"เห้อ..." เธอช่างเป็คนดีเสียจริงนะจางเล่อเหลียนยอมก้มหน้าให้แม่สามีรังแกไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าไม่มีเื่นี้เกิดขึ้นเธอยังจะเอาชีวิตรอดไปได้อย่างไรกันยังดีที่พ่อเฒ่าจางพี่ชายใหญ่จางรักเธอมากไม่คิดว่าเธอเป็ลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปจากบ้าน
ที่สำคัญเลยคืออีตากูิหลงยังมีความคิดที่จะขอแยกบ้านไม่งั้นคงได้ตายกันทั้งแม่ลูกจริงๆ
"เห้อ..." เธอถอนหายใจกี่รอบแล้วนะ
เมื่อดวงจิตของเธอได้มาอยู่ในร่างนี้แล้วก็อย่าหวังเลยว่าจะมารังแกกันได้ง่ายๆและฉันสัญญาว่าจะดูแลลูกๆของเธอให้ดีที่สุดถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยมีลูกมาก่อนแถมเธอยังเป็สาวโสดยังซิงนะยะเื่รักๆใคร่ๆเธอก็มีเข้ามาบ้างนะแต่พอมันไม่ใช่เธอก็โบกมือลาให้เวลากับงานดูแลร้านอาหารที่เธอรักยังจะดีเสียกว่า
"แม่ครับผมหิว หนูก็หิว "
โครก!!!!..........โครกครากโอ๊ยตายจริงเธอมัวแต่คิดถึงเื่เ้าของร่างเดิมจนลืมไปเลยว่าลูกๆคงจะหิวแล้วแม้แต่ตัวเธอเองตอนนี้เธอเองก็ท้องร้องโครกครากแสบท้องไปหมดแล้ว
"ได้จะเดี๋ยวแม่ไปทำอะไรอร่อยๆให้ทานกัน"
เธอลุกขึ้นจากเตียงเตาเดินออกไปนอกห้องนอนก็เจอกันห้องโถงของบ้านมีโต๊ะสำหรับนั่งทานข้าวตั้งอยู่เด็กๆทั้งสองก็จูงมือกันเดินตามเธอมาติดๆ เธอเลยหันหน้ามาหาพวกเขา
"ลู่ซือลูกพาน้องไปล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วพาน้องมานั่งทานของว่างรอแม่ที่โต๊ะนะ"
"ได้ค่ะแม่"
"งันเรารีบไปล้างหน้า ล้างมือกันดีกว่าผมหิวข้าวมากเลยครับ"
ิเฉินรีบเร่งให้พี่พาไปล้างมือเมื่อเห็นเด็กๆทั้งสองเดินไปเธอก็ได้แต่ยิ้ม ช่างเป็เด็กว่าง่ายเชื่อฟังและน่ารักมากเลยทั้งสองคนและเธอได้เอาซาลาเปาออกมาจากมิติใส่จานมาวางไว้ให้ลูกๆทานรองท้องรอขณะที่เธอทำอาหาร
จางเล่อเหลียนเดินตรงไปยังครัวข้างบ้านที่แยกจากตัวบ้านชัดเจน มันมีขนาดกว้างพอสมควร เมื่อเข้ามาข้างในห้องครัวต้องขอบคุณที่เ้าของร่างเดิมเป็คนรักความสะอาดพอตัว เลยทำให้เธอไม่ต้องมาคอยทำความสะอาดอะไรมากไม่งั้นเธอคงต้องเหนื่อยมากเพราะเธอนั้นเคร่งครัดกับลูกน้องในร้านอาหารมากเลยเื่ความสะอาด
พอมองไปก็เจอกับเตาสองเตาและตู้เก็บของที่ไม่ค่อยมีอะไรถังสองใบใส่ข้าวซึ่งข้างในมีข้าวเม็ดหยาบประมาณสองชั่งถังใส่แป้งที่มีแป้งเพียงนิดหน่อย เครื่องปรุงก็เห็นจะมีเพียงเกลือ น้ำตาล น้ำมันเธอคงจะลำบากกว่านี้ถ้าเธอไม่มีตัวช่วยอย่างมิติเธอตั้งสมาธิและนึกถึงของที่มีในร้านอาหารของเธอจัดการเอาของที่จำเป็ออกมาเพียงอย่างละนิดก่อน
เพราะว่าในความทรงจำของร่างนี้แม่สามีและสะใภ้ใหญ่นั้นชอบมาบ้านหลังนี้เวลาที่เธอไม่อยู่เพื่อมาหยิบเอาข้าวของในครัวไปถ้าขอเธอดีๆไม่ว่านี่เล่นหยิบไปโดยไม่บอกกล่าวทั้งๆที่กู่ิหลงได้ให้เงินค่าเลี้ยงดูพ่อแม่เดือนละ 5 หยวนเพื่อแสดงความกตัญญู ทั้งที่ก็แยกบ้านกันแล้วแต่แม่เฒ่ากู่ก็ยังคงตามมาเอาเปรียบเธอ ครั้นพอกลับมาเจอตอนที่นางมาหยิบเอาแป้งจางเล่อเหลียนยังไม่ทันได้พูดอะไร นางก็ร้องโวยวายหาว่าเธอไม่กตัญญูเ้าของร่างเดิมไม่อยากมีปัญหาเธอเลยไม่ได้ว่าอะไร
ทั้งๆที่อาหารการกินมีอย่างจำกัดแต่ละครอบครัวต้องใช้ชีวิตแบบรัดเข็มขัดกันทั้งนั้นครอบครัวไหนที่มีคนเยอะก็ต้องไปทำงานในทุ่งนาเพื่อแลกแต้มคะแนนมารับการปันส่วนอาหารที่ทางกองพลน้อยจัดสรรให้แต่ในบ้านของเธอไม่ได้มีแรงงานอาศัยเพียงเงินเดือนของกู่ิหลงที่ส่งกลับมาให้เดือนละ 20 หยวนถือแม้ว่ามันจะมากก็ตามสำหรับเงินเดือนขนาดนี้ในชนบทแต่เ้าของร่างเดิมเธอเป็คนประหยัด ตอนนี้เธอมีเงินเก็บอยู่480 หยวน เนื่องจากรวมเงินสินสอดของเธอนั้นและเงินสินเดิมที่พ่อเฒ่าจางให้มา นับว่ามากเลยทีเดียว
พอคิดถึงตอนนั้นเธอเห็นแม่เลี้ยงหลี่ฉู่ที่ควักเงินออกมานับมือไม้สั่นไปหมดหล่อนคิดจะเก็บไว้เป็สินเดิมของลูกสาวคนเล็ก แต่เธอคิดผิดนอกจากเงินค่าสินสอด 40หยวนที่จะไม่ได้แล้วพ่อเฒ่ายังให้เธอควักเงินอีก 100 หยวนให้กับจางเล่อเหลียนไปหัวใจของเธอแทบแตกสลายดวงตาของแม่เลี้ยงนั้นแดงน้ำตาปริ่มจะไหลแต่นางก็ไม่สามารถขัดใจพ่อเฒ่าจางได้
อีกสิ่งหนึ่งที่เธอคิดไว้ว่าเธอจะต้องเอากุญแจในมิติมาคล้องประตูบ้านประตูห้องครัวไว้ เธอจะเปิดใช้เฉพาะเวลาที่มาทำครัวเท่านั้นเพื่อไม่ให้แม่เฒ่ากู่และสะใภ้ใหญ่มาหยิบของเธอไปได้ง่ายๆเธอจะไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบเธอได้อีกแล้วดีมาเธอก็จะดีด้วยแต่ถ้าร้ายมาเธอจะเอาคืนแน่
"อย่างให้ฉันร้ายเหมือน กิ๊ก สุวัจนีนะ"????
1K
