชีวิต

นักเรียนที่มักจับกลุ่มสิบคนขึ้นไป จะต้องมีใครสักคนหายไป

โดยเฉพาะกลุ่มของผม ที่ปัจจุบันเหลืออยู่ให้เห็นหน้าเพียงแค่สามคนเท่านั้น

ผม ไฮเจน กับพรุน

เหลือเพียงแค่นี้เท่านั้น

"... ไม่ชินแฮะ"

ผมใช้ส้อมเขี่ยลูกมะเขือเทศบนจาน แล้วกลิ้งมันไปมาอย่างเบื่อหน่าย

เคยจินตนาการถึงภาพที่ตัวเองต้องอยู่ตัวคนเดียวตอนกลับทวีป

เคยนึกภาพที่ตัวเองไม่ต้องทนฟังเสียง "ดอง~ ดอง~" ของยัยตัวป่วนทุกมื้ออาหาร

เคยคิดว่าตัวเองคุ้นชินกับการอยู่คนเดียวเหมือนสมัยก่อน…

"น่าเบื่อ… "

ตั้งแต่เมื่อไหรกันนะ ที่ความวุ่นวายรอบตัว มันได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตไปแล้ว?

เมื่อวาน เพราะเหตุวุ่นวาย เลยทำให้แพทย์สนามหายหัวไปหมด

ผมกับไฮเจนเลยต้องไปหาอุปกรณ์การแพทย์มากันเอง

พร้อมกับไปหาพรุนที่ห้องพยาบาลด้วย

"โฮป---"

แต่พอกลับมาที่สนาม… ก็พบว่าทุกคนหายตัวไปกันหมดแล้ว

หลังจากนั้นก็วุ่นวายไปทั่ว

"เฮ้---"

ทั้งเลเซอร์ที่ยิงกันว่อนไปทั่วเมือง

ทั้งเสียงปืนใหญ่

ทั้งเสียงหวูดเตือนภัยสงคราม

หลังจากนั้นก็จำไม่ได้แล้วว่าทำอะไรไปบ้าง

"สนใจทางนี้หน่อยสิ---"

ที่จำได้ คือพวกเราสามคนวิ่งตามตำรวจไปที่หลุมหลบภัย ก่อนจะถูกปล่อยตัวกลับ้านในช่วงดึกของเมื่อวาน

*ตึ่ง! *

"หืม? ไฮเจนเองเรอะ? พรุนก็ด้วย มากันตั้งแต่เมื่อไหรเนี่ย? "

"ตั้งนานแล้ว! แถมกินกันจะเสร็จแล้วด้วย! เป็นอะไรของนาย มัวแต่เหม่อลอยอยู่ได้! สนใจฉันหน่อยสิยะ! "

ไฮเจนหวีดร้องใส่ผมอย่างหัวเสีย พร้อมกับชี้ไปจานที่ว่างเปล่าของตัวเองกับของพรุน

ไฮเจน… นายพูดติดสำเนียงผูผู้หญิงไปแล้ว รู้ตัวบ้างไหมเนี่ย?

หมอนี่คงเลิกคิดกลับไปเป็นเพศชายแล้วละมั้ง?

"...ขอโทษที พอดีมัวแต่คิดเรื่อยเปื่อยอยู่นะ"

ว่าแล้วผมก็ใช้ส้อมเขี่ยมะเขือเทศในจานต่อไป

ภาพของการป่วนโต๊ะอาหารทุกยามเช้าระหว่างยัยลี่กับโทแพซลอยเด้งขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

อืม… เงียบจริง ๆ นั่นละ

ยัยลี่มันหายไปไหนกันแน่นะ?

คงไม่ได้ถูกจับตัวไปอีกคนใช่ไหม?

คงยัง… ไม่ตายไปหรอกใช่ไหม?

เยลโล่ก็ด้วย มันคงยังไม่ถูกผู้ก่อการร้ายฆ่าหรอกนะ

จาวิสอยู่กับเขาด้วย คงน่าจะปลอดภัย…

ทุกคน… ยังปลอดภัยกันอยู่… หรือเปล่า?

อยากเจอ… ทุกคน…

"..."

"... โฮปค่ะ"

ในตอนนั้นเองที่พรุนเรียกผมด้วยน้ำเสียงที่ตึงเครียด

มีอะไรอย่างงั้นหรือ?

ด้วยความสงสัย ผมเลยเงยหน้ามองเธอ

"ไป… ตามหาทุกคนด้วยกันเถอะค่ะ"

***

ความสูญเสียจากเหตุการณ์เมื่อวานนั้น มีมากอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน

ถึงปกติจะมีคนของหน่วยสำรวจเสียชีวิตทุกปี แต่ครั้งนี้ถือว่ามีประชาชนธรรมดา ที่เสียชีวิตเป็นครั้งแรก

แถมหอคอยโบราณยังยิงโจมตีใส่ตัวเมืองอย่างไม่ทราบสาเหตุ

เพื่อแลกกับความปลอดภัยของเมือง ทางการจึงตัดสินใจยิงถล่มหอคอยโบราณทิ้งทั้งหมด

พวกเขาเลิกความคิดที่จะรักษาหอคอยเพื่อการศึกษาอีกต่อไป

ซึ่งพวกเขาทำสำเร็จ แต่ก็แลกมาด้วยเรือรบทั้งหมดที่มีมากกว่ายี่สิบลำ

แถมเป็นเพราะพวกเราถล่มหอคอยที่เป็นเสมือนตัวแทนเทพเจ้าของชนเผ่าท้องถิ่น เลยทำให้พอจะคาดเดาถึงชะตาชีวิตของคนที่ไปอาศัยในเมืองหลวงของพวกชนเผ่าท้องถิ่น

รายข่าวระบุว่ายังมีความเป็นไปได้ที่จะถูกจับตัว มากกว่าจะถูกสังหาร

แต่อีกส่ายข่าวกลับคาดการ ว่าคงถูกฆ่าทิ้งไปหมดแล้ว

เพราะว่าไม่มีใครสามารถติดต่อไปหาพวกเขาได้เลย

เพราะแบบนั้น เลยทำให้ทางการคุมตัวชนเผ่าท้องถิ่นทุกคนที่อยู่ในเมืองนี้ ไม่ให้ออกมาจากเขตพักอาศัยกัน

แม้แต่พวกนักเรียนแลกเปลี่ยน ก็ไม่สามารถออกไปจากเขตของโรงเรียนได้

กองทัพเองก็เริ่มเตรียมเคลื่อนตัวครั้งใหญ่ เพื่อไปช่วยตัวประกันกับคนที่สูญหายกลับมา

รวมไปถึงเตรียมหน่วยช่วยเหลือ เตรียมไปรับคนใจกลางทวีปกลับมาก่อนจะเกิดเหตุการณ์ที่น่าเศร้าขึ้น

มีการระดมพลจำนวนมากอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน

อาจเป็นเพราะว่ามีคนระดับวีรบุรุษเผ่ายักษ์ [บานา] โดนจับตัวไปด้วย พวกเขาเลยยกระดับอันตรายในระดับสูงสุด

มีการเรียกตัวมหาวีรบุรุษกับวีรสตรีในอดีตมารวมพลเพื่องานนี้โดยเฉพาะ

[เอรีส] กับ [แอร์บาส์ร] วีรสตรีกับวีรบุรุษเผ่ามนุษย์ที่เป็นพ่อแม่ของดิวซ์

[สเลบ] วีรบุรุษเผ่ามนุษย์มด พ่อของยัยแฟต

[แครอท] วีรสตรีเผ่ายักษ์ แม่ของพรุน

[เอสเทอ] วีรสตรีเผ่าภูติ เห็นว่ากำลังเร่งเดินทางมาทวีปนี้ด้วยเครื่องบินด่วนอยู่

[ยะมะโตะ] สุดยอดนักวิทยาศาสตร์เผ่ามนุษย์แห่งยุค

อนึ่ง ยะมะโตะกับเอสเทอคือพ่อแม่ของยัยลิลลี่ผู้ร่าเริงละ

พญาแห่งปักษา [ออกเซอร์] อัศวินสีแดง [โซเดียม] กับภรรยา [ไฮเจน] สามสหายจ้าวแห่งเวหาของเผ่ามนุษย์นก

[เปอร์ไซด์] สิ่งมีชีวิตที่ แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี… (?)

และยังมีชื่อนักรบมากมายที่ปรากฏบนหน้าประวัติศาสตร์ มารวมตัวในครั้งนี้

ว่าแต่ทำไมเพื่อนของผมแต่ละคน ถึงกลายเป็นลูกคนดังเกือบทั้งหมดไปกันได้ฟะ?

"ซึ่งรายชื่อทั้งหมดนี้ยังเป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ที่ข่าวประกาศออกมานะ"

"ใช่ค่ะ"

"ยังจะ [ใช่ค่ะ] อีก? ทางการเล่นรวมพลขนาดนี้ แล้วเด็กอย่างพวกเราจะยื่นมือมายุ่งเพื่อ? ปล่อยให้มืออาชีพจัดการจะดีกว่ามั้ง? "

"ค่ะ"

"เพราะฉะนั้น พวกเราก็รีบหันหลังกลับเข้าหอพักกันได้แล้ว! "

สถานการณ์ของพวกเราสามคนตอนนี้คือกำลังนั่งซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ริมกำแพงรั้ว ตรงใกล้ทางเข้าของโรงเรียนที่มีการคุ้มกันแน่นหนา

"โฮปนี่นิสัยเหมือนไฮเจนเลยนะคะ? "

"... เหมือนยังไง? "

" ปากไม่ตรงกับใจค่ะ"

""เปล่าสักหน่อย! ""

ผมกับไฮเจนคัดค้านเธอพร้อมกัน

"ถ้าตั้งใจไม่คิดมาช่วยแต่แรก แล้วทำไมถึงเตรียมตัวเอาอาวุธมาครบมือกันละคะ? "

"เออ… คือว่า…"

ก็… ไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วยเพื่อนเลยสักหน่อย…

ไอนี่ไง ที่เรียกว่า [คนเราเตรียมตัวให้พร้อมทุกเวลา] ยังไงละ!

"อีกอย่าง ฉันไม่อยากเสียใจอีกแล้วค่ะ"

"เสียใจ? "

พรุนหันมาพูดกับพวกเราด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด

"ถึงจะเห็นฉันต่อต้านครอบครัวแบบนี้ แต่ฉันรักครอบครัวตัวเองมากค่ะ"

"..."

"ไม่ได้จะพูดโอ้อวด แต่ในการประลองพลังระหว่างพี่น้องนั้น ฉันถือว่าเก่งที่สุดค่ะ"

เธอทิ้งช่วงราวกับกำลังระลึกถึงอดีตตัวเอง

"ตอนที่พี่ชายตายจากเหตุการณ์อะบอมบุกค่าย ฉันนะ เอาแต่คิดว่าทำไมตัวเองถึงไม่อยู่ที่นั่น และทำได้แต่เศร้าเสียใจค่ะ"

"มันไม่ใช่ความผิดเธอเสียหน่อย"

ใครจะรู้กันละว่าจะมีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นกัน จริงปะละ?

"ไม่ค่ะ ถ้าตอนนั้นฉันทิ้งความดื้อรั้นด้านเวทมนตร์ แล้วจับอาวุธต่อสู้แบบจริงจังมาตั้งแต่แรก บางทีผลลัพธ์อาจจะต่างออกไปค่ะ"

เธอพูดพร้อมกับแสดงดาบสองมือสีดำเล่มใหญ่ขนาดสองเมตรที่แบกแนบติดมากลางหลังให้ดู

"แล้วคราวนี้ก็ท่านพ่อ… ฉันนะ ไม่อยากเจอเหตุการณ์ซ้ำรอยแบบพี่ชายอีกแล้ว ในเมื่อตัวเองมีพลังที่จะช่วย ฉันก็จะลงมือทำค่ะ ขอเสียใจเพราะลงมือ ดีกว่ามาเสียใจเพราะไม่ทำอะไรค่ะ"

ไม่มาเสียใจทีหลังอย่างงั้นเรอะ…

ถ้าผมมาทราบทีหลังว่ายัยตัวป่วนตายไป โดยที่ตัวผมกำลังนอนแอ้งแม้งอยู่ในบ้านจะรู้สึกยังไง…

"... ก็ได้ งั้นมาทำเท่าที่พวกเราทำได้กัน ถ้าเห็นว่าไม่ไหว พวกเราควรถอยออกมาทันทีนะ ถ้าพวกเราตาย มันจะกลายเป็นทำให้ฝ่ายที่ถูกช่วยเสียใจเปล่า ๆ "

"ค่ะ"

"แล้ว… จะผ่านประตูหน้าไปได้ยังไงกันละคะทุกท่าน? "

ในตอนนั้นเองที่ไฮเจนยื่นปีกสีขาวไปทางกลุ่มยามตรงประตูโรงเรียน พร้อมกับยิงคำถามใส่

ตอนนี้พวกเรากำลัง

นั่นสินะ… เฝ้าระวังแบบนั้น แม้แต่หนูสักตัวคงไม่น่าหนีออกไปได้หรอก

แถมยามเฝ้าประตูในครั้งนี้ผิดกับทุกครั้ง เพราะเป็น [ทหาร] ที่มีอาวุธครบมืออีกด้วย

หรือว่าจะลอบหนีออกไปทางอื่น…

ไม่ไหว กำแพงมันถูกเสริมซะสูงกว่าเดิมไปแล้ว

จริงสิ!

"ไฮเจน ตอนนี้หอคอยโดนถล่มหมดแล้ว แสดงว่าน่านฟ้ากลับมาเป็นใจให้บินได้อีกครั้งแล้วใช่ปะ? "

"เห็นข่าวเมื่อเช้าบอกแบบนั้นอยู่เหมือนกัน"

"ถ้าอย่างงั้น---"

ผมเดินไปเกาะหลังของเจ้าไฮเจน

ผิวสัมผัสที่ส่งผ่านมาทางฝ่ามือ คือสัมผัสนุ่ม ๆ ของผิวสตรีเพศ

มันเป็นผู้หญิงไปแล้วจริง ๆ ด้วยสินะ

"บินเลย! "

"ไม่ใช่ยานพาหนะส่วนตัวนะยะ! อีกอย่าง หนักแบบนี้บินไม่ขึ้นหรอกย่ะ! "

***

ผมในตอนนี้ กำลังมีรอยตีนนกประทับใบหน้าด้วยเหตุผลบางอย่างอยู่…

"ถ้าอย่างงั้นมาลองวิธีนี้กัน หนูลี่ ฝากทีนะคะ"

"ปี้~"

เจ้ามังกรวารีตัวน้อยกำลังเลื้อยออกมาจากเสื้อคลุมสีเทาของพรุน

*พรืด~*

เจ้ามังกนตัวน้อยที่น่า---

มังกรวารีเกล็ดสีฟ้าอ่อนระบายสวยงามตรงหน้า มันมีขนาดตัวยาวถึงห้าเมตร…

ตัวใหญ่ชิบ!

ไม่ใช่ว่าตัวมันใหญ่ขึ้นหลังจากงานแข่งเมื่อวานหรือยังไง!?

แล้วไซส์เบิ้มขนาดนี้ มันเข้าไปขดข้างในเสื้อคลุมได้ยังไงกันฟะ!?

"เจ้าหนูลี่ตัวน้อย~"

ไม่ตัวน้อยแล้ว!

"ช่วยใช้ความน่ารักของเจ้าดึงความสนใจพวกยามทีสิ~"

"ปิ ปิ้ว~"

ว่าแล้วเจ้ามังกรน้อย (?) ก็เลื้อยออกจากพุ่มไม้ไปหยุดตรงหน้าพวกทหารยาม

"ตัวอะไร!? "

"อ๊ะ? มังกรวารีอย่างงั้นหรือ? "

"ดูจากความยาวลำตัวแล้ว คงจะยังพึ่งวัยรุ่นอยู่เลยนี่"

"ปี้~~~~"

" น่าร้ากกกกกกกก! "

พวกทหารยามเริ่มผ่อนการระวังภัยลงในทันทีที่เจ้าหนูลี่ช้อนตาใส ๆ มองไปที่พวกเขา

น่าจะ… ได้ผลแฮะ

พวกทหารยามเข้าไปรุมมันกันยกใหญ่

ทั้งลูบ ให้อาหาร แล้วแหย่เล่นกับมัน

ดีมาก! ตอนนี้ละ รีบเลื้อยถอยออกมาให้ห่างประตูอีกนิด ก็จะมีช่องว่างพอให้พวกเราหนีออกไปได้แล้ว!

" ปิ ปิ ปิ้ว~! "

*ผ่านไปสิบนาที

"ปิ ปิ้ว~"

เจ้าหนูลี่ยังคงเล่นกับพวกทหาร โดยไม่มีทีท่าว่าจะเลื้อยถอยออกมา เพื่อดึงให้พวกเขาเดินออกมาห่างจากประตูหน้า

เออ… มันยังจำได้หรือเปล่า ว่าต้องทำอะไรนะ?

"ล่าก่อนน้า~ เจ้าหนูน้อย~"

"ปิ~ ปิ้ว! "

ในตอนนั้นเองที่ทหารยามโบกมืออำลาเจ้ามังกรน้อย

เจ้ามังกรน้อยเลื้อยกลับมาหาพวกเราที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ ด้วยอารมณ์ที่ร่าเริง

ในปากของมันกำลังคาบตะกร้าบรรจุขนมหวานติดมือกลับมาด้วย

มันเอาขนมมาวางตรงหน้าพรุน ราวกับจะบอกว่า "ปมเอาให้ละ~" เช่นนั้น

"เก่งมากค่ะเจ้าหนูลี่~"

"ปี้~"

พรุนลูบหัวชื่นชมมันอย่างอ่อนโยน

"..."

มันใช่เรอะ!

ก็… อยากจะตบมุขอยู่หรอก แต่ละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจดีกว่า

อืม… แล้วแบบนี้จะออกไปจากโรงเรียนด้วยวิธีไหนดีละเนี่ย?

ถ้าชักช้า เดียวก็โดนพวกทางการช่วยออกมาได้ก่อนกันพอดี

ไม่ใช่ว่าอยากให้ตัวเองเป็นคนช่วยพวกยัยลี่ออกมากับมือหรอกนะ

ขอแค่ยัยนั่นปลอดภัย จะใครช่วยก็ได้ทั้งนั้น

แค่ว่าถ้าตัวเองเป็นคนช่วยได้ มันจะรู้สึกสบายใจกว่า มันก็เท่านั้นเอง

"กำลังลำบากกันอยู่หรือเจ้าคะ? "

"ใคร!? "

ผมรีบชักกระบี่แล้วหันไปที่ต้นเสียงนั้น

บนกำแพงรั้วคอนกรีตที่ติดกับพุ่มไม้ที่พวกเราซ่อนตัว มีร่างของสตรีผู้หนึ่งนั่งโค้งตัวลงมาจับจ้องพวกเราอยู่คนหนึ่ง

เธอสวมชุดคลุมสีเทาของโรงเรียน สวมมินิสเกิร์ตสั้นสีแดงข้างใน มีใบหูกระต่ายสีเทายืดยาว และมีขนฟูตามหลังมือสีดำ

บนกำแพงที่ถูกเสริมจนสูงหกเมตร มีเชือกเส้นหนึ่งห้อยโยงลงมาจากด้านบน

"ถ้าประตูหน้ามันเฝ้าระวังหนาแน่นมาก นัก งั้นก็ออกทางอื่นสิเจ้าค่ะ"

เธอคือ [เพกมาไทต์] นักเรียนใหม่ชนเผ่ากระต่าย หนึ่งในเพื่อนสนิทยัยลี่คนนั้นนั่นเอง