เสียงแตรศึกดังขึ้นท่ามกลางความมืดของค่ำคืน
มันไม่ใช่เสียงแห่งชัยชนะ แต่เป็เสียงเตือนภัยที่บอกให้ทุกคนรู้ว่า กองทัพศัตรูกำลังเข้าใกล้กำแพงเมืองแห่งสุดท้าย
บนกำแพงสูง ทหารหลายพันนายยืนประจำตำแหน่ง พวกเขาถืออาวุธแน่น แม้พยายามแสดงความกล้าหาญออกมา แต่ความกังวลก็ยังปรากฏให้เห็นในสายตา
เบื้องหน้าของพวกเขา คือกองทัพสีดำที่ทอดยาวสุดสายตา
จำนวนของศัตรูมากกว่าพวกเขาหลายเท่า
ภายในห้องบัญชาการ เสียงรายงานดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
"แนวป้องกันทางเหนือเสียหายหนักครับ!"
"กองทัพศัตรูเคลื่อนเข้ามาเร็วกว่าที่คาด!"
"เสบียงของพวกเราเหลือไม่ถึงห้าวัน!"
แผนที่ขนาดใหญ่ถูกวางอยู่บนโต๊ะกลางห้อง หมุดสีดำจำนวนมากล้อมรอบเมืองหลวงเอาไว้ ขณะที่หมุดสีแดงซึ่งแทนกองกำลังของพวกเขาเหลืออยู่เพียงไม่กี่จุด
สถานการณ์เลวร้ายกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
แม่ทัพหลายคนมองแผนที่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"ถ้าเป็แบบนี้ต่อไป เราจะต้านได้ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์"
"เราควรถอยออกจากเมืองหลวง แล้วรักษากำลังทหารไว้"
"แล้วประชาชนที่อยู่ที่นี่ล่ะ?"
เสียงโต้เถียงดังขึ้นภายในห้อง ทุกคนต่างพยายามหาทางเลือกที่ดีที่สุด แต่ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางเลือกที่สมบูรณ์แบบ บางครั้งผู้นำก็ต้องเลือกทางที่เสียหายน้อยที่สุด.
ท่ามกลางเสียงเ่าั้ ชายหนุ่มคนหนึ่งยังคงยืนอยู่หน้าแผนที่
เขาไม่ได้พูดอะไร ไม่ใช่เพราะไม่สนใจ แต่เพราะกำลังรวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมา
ชื่อของเขาคือ คีรัน อายุสิบแปดปี และเป็ผู้บัญชาการที่นำกองทัพผ่านามานับครั้งไม่ถ้วน
สำหรับหลายคน เขาคือคนที่สามารถเปลี่ยนสถานการณ์ที่สิ้นหวังให้กลายเป็ชัยชนะได้
แต่สำหรับคีรัน...
าไม่เคยเป็เื่ของความสามารถเพียงอย่างเดียว
มันคือเื่ของการตัดสินใจ เพราะทุกคำสั่งของเขาหมายถึงชีวิตของผู้คนที่อยู่ภายใต้การนำของเขา
"ท่านคีรัน"
แม่ทัพคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
"มีโอกาสชนะหรือไม่?"
ทุกสายตาหันมาหาเขา
คีรันไม่ได้ตอบทันที เขาหยิบหมุดสีดำจากแผนที่ขึ้นมา ก่อนมองเส้นทางการเดินทัพของศัตรูอย่างละเอียด
"พวกมันกำลังรีบ"
คำพูดสั้น ๆ ทำให้ทุกคนเงียบลง
"รีบ?"
"ใช่"
คีรันวางหมุดกลับลงไป ก่อนชี้ไปยังเส้นทางเสบียงของศัตรู
"กองทัพที่กำลังจะชนะ ไม่จำเป็ต้องเร่งบุก"
เขาเลื่อนนิ้วไปตามเส้นทางบนแผนที่
"แต่กองทัพที่กลัวว่าเวลาจะหมด... จะทำแบบนี้"
แม่ทัพหลายคนมองตามนิ้วของเขา
เส้นทางส่งเสบียงหลักของศัตรู เป็เส้นทางเดียวที่เชื่อมกับแนวหน้า
"ถ้าตัดเส้นทางนี้..."
"พวกมันจะอยู่ไม่ได้"
คีรันพยักหน้า
"าไม่ได้จบลงเพราะฝ่ายหนึ่งมีทหารมากกว่า"
เขามองแผนที่ตรงหน้า ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
"มันจบลงเมื่อฝ่ายหนึ่งไม่สามารถเดินหน้าต่อได้"
คีรันยังคงมองแผนที่ตรงหน้า ขณะที่แม่ทัพคนอื่นเริ่มเข้าใจสิ่งที่เขากำลังคิด
"ถ้าเราตัดเส้นทางเสบียง พวกมันจะต้องเปลี่ยนเส้นทางใช่ไหม?"
"ไม่"
คีรันตอบทันที
"ถ้าเป็ข้า ข้าจะไม่เปลี่ยน"
แม่ทัพคนนั้นขมวดคิ้ว
"แล้วจะทำอย่างไร?"
"บุกต่อ"
คีรันเลื่อนหมุดสีดำบนแผนที่ไปยังตำแหน่งเมืองหลวง
"พวกมันใช้เวลาหลายเดือนรวบรวมกองทัพนี้ขึ้นมา หากถอนกำลังตอนนี้ ความได้เปรียบทั้งหมดจะหายไป"
"ดังนั้นพวกมันจะคิดว่าเรากำลังเสียเปรียบ และเลือกเดิมพันกับการโจมตีครั้งสุดท้าย"
เขาหยิบหมุดสีแดงออกจากแนวกำแพงด้านตะวันตก ก่อนวางลงบนเส้นทางเล็ก ๆ ที่ทอดผ่านหุบเขา
"และเราจะเปิดทางให้พวกมัน"
แม่ทัพหลายคนมองหน้ากัน
"เปิดทาง?"
"ใช่"
"แต่ถ้าเปิดทางให้ศัตรูเข้ามา พวกมันก็จะบุกถึงเมืองหลวงเร็วขึ้น"
"นั่นแหละที่ข้า้า"
คีรันตอบอย่างใจเย็น
"ถ้าศัตรูคิดว่าเรากำลังถอย พวกมันจะเร่งไล่ตาม"
เขาหยิบหมุดสีดำอีกตัวขึ้นมา
"ยิ่งพวกมันรีบมากเท่าไร กองทัพก็จะยิ่งกระจายตัวมากขึ้นเท่านั้น"
หมุดสีดำถูกวางลงกลางหุบเขา
"เมื่อถึงตอนนั้น..."
หมุดสีแดงอีกหลายตัวถูกวางล้อมรอบ
"เราจะเลือกสนามรบเอง"
ห้องบัญชาการเงียบลง
แผนที่ตรงหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากสถานการณ์ที่ดูเหมือนสิ้นหวัง กลายเป็แผนการที่มีความเป็ไปได้มากขึ้น
แต่ยังมีคนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วย
"แล้วถ้าแผนผิดล่ะ?"
เสียงนั้นทำให้ทุกคนหันไปมอง
แม่ทัพาุโคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง เขาไม่ได้พูดด้วยความดูถูก แต่กำลังตั้งคำถามในสิ่งที่สำคัญที่สุด
"ถ้าศัตรูไม่ทำตามที่ท่านคาดไว้?"
คีรันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบอย่างตรงไปตรงมา
"ก็แปลว่าข้าคิดผิด"
ไม่มีข้อแก้ตัว
ไม่มีคำพูดสวยหรู
เพียงคำตอบสั้น ๆ ที่ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง
คีรันเดินไปยังแผนที่ ก่อนหยิบหมุดสีแดงขึ้นมา
"เพราะงั้นข้าถึงไม่ได้เตรียมแผนเดียว"
เขาวางหมุดลงอีกตำแหน่งหนึ่ง
"ถ้าพวกมันเลือกทางนี้ เราจะทำแบบนี้"
หมุดอีกตัวถูกย้าย
"ถ้าเลือกทางนี้ เราจะทำแบบนี้"
อีกตัวถูกย้าย
"ถ้าพวกมันไม่ทำอะไรเลย เราจะเปลี่ยนแผนทั้งหมด"
แม่ทัพาุโมองแผนที่ตรงหน้า ก่อนจะเข้าใจในที่สุด
คีรันไม่ได้พยายามทำนายอนาคต
เขากำลังเตรียมรับมือกับอนาคตที่เป็ไปได้ทุกแบบ
"ท่านเตรียมแผนพวกนี้ไว้ั้แ่เมื่อไร?"
คีรันไม่ได้ตอบทันที
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟของเมืองที่ยังคงส่องอยู่ในความมืด
"ั้แ่วันที่รู้ว่าพวกมันกำลังรวบรวมกองทัพ"
คำตอบนั้นทำให้หลายคนเงียบไป
เขาไม่ได้รอให้าเริ่มก่อนถึงจะคิดหาวิธีชนะ
าสำหรับคีรัน เริ่มขึ้นั้แ่วันที่ศัตรูตัดสินใจยกทัพ
"มีอีกเื่"
คีรันหันกลับมา
"อย่าใช้ชาวบ้านขึ้นกำแพง"
แม่ทัพคนหนึ่งชะงัก
"แต่ถ้ากำลังคนไม่พอ..."
"ก็ไม่ต้องใช้"
น้ำเสียงของคีรันยังคงสงบ
"พวกเขาไม่ใช่ทหาร"
เขามองไปยังแผนที่อีกครั้ง
"หน้าที่ของเราคือปกป้องพวกเขา ไม่ใช่ส่งพวกเขาไปตายเพื่อซื้อเวลา"
ไม่มีใครโต้แย้งอีก
คีรันหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมา
"ส่งคำสั่งไปยังกองทัพที่หนึ่ง"
"ให้ถอนกำลังจากแนวตะวันตก"
"แล้วกองทัพที่สาม?"
"ถอยตาม แต่ให้ช้ากว่ากองทัพที่หนึ่งสองชั่วโมง"
"เพื่ออะไรครับ?"
"ให้ศัตรูคิดว่าแนวป้องกันของเรากำลังแตก"
เขาหยุดเล็กน้อย
"ส่วนกองธนู..."
คีรันชี้ไปยังพื้นที่ป่าด้านตะวันออกของหุบเขา
"อยู่ที่เดิม"
"แล้วกองทัพที่สองล่ะครับ?"
คีรันมองหมุดสีแดงที่วางอยู่กลางแผนที่
"ไม่ต้องขยับ"
แม่ทัพคนเดิมขมวดคิ้ว
"ไม่ต้องขยับ?"
"ใช่"
คีรันยิ้มบาง ๆ
"พวกมันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากองทัพที่สองอยู่ตรงไหน"
เขาวางมือบนโต๊ะบัญชาการ
"และข้าตั้งใจจะให้มันเป็แบบนั้นต่อไป"
คำสั่งเริ่มถูกส่งออกจากห้องบัญชาการ
ทหารส่งสารวิ่งออกไปทีละคน
กองทัพเริ่มเคลื่อนกำลังตามแผน
ขณะที่อีกฟากหนึ่งของสนามรบ...
กองทัพศัตรูกำลังเดินเข้าสู่พื้นที่ที่คีรันเตรียมเอาไว้โดยไม่รู้ตัว
สามวันผ่านไป
แนวหน้าของกองทัพคีรันเริ่มถอยตามคำสั่ง
ศัตรูเห็นภาพนั้นจากระยะไกล
และเชื่อในสิ่งที่คีรัน้าให้พวกมันเชื่อ
พวกเขากำลังชนะ
เสียงแตรดังขึ้นจากกองทัพสีดำ
ทหารนับหมื่นเริ่มเคลื่อนพลเข้าสู่หุบเขา
ไม่มีใครรู้ว่า...
ใต้พื้นดินที่พวกเขากำลังเหยียบอยู่
มีบางอย่างถูกเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
ณ จุดหนึ่งที่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร คีรันยืนอยู่บนเนินสูงและมองกองทัพศัตรูผ่านกล้องส่องทางไกล
เขาไม่ได้ออกคำสั่งทันที
เพียงรอ
รอให้ศัตรูเดินเข้ามาลึกกว่านี้อีกเล็กน้อย
แม่ทัพที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลืนน้ำลาย
"ท่านครับ..."
"อีกนิด"
กองทัพสีดำยังคงเคลื่อนต่อไป
"ตอนนี้หรือยังครับ?"
คีรันมองหุบเขาเป็ครั้งสุดท้าย
ก่อนตอบว่า
"ยัง"
อีกไม่กี่อึดใจต่อมา...
กองทัพส่วนใหญ่ของศัตรูเข้าสู่ใจกลางหุบเขา
คีรันยกมือขึ้น
"ตอนนี้"
ธงสีแดงถูกชูขึ้นเหนือแนวป่า
และในวินาทีนั้นเอง...
เสียงะเิดังสนั่นไปทั่วทั้งหุบเขา
พื้นดินสั่นะเืจนทหารหลายคนเสียหลัก กำแพงหินที่กั้นทางด้านหลังพังถล่มลงมาในเวลาเดียวกัน ฝุ่นและเศษหินฟุ้งกระจายจนบดบังทัศนวิสัยของกองทัพสีดำ
"เกิดอะไรขึ้น!?"
"ทางถอยถูกปิดแล้ว!"
"พวกมันซ่อนกำลังไว้ตรงไหน!?"
คำสั่งหลายคำสั่งดังขึ้นพร้อมกัน แต่ไม่มีใครสามารถควบคุมสถานการณ์ได้อีกต่อไป
กองทัพที่เคยเคลื่อนเป็ขบวนอย่างเป็ระเบียบเริ่มแตกออกเป็กลุ่มเล็ก ๆ
บนเนินเขา คีรันยังคงมองสถานการณ์ผ่านกล้องส่องทางไกล
"รออีกหน่อย"
แม่ทัพข้างกายมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
"ตอนนี้พวกมันติดกับแล้วนะครับ"
"ข้ารู้"
"ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่สั่งโจมตี?"
คีรันลดกล้องลง
"เพราะตอนนี้พวกมันยังคิดว่าตัวเองมีทางหนี"
เขามองไปยังทหารที่กำลังพยายามจัดแนวใหม่
"ถ้าโจมตีตอนนี้ พวกมันจะถอยกลับพร้อมกัน"
คีรันชี้ไปยังทางแคบด้านตะวันออก
"แต่ถ้ารอจนพวกมันส่งทหารไปทางนั้น..."
เขาหยุดเล็กน้อย
"กองทัพทั้งหมดจะเสียรูปขบวน"
แม่ทัพมองตาม
แล้วในที่สุดก็เข้าใจ
คีรันไม่ได้้าเพียงหยุดศัตรู
เขา้าทำลายความสามารถในการต่อสู้ของพวกมันให้หมดไป
ไม่กี่นาทีต่อมา กองทัพสีดำเริ่มเคลื่อนตัวไปทางตะวันออกตามที่คีรันคาดไว้
คีรันยกมือขึ้นอีกครั้ง
"กองธนู"
เสียงแตรดังขึ้นจากแนวป่า
ลูกธนูจำนวนมากพุ่งออกมาจากความมืด ก่อนตกลงกลางกองทัพศัตรูที่กำลังเคลื่อนผ่านช่องเขา
เสียงร้องดังขึ้น
แนวทัพแตกออกทันที
"กองทัพที่หนึ่ง เตรียมพร้อม"
"กองทัพที่สาม?"
"รอ"
"แล้วกองทัพที่สองล่ะครับ?"
คีรันมองสนามรบ
"ยังไม่ถึงเวลา"
การต่อสู้ดำเนินต่อไปอีกหลายชั่วโมง
กองทัพศัตรูพยายามฝ่าออกจากหุบเขาหลายครั้ง แต่ทุกเส้นทางถูกปิดเอาไว้
เมื่อพวกมันพยายามบุกทางเหนือ กองทัพที่หนึ่งจะเข้าขวาง
เมื่อพยายามถอยกลับ กองทัพที่สามจะกดดันจากด้านหลัง
เมื่อพยายามเคลื่อนผ่านป่า ลูกธนูจะร่วงลงมาเป็ระยะ
และเมื่อพวกมันคิดว่ากำลังจะเปิดทางได้...
กองทัพที่สองก็ปรากฏตัวขึ้นจากด้านหลัง
แม่ทัพศัตรูมองธงสีแดงที่กำลังเคลื่อนเข้ามา
ใบหน้าของเขาซีดลง
"กองทัพที่สอง..."
เขาพึมพำ
"พวกมันซ่อนกองทัพนี้ไว้ั้แ่เมื่อไร?"
ไม่มีใครตอบคำถามนั้นได้
บนเนินเขา คีรันมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ
เขาไม่ได้ดีใจ
ไม่ได้หัวเราะ
เพียงรอให้ทุกอย่างดำเนินไปตามแผน
จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
"ท่านครับ"
นายทหารคนหนึ่งถือเอกสารเดินเข้ามา
"เสบียงของเราถูกโจมตี"
คีรันหันกลับทันที
"เสียหายเท่าไร?"
"ประมาณหนึ่งในห้า"
"มีผู้เสียชีวิตไหม?"
"สิบเจ็ดนายครับ"
คีรันนิ่งไปครู่หนึ่ง
แม้จะเป็จำนวนที่น้อยมากเมื่อเทียบกับขนาดของกองทัพ แต่สำหรับเขา มันไม่ใช่ตัวเลขที่ควรมองข้าม
"ส่งหน่วยแพทย์ไป"
"ครับ"
"แล้วส่งคนไปตรวจสอบเส้นทางเสบียงทั้งหมด"
"ถ้าศัตรูโจมตีได้ครั้งหนึ่ง พวกมันอาจทำได้อีก"
นายทหารรับคำสั่งก่อนรีบออกไป
คีรันหันกลับมามองสนามรบ
ายังไม่จบ
แต่ผลลัพธ์เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง
ธงสีดำจำนวนมากเริ่มลดลง
กองทัพที่เคยมีจำนวนเหนือกว่าหลายเท่า ไม่มีความสามารถในการรวมกำลังกลับมาได้อีก
ในที่สุด...
เสียงแตรจากฝ่ายศัตรูก็ดังขึ้น
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่สัญญาณโจมตี
มันคือสัญญาณให้หยุดการต่อสู้
ความเงียบค่อย ๆ เข้าปกคลุมสนามรบ
แม่ทัพศัตรูยอมจำนน
กองทัพของคีรันเป็ฝ่ายชนะ
ทหารบางส่วนส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ ขณะที่บางคนทรุดตัวลงกับพื้นหลังจากต่อสู้มานานหลายชั่วโมง
คีรันยังคงยืนอยู่ที่เดิม
แม่ทัพคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา
"เราชนะแล้วครับ"
คีรันพยักหน้า
"อืม"
"ท่านไม่ดีใจหรือ?"
คีรันมองลงไปยังสนามรบ
"ดีใจสิ"
เขาตอบหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง
"แต่ยังมีเื่ที่ต้องทำ"
เขาหันกลับมา
"รายงานความเสียหาย"
บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความยินดีเงียบลงอีกครั้ง
นายทหารเปิดเอกสารในมือ
"เสียชีวิตทั้งหมดสามร้อยสิบสองนายครับ"
คีรันหลับตาลงครู่หนึ่ง
สามร้อยสิบสอง
ตัวเลขนั้นไม่ได้เปลี่ยนผลลัพธ์
พวกเขาชนะ
เมืองหลวงยังอยู่
อาณาจักรยังคงอยู่
แต่คนสามร้อยสิบสองคนจะไม่มีวันได้กลับบ้าน
"บันทึกชื่อทุกคนไว้"
คีรันพูดขึ้น
"อย่าเขียนแค่จำนวน"
นายทหารเงยหน้าขึ้น
"ครับ?"
"บันทึกชื่อของพวกเขา"
คีรันมองสนามรบตรงหน้า
"พวกเขาไม่ได้เป็แค่ตัวเลข"
ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
ภาพสนามรบค่อย ๆ เลือนหายไป
เสียงของทหาร เสียงแตร และเสียงการต่อสู้ค่อย ๆ เบาลง
ก่อนทุกอย่างจะถูกแทนที่ด้วยเสียงหนึ่ง
ติ๊ง!
หน้าจอสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า
『Victory』
คีรันเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนถอนหายใจยาว
"ชนะจนได้..."
เขาถอดหูฟังออก แล้วมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า
สนามรบเมื่อครู่ไม่มีอยู่จริง
กองทัพทั้งหมดไม่มีอยู่จริง
แม้แต่ชายสามร้อยสิบสองคนที่เสียชีวิต...
ก็ไม่มีตัวตนในโลกแห่งความเป็จริง
ทั้งหมดเป็เพียงข้อมูลภายในเกม
เกมที่ชื่อว่า...
Aetheria
ห้องนอนกลับมาเงียบอีกครั้ง หลังจากเสียงของเกมหายไปจากหน้าจอ
คีรันถอดหูฟังออกแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้ เขามองเวลาที่มุมหน้าจอ ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ
"ตีสองแล้วเหรอ..."
เขานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจลุกจากเก้าอี้
คีรันเดินไปหยิบน้ำเย็นจากตู้เย็น เปิดฝาขวดแล้วดื่มไปหลายอึก
"สุดท้ายก็เล่นจนดึกอีกแล้ว"
เขาวางขวดน้ำลงบนโต๊ะ แล้วเหลือบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง
เกม Aetheria ยังคงเปิดอยู่
อาณาจักรที่เขาสร้างมาหลายปีตั้งอยู่บนหน้าจอ เมืองต่าง ๆ เต็มไปด้วยผู้คน ถนนหนทางเชื่อมต่อกันเป็เครือข่าย กองทัพประจำการตามป้อมปราการ และธงของอาณาจักรโบกสะบัดอยู่เหนือเมืองหลวง
มันเป็ผลงานที่เขาทุ่มเทเวลาให้มากกว่าสิ่งอื่นใด
สำหรับคนอื่น Aetheria อาจเป็เพียงเกมสร้างเมืองและวางแผนาเกมหนึ่ง
แต่สำหรับคีรัน มันเป็เกมที่ไม่สามารถเล่นแบบส่ง ๆ ได้
เพราะใน Aetheria...
ความพ่ายแพ้หมายถึงทุกอย่างจบลง
หากอาณาจักรถูกทำลาย ผู้เล่นจะสูญเสียทุกอย่างที่สร้างมาทั้งหมด
ไม่ว่าจะเล่นมาหนึ่งปี สิบปี หรือยาวนานกว่านั้น
เมื่อแพ้...
ทุกอย่างจะถูกลบ
และต้องเริ่มต้นใหม่จากศูนย์
นั่นเป็เหตุผลที่คีรันไม่เคยประมาท
เขาใช้เวลาหลายปีศึกษาระบบเศรษฐกิจของเกม เรียนรู้รูปแบบการทำา วิเคราะห์พฤติกรรมของผู้เล่นคนอื่น และทดลองแผนการนับไม่ถ้วน
เขาไม่ได้ชนะทุกครั้ง
แต่ทุกครั้งที่แพ้ เขาจะกลับไปหาสาเหตุ
ทำไมถึงแพ้?
พลาดตรงไหน?
ถ้าย้อนกลับไปได้ เขาจะเปลี่ยนอะไร?
จนในที่สุด การวางแผนก็กลายเป็สิ่งที่เขาถนัดที่สุด
คีรันมองอาณาจักรบนหน้าจอ ก่อนยิ้มออกมาเล็กน้อย
"อีกนิดเดียว..."
เขากำลังจะนั่งลงอีกครั้ง
แต่หน้าจอกลับกระพริบ
คีรันชะงัก
ภาพบนจอหายไปชั่วขณะ
จากนั้นตัวอักษรสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นบนพื้นหลังสีดำ
『กำลังตรวจสอบผู้เล่น...』
คีรันขมวดคิ้ว
"อะไรเนี่ย?"
เขาขยับเมาส์
ไม่มีการตอบสนอง
ลองกดคีย์บอร์ด
ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ข้อความบนหน้าจอเปลี่ยนไป
『กำลังตรวจสอบคุณสมบัติ』
『กำลังเชื่อมต่อ...』
คีรันมองหน้าจออย่างไม่เข้าใจ
"ระบบเกมมีปัญหาหรือไง?"
เขากำลังจะปิดเครื่อง
แต่ก่อนที่นิ้วจะทันแตะปุ่ม...
หน้าจอก็สว่างวาบ
แสงสีฟ้าพุ่งออกมาจากจอคอมพิวเตอร์
คีรันยกแขนขึ้นบังดวงตาโดยสัญชาตญาณ
"เดี๋ยว—"
ทุกอย่างรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว
ห้องนอน
โต๊ะ
เก้าอี้
คอมพิวเตอร์
ทุกสิ่งค่อย ๆ จางหายไป
ราวกับโลกทั้งใบกำลังถูกดึงออกจากตัวเขา
คีรันพยายามคว้าโต๊ะเอาไว้ แต่ปลายนิ้วกลับคว้าได้เพียงอากาศ
"นี่มัน..."
ร่างของเขาถูกกลืนเข้าไปในแสงสีฟ้า
ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบ
...
...
...
ความเงียบ
ไม่มีเสียงคอมพิวเตอร์
ไม่มีเสียงเครื่องปรับอากาศ
ไม่มีเสียงเมืองจากภายนอก
คีรันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สิ่งแรกที่เขาเห็นคือท้องฟ้า
สีฟ้า
เขานอนอยู่บนพื้นทราย
ลมทะเลพัดผ่านใบหน้าเบา ๆ
คีรันขยับตัวช้า ๆ ก่อนลุกขึ้นนั่ง
"ที่นี่..."
เขาหันมองไปรอบตัว
ทะเลอยู่ด้านหนึ่ง
ป่าอยู่ด้านหนึ่ง
และไม่มีสิ่งก่อสร้างอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
คีรันลุกขึ้นยืน
"ผมอยู่ที่ไหน?"
ไม่มีคำตอบ
เขาหันกลับไปมองทะเลอีกครั้ง
ไกลออกไปสุดขอบสายตา ไม่มีเมือง ไม่มีเรือ ไม่มีสิ่งใดที่บ่งบอกว่าเคยมีมนุษย์อาศัยอยู่บริเวณนี้
คีรันยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
『ตรวจพบผู้ถูกเลือก』
คีรันชะงัก
ตัวอักษรสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า
『กำลังเริ่มต้นระบบสร้างอาณาจักร』
ดวงตาของคีรันเบิกกว้าง
เขามองข้อความตรงหน้า ก่อนพูดออกมาเบา ๆ
"...อะไรเนี่ย?"
ข้อความถัดไปปรากฏขึ้น
『ยินดีต้อนรับ』
『ผู้สร้างแห่งเอเธอร์เรีย』
455
