แต่ถ้าจะให้เดาและวิเคราะห์กับสภาพแวดล้อมของงานแล้ว น่าจะเป็ชุดสีน้ำตาลอมทองตัดจากผ้าลูกไม้ฝรั่งเศส ตัวเสื้อปักดิ้นคลุมผ้าไหมซาตินเนื้อละเอียด
พร้อมเข็มขัดผ้าและสีเดียวกับชุดคาดเอวเพื่อเพิ่มความเรียบหรูดูดีแถมไม่เกินหน้าเกินตาเ้าของงานอีกต่างหาก
จึงแยกชุดนั้นออกไปวางอยู่อีกฟากของเตียงเพื่อให้คุณผู้หญิงได้มองเห็นชัดเจน แล้วรีบหิ้วชุดของตัวเองไปไว้ห้องรับรองไม่ไกลกันนัก ก่อนจะลงไปครัวเพื่อเคลียร์เงินกับผ่อนซึ่งน่าจะกลับมาแล้ว
เป็จริงอย่างที่คิดไว้ เสร็จแล้วหอบบิลต่างๆ ตรงเข้าห้องทำงาน เพราะมีเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงก่อนขึ้นไปแต่งตัว แต่ก็คิดถึงของสำคัญขึ้นได้จึงวอไปทันที
“แหม่มจ้ะ พี่จิ๋มให้คนเอากล่องของขวัญมาด้วยหรือเปล่า”
“เอามาแล้วค่ะพี่ตะวัน แหม่มเอาไปวางไว้ในห้องนั่งเล่น”
ค่อยหายใจโล่งขึ้นมาหน่อย นึกว่าจะต้องขับรถไปร้านอีกรอบซะแล้ว มือบางรีบเก็บข้าวของบนโต๊ะให้เรียบร้อยเมื่อใกล้จะได้เวลา เพราะไม่ชอบเห็นอะไรรกๆ ตื่นเช้าเวลามาจะได้ไม่หงุดหงิด
“ทุกอย่างเรียบร้อยดีมั้ยตะวัน คุณจิณล่ะอยู่ไหน”
ชมจันทร์หน้าเข้ามาถาม แต่ไม่มีแวววิตกกังวลใดๆ ด้วยรู้ดีว่าคนเก่งมาอยู่ใกล้มือ ตัวเองย่อมไม่ต้องคิดเื่อะไรอีก
“ของขวัญอยู่ในห้องนั่งเล่นเผื่อคุณผู้หญิงอยากจะดูก่อนค่ะ ชุดอยู่บนห้อง สีน้ำตาลอมทองเหมาะกับงานนี้ที่สุดตะวันแยกออกไว้ให้แล้ว คุณจิณคงจะกำลังอาบน้ำแต่งตัวมั้งคะ ตะวันบอกแล้วว่าไม่ต้องใส่สูท ส่วนชุดคุณผู้ชายคงจะเลือกจากในตู้เองค่ะ”
ดวงหน้าสวยส่งยิ้มน้อยๆ เวลารายงานผล นั่นทำให้เ้านายพอใจอย่างมาก แต่ไม่คิดจะเอ่ยชมออกมาด้วยกลัวเลขาจะเหลิงจนมีความคิดที่จะขอขึ้นเงินเดือนรอบสองอีก
จึงพยักหน้ารับแค่นั้นก่อนจะผละจากประตูตรงขึ้นชั้นบน อาทิตยาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเ้านายจะพอใจหรือไม่กับงานของตัวเอง เพราะไม่มีเวลา คว้าเอาแท็บเล็ตในมือได้ก็รีบขึ้นชั้นบนเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไม่แพ้กัน
อีกทั้งจะต้องรีบวิ่งลงไปคุยกับผ่อนเื่รายการอาหารสำหรับเย็นนี้และพรุ่งนี้เช้าด้วย ห้านาทีสำหรับการอาบน้ำอีกห้าสำหรับใส่เสื้อผ้า และอีกสิบสำหรับแต่งหน้าพร้อมสำรวจความเรียบร้อย จากนั้นก็ก้าวฉับๆ เข้าครัวไปอย่างคล่องงาน ผ่อนกำลังชะเง้อคอมองมาทางประตูถึงกับยิ้มออกมาเมื่อเห็น
“ป้าคิดแล้วว่าคุณตะวันจะต้องแวะมาก่อน ตกลงเย็นนี้จะให้ทำเมนูไหนคะ แล้วใครจะอยู่กินบ้าง”
“อืมห์”
ดวงหน้าสวยกับชุดพลิ้วไหวครุ่นคิดอยู่นิดหนึ่ง
“ป้าเตรียมผัดผักรวม ต้มจืดอะไรสักอย่างกับไข่เจียวปู ไว้แค่นี้ก็น่าจะพอค่ะ แต่ยังไม่ต้องทำนะคะ รอให้คุณเจคุณแอ๊ฟกับคุณแอ๊นเข้าบ้านก่อน ส่วนเด็กๆ ของป้าอยากจะกินอะไรก็ทำไปเลยค่ะ เมนูพรุ่งนี้ตะวันว่าทำข้าวต้มปลาให้คุณจิณคนเดียวพอ คุณผู้หญิงกับคุณแอ๊ฟเตรียมโยเกิร์ตรสธรรมชาติให้คนละถ้วย ส่วนคุณผู้ชายกับคุณเจ คุณแอ๊นทำอเมริกันเบรคฟาสต์ก็แล้วกันค่ะ มื้ออื่นๆ ตะวันจะรีบมาทำตารางให้แต่เช้า ไปละ! คุณผู้หญิงใกล้จะลงมาแล้ว”
ร่างเล็กรีบเผ่นออกจากครัวทันใด แต่ก็คิดขึ้นได้จึงหมุนตัวกลับมาหาผ่อนอีก
“อ้อ!!! ป้าซื้อรังนกกับแปะก๊วยมาแล้วใช่ไหมคะ ทำไว้เลยค่ะรับรองมีคนกินแน่ ไปนะคะ”
สั่งเสร็จก็หายแวบออกไปห้องนั่งเล่น หอบกล่องของขวัญไปหารถที่เล็กขับมาจอดเทียบหน้าประตูเรียบร้อยแล้วช่วยรับไปเก็บในกระโปรงหลังให้อย่างเต็มอกเต็มใจ
“ไปบ้านคุณหญิงเพลินพิศนะคะพี่เล็ก”
ปากบอกส่วนมือก็ควานหากุญแจรถของตัวเองในกระเป๋าสะพายเพื่อล่วงหน้าไปก่อน
“ไปคันเดียวกันนี่ล่ะตะวัน ให้ตาจิณนั่งหน้ากับนายเล็ก ฉันจะได้สั่งงานต่ออีกหน่อย ตอนไปนอนสปาคิดออกหลายอย่างเหมือนกัน”
กว่าจะได้กลับคืนนี้คงไม่หนีสี่หรือห้าทุ่มแน่ๆ ถ้านั่งไปด้วยกัน โอกาสจะชิ่งก่อนเป็อันจบสิ้นลง เลขาสาวยัดกุญแจเข้ากระเป๋าแล้วเดินหงอยๆ ไปนั่งข้างคุณผู้หญิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“อาทิตย์หน้าฉันอยากจะจัดงานต้อนรับตาจิณหน่อย เชิญแขกฉันทั้งหมด ส่วนแขกคุณผู้ชายให้ไปประสานงานกับแม่เลขาเอาเอง แขกคุณจิณก็ถามเอาเอง จัดตรงสนามเหมือนงานวันเกิดฉันปีที่แล้วก็ได้ อาหารไทย จีน ฝรั่ง เบียร์ เหล้า ไวน์มีได้ การแสดงบนเวทีก็เลือกที่สนุกๆ แล้วกัน”
“ค่ะ”
มือบางจดลงสมุดยิกๆ
“อ้อ!!! คืนนี้อย่าลืมเตือนให้บอกคุณหญิงเื่ฉันจะบริจาคเงินในงานเดินแฟชั่นโชว์เดือนหน้าด้วยนะ จะได้เน้นให้ดีไซเนอร์ตัดชุดสวยๆ สำหรับยัยแอ๊ฟใส่เดินในวันงาน เตือนให้คุยกับคุณโจ้เ้าของนิตยสารไฮโซด้วย ว่าฉันจะร่วมเป็เ้าภาพผ้าป่าสามัคคีไปโรงเรียนที่สุพรรณ เผื่ออยากจะได้เอายัยแอ๊ฟไปขึ้นปกบ้างแล้วก็...”
มือบางจดตามคำสั่งจากปากเ้านายเป็ระวิง ทั้งหมดทั้งมวลล้วนแต่ต้องจ่ายเงินเรือนแสน เพื่อให้ได้มาซึ่งความเป็หนึ่งหรือโดดเด่นสำหรับลูกสาวคนสวยที่ปรารถนาอยากจะก้าวเข้าไปอยู่บนแคตวอล์คแทบทั้งสิ้น
เหมือนสาวสวยหุ่นดีทั้งเมืองที่ฝันถึงอาชีพนี้ ถ้าใครมีพ่อแม่ร่ำรวยก็มักจะใช้วิธีเฉกเช่นชมจันทร์ ส่วนคนหน้าตาดีแต่ฐานะไม่อำนวยก็ต้องฝ่าฟันไปประกวดประชันบนเวทีต่างๆ บางคนก็ใช่เรือนร่างอันหมดจดงดงามเป็บันไดก้าวขึ้นไป
ผิดหวังบ้างสมหวังบ้าง แล้วแต่โอกาส ฝีปาก และความกล้าบ้าบิ่นของแต่ละคน สิบสี่ปีที่เป็มือเป็เท้าให้เ้านายสังคมจัดคนนี้ ทำให้ได้รู้เห็นและััมาเกือบหมดแล้ว และมันก็เป็เครื่องสอนใจตัวเองได้เป็อย่างดีว่า สังคมจอมปลอมนี้ไม่น่าอยู่ ไม่น่าถีบตัวเองให้สูงทัดเทียมเพื่อเชิดหน้าชูตาสักนิด
“คิดแล้วว่าคุณเอ้จะต้องมาเร็วกว่าใคร นี่คงจะเป็ตาจิณสินะคะ!!! หายไปสิบกว่าปีดูสิกลับมาเป็หนุ่มใหญ่หล่อเชียว มาให้ป้ากอดทีสิจ้ะ”
คุณหญิงเพลินพิศ เลิศวิริยะปลีกตัวจากความวุ่นวายในบ้านออกมารับแขกรายแรก พร้อมกับอ้าแขนรับร่างสูงใหญ่เข้าไปกอดไว้ด้วยรอยยิ้ม และเป็ยิ้มที่อาทิตยาเห็นว่าออกมาจากใจมากกว่าใครในบรรดาคนในมูลนิธิ ‘เลิศวิริยะ’
ซึ่งทำประโยชน์เพื่อสังคมรอบด้าน จิณณวัตรตอบคำถามเ้าของบ้านสองสามประโยค ก่อนเขากับพ่อจะถูกสุชาติ เลิศวิริยะ ชวนไปนั่งจิบเบียร์เย็นๆ ในบ้านรอให้ถึงเวลางาน
“ยินดีที่ได้เจอกันอีกนะจ๊ะตะวัน ข้างในคงดีใจโดยเฉพาะคุณนายพะยอมหอมหวลของฉัน”
อาทิตยายิ้มรับคำทักทายเ้าบ้านแต่ไม่ได้เอ่ยอะไร เมื่อเ้านายพยักหน้าให้เข้าไปช่วยงานเลขาคุณหญิงเพลินพิศเหมือนเคยเป็มา ทิ้งให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคุยกันไปเดินดูความเรียบร้อยไป
“แล้วนี่คุณเอ้ไปใช้กลเม็ดเด็ดๆ อะไรคะ ถึงได้รายนี้กลับมาอยู่ด้วยอีก”
เ้าของงานเอ่ย ส่วนคนถูกถามก็ส่งยิ้มอย่างผู้ชนะให้โดยไม่คิดจะปิดบังใดๆ
“จะยากอะไรคะ ลูกน้องลาออกมันจะมีสักกี่เหตุผลเชียว ถ้าไม่เพราะอยากไปทำที่อื่นก็คงจะไม่หนีเื่อยากได้เงินเพิ่มหรอกค่ะ เอ้เลยจัดให้อีกเท่าตัวเลย ยังไม่ทันข้ามวันก็แจ้นกลับมาแล้วล่ะค่ะ”
คุณหญิงเพลินพิศหันกลับมาหาช้าๆ ประหนึ่งไม่เชื่อหูว่าจะได้ยินคำเหล่านี้หลุดออกมา แต่ด้วยความเป็คนผ่านโลกมาเยอะ ผ่านคนมาแยะ สิ่งขัดแย้งอยู่ในใจคุณหญิงจึงไม่ถูกเปล่งออกมา นอกจากชวนคุยเื่อื่น
แต่สายตาก็อดมองเข้าไปในบ้าน เห็นอาทิตยากำลังทักทายพะยอมด้วยความเป็กันเองแล้วก็ให้สงสาร ไม่ว่าจะจงรักภักดีสักแค่ไหน เ้านายอย่างชมจันทร์ก็ยังคงมองไม่เห็นอยู่ดี
“ข้างในไม่มีอะไรน่าห่วงจ้าตะวัน แต่พี่อยากจะให้ช่วยออกไปดูโต๊ะอาหารทีว่าเด็กๆ จัดการถูกต้องหรือเปล่า”
พะยอมส่งยิ้มให้เพื่อนร่วมอาชีพพร้อมกับชี้นิ้วไปทางสนาม อาทิตยารับคำอย่างเต็มใจ แต่ก็ไม่ลืมจะหันไปไหว้แม่ครัวใหญ่ของบ้านอย่างนอบน้อมด้วยความคิดถึง เพราะไม่เจอหน้ากันนานเต็มที
ก่อนจะเดินออกมาชะเง้อคอมองไปหากลุ่มโต๊ะตั้งไว้เป็แถวเต็มสนาม แล้วสลัดรองเท้าส้นสูง ไปขอยืมแตะที่ถอดไว้ประตูหลังครัวเพื่อลุยงานอย่างไม่เกรงกลัวความเหน็ดเหนื่อย
แม้กระทั่งการช่วยเด็กรับใช้ในบ้านหามหม้อแกงร้อนๆ ออกไปเทใส่ถาดหลายครั้งก็ตามที เด็กด้อยโอกาสวัยรุ่นชายหญิงที่สมาคมเอามาฝึกเื่การเสิร์ฟแขกในงานเลี้ยงต่างๆ ก็คุ้นเคยกับตะวันเป็อย่างดี เพราะเจอกันในงานบ่อยมาก
+++++
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
3K
