เจ้าสำราญจอมป่วน [จบ]

“ท่านจะไปสำนักเมฆาเยือกแข็งตอนไหนรึ?” จื่อต้าหลงถาม 

“ภายในเดือนนี้…” หลิวสุ่ยเยว่ตอบ 

หลังจากได้ฟังหลิวสุ่ยเยว่บอกกล่าวจุดประสงค์ของนางก็ทำให้จื่อต้าหลงต้องคิดหนัก หากอยากเข้าไปพบนางอย่างน้อยเขาต้องมีพลังพอประมาณ มิเช่นนั้นคงได้แต่อับอายแล้ว ด้วยเหตุนี้ ยิ่งทำให้จื่อต้าหลงมุ่งมั่นเข้าไปอีก เขาจะต้อง

แข็งแกร่งขึ้นให้ได้ เพื่อที่จะไปพบเจอนางได้อีกครั้ง ณ ตอนนี้เหมือนพวกเขาอยู่กันคนละโลก หากจื่อต้าหลงไม่พัฒนาฝีมือ เขาจะโดนนางทิ้งห่างไปเรื่อยๆ จนกลายเป็นจุดเล็กๆจุดนึง เขาไม่ยินยอมเด็ดขาด

“ในเมื่อพูดสิ่งที่ต้องพูดหมดแล้ว ข้าคงต้องขอตัวกลับแล้ว….” หลิวสุ่ยเยว่กล่าว

“ท่านจะกลับแล้วงั้นหรือ งั้นข้าจะไปส่งท่าน” จื่อต้าหลงกล่าว เขาอาสาไปส่งนางที่หน้าจวนตระกูลจื่อ ทั้งสองคุยกันไปเดินกันไปจนถึงหน้าประตูตระกูลจื่อ หลังหลิวสุ่ยเยว่ได้ขึ้นรถม้าของนางไปนางก็หันมากล่าวว่า “ลาก่อน แล้วพบกันใหม่” จื่อต้าหลงก็กล่าวเช่นเดียวกับนาง เขายืนมองนางจนลับสายตาไป

หลังจากหลิวสุ่ยเยว่ขึ้นรถม้าไป เหอรั่วซีก็กล่าวขึ้นว่า “หมดปัญหาค้างคาใจแล้วหรือไม่?”

“ข้าบอกลาเขาเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์” หลิวสุ่ยเยว่ตอบ 

“ลืมเขาไปเสียเถิด หลังจากนี้ เจ้ากับเขาจะอยู่กันคนละโลกเจ้านั้นจะได้โบยบินบนฟ้า ส่วนเขาอาจยังย่ำอยู่กับดินโคลนไปตลอดชีวิต สถานะแตกต่างกันเกินไป จงลืมเสียเถิด” เหอรั่วซีกล่าว

หลิวสุ่ยเยว่ “….”

หลิวสุ่ยเยว่นั้นได้เข้าเป็นศิษย์แห่งสำนักเมฆาเยือกแข็งอันยิ่งใหญ่ อนาคตนางนับได้ว่ารุ่งโรจน์ ทั้งอำนาจ พลังฝีมือ นางแทบมีทุกอย่าง แต่กับจื่อต้าหลงเขาอาจเป็นเพียงคนธรรมดาชนชั้นลมปราณจิตไปตลอดชีวิต ซึ่งไม่อาจเทียบกับหลิวสุ่ยเยว่ได้ ทำให้อาจารย์ของนางกล่าวเตือนขึ้นมา

หลังจากนางลับสายตาไป จื่อต้าหลังก็พึมพำขึ้นมา “ข้ากับนางอยู่กันคนละโลกรึ? ไม่มีทาง!! ข้าไม่ยอมอย่างเด็ดขาด!! ตัวข้าจะก้าวข้ามโลกใบนี้ให้ดู!!”

จื่อต้าหลงได้ขอเข้าพบท่านย่าของเขา เขาเดินไปที่จวนท่านย่าเห็นนางยืนรดน้ำต้นไม้ เขาก็เข้าไปทักทายทันที เขาเล่าให้ท่านย่าฟังว่าเขาจะออกเดินทางท่องยุทธภพเพียงลำพังให้นางฟัง ท่านย่าฟังแล้วก็สนับสนุนความคิดของหลานตน นางยังบอกให้จื่อต้าหลงไปบอก ท่านพ่อ ท่านแม่ให้เรียบร้อยก่อนออกเดินทางด้วย 

จื่อต้าหลงได้ยินดังนั้นก็เดินไปที่จวนของจื่อเทียนหลางทันที หลังจากเข้าไปแล้วเขาพบจื่อเทียนหลาง และจื่อฮวากำลังนั่งดื่มน้ำชากันอยู่ 

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ามาที่นี่เพื่อบอกกล่าวบางอย่างต่อพวกท่าน” จื่อต้าหลงกล่าว

“มีเหตุอันใดรึ?” จื่อเทียงหลางกล่าวถาม 

“ข้าจะออกไปท่องยุทธภพเพียงลำพังขอรับ จึงมาที่นี่เพื่อบอกกล่าวท่านพ่อ และท่านแม่” จื่อต้าหลงกล่าวด้วยแววตาความมุ่งมั่นเป็นประกาย

“อืม… เจ้าอายุเพียง 16 อยากท่องยุทธภพแล้วรึ ปีนั้นพี่ใหญ่เจ้าก็มาบอกข้าเช่นนี้แหละ เพียงแต่ตอนนั้น นางอายุ 20 ปีแล้ว ข้าจึงอนุญาต ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ เจ้าคิดดีแล้วรึเจ้าหนู” จื่อเทียนหลางกล่าว 

“นั่นสิ ลูกแม่คิดดีแล้วหรือไม่ ในยุทธภพเต็มไปด้วยอันตราย เจ้ารออีกสัก 3 ปีค่อยไปก็ยังไม่สายนะ” จื่อฮวากล่าว 

“เรียนท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าคิดมาดีแล้ว ข้าอยากออกไปท่องโลกกว้างยิ่งกว่านี้ ข้าอยากแข็งแกร่งขึ้น สำหรับข้า การประลองยุทธเป็นอะไรที่สนุกมาก ข้าอยากจะท่องไปทั่วหล้า สัประยุทธ์กับยอดฝีมือ” จื่อต้าหลงกล่าวด้วยแววตามุ่งมั่น ทำให้ จื่อเทียนหลางและจื่อฮวาสัมผัสได้ว่าเขาเอาจริงและเขาพร้อมแล้ว

“เอาล่ะๆ ข้ารับฟังแล้ว เจ้าเองก็บรรลุปราณจิตแล้ว นับว่าเป็นยอดฝีมือรุ่นเยาว์คนนึง หากเจ้าระวังให้ดี ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรตามมา ข้าอนุญาต” จื่อเทียนหลางกล่าว 

“ขอบคุณท่านพ่อ ท่านแม่มากขอรับ ข้าสัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดีขอรับ” จื่อต้าหลงกล่าวพร้อมยกมือคารวะ ในยุทธภพนี้ เด็กอายุ 16 ปี ที่บรรลุปราณจิต นับว่ามีไม่มาก ผู้เยาว์ที่บรรลุปราณจิตนั้น ต่างมาจากตระกูลใหญ่ หรือสำนักใหญ่กันทั้งนั้น

“รับนี่ไปซะ” จื่อเทียนหลางกล่าวพร้อมยื่นถุงเงินให้จื่อต้าหลง 

“ขอรับ” จื่อต้าหลงรับมาแล้วเขาก็สำรวจดูในนี้ มีตั๋วเงินจำนวนมากที่เอาไว้ใช้สำหรับการเดินทาง นับคร่าวๆ ดูแล้วมีมากถึง 100,000 ตำลึงเลยทีเดียว  จื่อต้าหลงรับมาแล้วเขาก็เก็บเข้าแหวนมิติทันที ค่าอาหาร 3 มื้อรวมกันก็เพียงแค่ 100 ตำลึงเท่านั้น จื่อต้าหลง มี 100,000 ตำลึง เท่ากับว่าเขาจะมีกินมีใช้ไป 1,000 วันเลยทีเดียว หากเขาประหยัดหน่อย เงินจำนวนนี้อาจอยู่ได้ถึงสองปีเป็นอย่างต่ำ!

“ขอบคุณท่านพ่อขอรับ” จื่อต้าหลงกล่าวขอบคุณใบหน้าเด็กหนุ่่มเผยรอยยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ‘ฮ่าๆๆ เงินว่ะ ตั้ง 100,000 ตำลึง ข้าไม่ต้องกลัวอดตายไปอีกนาน อิอิ’ จื่อต้าหลงปลื้มปิติมากที่ได้เงินก้อนนี้มา

ปกติจื่อเทียงหลางจะให้เงินเขาใช้เพียงเดือนละ 400 ตำลึงเท่านั้นเอง ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยได้เงินเยอะขนาดนี้จากท่านพ่อเลย อีกทั้งตอนที่เขาประลองอาณาจักรลี่ จื่อต้าหลงได้รับชัยชนะมา เด็กหนุ่มได้เงินรางวัลอันดับหนึ่งมาถึง 100,000 ตำลึง 

แต่ช่วงนี้เขาก็ใช้ดื่มกินเที่ยวไปเยอะแล้ว จนเงินนั้นหมดไปเรียบร้อย เขามักเลี้ยงสุราเฉิงไฉเซียวและลวี่เหริน ด้วยร้านอาหารสุดหรูอยู่เสมอ ใช้เงินออกไปอย่างฟุ่มเฟือย สมแล้วจริงๆ ที่ผู้คนมองเขาว่าเป็นคนเจ้าสำราญ หากเด็กหนุ่มท่องยุทธภพด้วยเงินเช่นคนเจ้าราญ รับรองว่า 100,000 ตำลึงนี้ อาจอยู่ได้ไม่เดือนเดียวเลยด้วยซ้ำ 

จื่อเทียนหลางคงอยากให้ลูกชายไปบริหารการเงินเอาเองหากไม่รู้จักใช้เงิน ย่อมต้องลำบากอย่างแน่นอน ถึงแม้ตระกูลจื่อจะมีเงินทองมากมาย แต่จื่อต้าหลงกลับได้เพียงเดือนละ 400 ตำลึงเท่านั้นเอง ถ้าให้เทียบกับทายาทของตระกูลใหญ่อีกสามตระกูล พวกนั้นได้ค่าขนมกันมากถึง 10,000 ตำลึงเลยทีเดียว นับว่าท่านพ่อโหดร้ายกับจื่อต้าหลงมาก

“เจ้าคิดจะเดินทางเมื่อใด?” จื่อเทียนหลางถาม

“เรียนท่านพ่อ ข้าจะเดินทางภายในอาทิตย์นี้ขอรับ” 

“เอาล่ะ ข้าทราบแล้ว ในเมื่อเจ้ามีความใฝ่ฝัน ก็จงไปทำซะ ตัวข้าที่เป็นพ่อก็เข้าใจเจ้า เมื่อก่อนข้าก็ออกท่องยุทธภพมาเหมือนกัน” 

หลังจากบอกท่านพ่อกับท่านแม่เรียบร้อย จื่อต้าหลงก็กลับไปฝึกวิชาต่อเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการท่องยุทธ 

จื่อต้าหลงเองก็กำลังวุ่นวายกับการขบคิด เขาไม่รู้ว่าจะเดินทางไปที่ไหนดี ยุทธภพช่างกว้างใหญ่ คืนนี้คงต้องไปหาข้อมูลที่หอจันทราหน่อยแล้ว 

เมื่ออาทิตย์ตกดิน จื่อต้าหลงได้เดินทางไปยังหอจันทราคนเดียว เหล่านางโลมต่างยินดีต้อนรับลูกค้าประจำอย่างเขา

“คุณชายจื่อ มาคนเดียวอีกแล้วหรือเจ้าคะ?” หญิงสาวนางนึงกล่าวขึ้น

“ใช่แล้ว เสี่ยวเหมย เจ้าพาขาไปที่ประจำที” จื่อต้าหลงกล่าว

เสี่ยวเหมยนั้น หน้าตางดงาม คิ้วดั่งจันทร์เสี้ยว ปากแดงชมพู ผิวขาวกระจ่างใส นางนับว่าเป็นนางโลมชั้นยอดเลยทีเดียว

คุณชายจื่อ เชิญทางนี้เจ้าค่ะ เสี่ยวเหมยนั้นพาจื่อต้าหลงไปที่นั่งประจำ นางสั่งสุราให้เขาพร้อมกับนั่งลงข้างเขาเพื่อคอยให้บริการและพูดคุย

“เสี่ยวเหมย เจ้าว่าโลกใบนี้กว้างใหญ่เพียงใดกัน” จื่อต้าหลงถาม

“เรียนคุณชาย เสี่ยวเหมยเองก็ไม่ทราบเช่นกันเจ้าค่ะ เพราะเสี่ยวเหมยโตมาจากที่นี่ ยังไม่เคยออกจากเมืองขุนเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว” 

“งั้นรึ… แล้วเจ้าไม่คิดอยากไปเที่ยวไหนบ้างรึ” จื่อต้าหลงถาม 

“เสี่ยวเหมยเองก็อยากจะลองไปท่องเที่ยวดูเหมือนกันนะเจ้าคะ แต่คงเป็นไปได้ยาก ต้องรอวันหยุดประจำปีก่อน ถึงจะไปได้” 

“ถ้าหากว่าได้ไป เจ้าจะไปที่ไหนงั้นรึ” จื่อต้าหลงถาม

“เรียนคุณชาย เสี่ยวเหมยอยากไปท่องเที่ยวเมืองดอกไม้เจ้าค่ะ ได้ยินมาว่าเมืองดอกไม้นั้นสวยมากเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพรรณ” นางกล่าวอย่างตื่นเต้น

“ฮ่าๆๆ เมืองดอกไม้งั้นรึ… ตัวข้าเองก็เคยไปที่นั่นมาแล้ว ที่นั่นนับว่าสวยจริง หากเจ้ามีโอกาสก็ลองไปดูเถิด บางทีเจ้าอาจไม่อยากกลับเลยก็ได้” เมื่อพูดถึงเมืองดอกไม้ ทำให้จื่อต้าหลงนึกถึงกัวรุ่ยหานอีกครั้ง ไม่รู้ว่าป่านนี้นางจะทำอะไรอยู่ 

“แล้วคุณชายมีที่ที่อยากจะไปบ้างหรือเปล่าคะ?” เสี่ยวเหมยถาม

“ข้ายังไม่มีที่ใดในใจ ใจข้าอยากออกไปท่องยุทธภพแต่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนก่อนดี โลกนี้ช่างกว้างใหญ่กว่าที่ข้ารู้มากนัก…” 

“เจ้ามีที่ไหนแนะนำบ้างหรือไม่ เสี่ยวเหมย?” จื่อต้าหลงถาม