มารประหัตถ์ฟ้า (จบ)

บทที่114ชะตาคน ฟ้ายากลิขิต

        เฉียวชิงซานที่มีความยโสโอหังเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจู่ๆ พลันมีคนที่ไร้ซึ่งพลังวิชาผู้หนึ่งปรากฏกายและกล่าวขัดคอ มันจึงรู้สึกขัดใจแลมีโทสะอย่างยิ่งยวด

        “ตัวบัดซบจากที่ใดไสหัวอันเน่าเหม็นออกไป!"

        ฝ่ามือหนึ่งหมายสะบัดฟาดศีรษะของฮุ่ยจวินให้ตกตายและพ้นทางจากเป้าหมายที่มันจะลงมือก่อนหน้ามันกำลังคิดจะจัดการพี่ชายต่างมารดา คิดสังหารบิดาผู้ให้กำเนิด เพื่อปิดฉากแลควบรวมอำนาจขึ้นเป็นประมุขพรรคโดยสมบูรณ์แต่เมื่อมีผู้ไม่เจียมตัวมาขัด มันจึงจะส่งผู้ไม่เจียมตัวไปปรโลกก่อน

        ทว่าวันนี้แต้มบุญของเฉียวชิงซานหมดลงไปแล้วเพราะก่อนหน้ามันพึ่งใช้ไปอย่างมหาศาลเมื่อคราที่พานพบไป๋เหิ่นซิน ครั้งนี้ทันทีที่ฝ่ามือซึ่งหมายเอาชีวิตกำลังจะกระทบถูกศีรษะของฮุ่ยจวินมันก็พลันรู้สึกได้ถึงแรงสุญญากาศระดับสูงที่บดขยี้กระดูกแขนของมันจนแหลกละเอียด โดยที่มิทันได้ตั้งตัวหรือแตกตื่นตกใจหนึ่งหมัดทะลวงนภาที่ปลดปล่อยออกมาจากฮุ่ยจวินก็ทำลายพลังยุทธ์ตลอดชีวิตของมันจนแตกดับแล้วเฉียวชิงชานกลับกลายเป็นผู้พิการพลังลมปราณในชั่วพริบตา!

        “อะไร!”

        มีใครบ้างไม่ตื่นตระหนกต่อเหตุการณ์ที่ประสบตรงหน้าเฉียวชิงซานแม้ไม่ถึงขั้นยอดฝีมือแต่ก็มิใช่เรื่องง่ายที่จะมีผู้จัดการมันเพียงแค่หมัดเดียวบุรุษหนุ่มในชุดแพรเงินผู้ที่ไร้ซึ่งพลังกำจายนี้เป็นใครกันแน่!

        แม้แตกตื่น แต่เมื่อเห็นเฉียวชิงซานเป็นฝ่ายพลาดท่าเพลี่ยงพล้ำอย่างร้ายแรงเฉียวหลิ่วซานกลับดูยินดีแลพึงพอใจถึงขีดสุด เพราะหากฝ่ายตรงข้ามไร้หัว หางก็คงไร้ทิศทางพวกมันก็จะมีโอกาสกำชัยมากขึ้น

        บุรุษกลางคนที่เป็นผู้ติดตามของเฉียวชิงซานมันรีบทะยานไปตรวจดูอาการนายน้อยของตน พบว่าแม้ไม่ถึงขั้นเอาชีวิตแต่ก็ทำให้คนหมดอนาคตอย่างราบคาบทั้งยังทำให้คนต้องธาตุไฟเข้าแทรกมีโอกาสที่จะพิการในภายภาคหน้า เมื่อเห็นเช่นนี้มันก็มิอาจสะกดกั้นอารมณ์เดือดดาลมันได้รับคำสั่งจากผู้อาวุโสที่เป็นท่านตาของนายน้อย การปกป้องนายน้อยคือภารกิจชีวิตของมันบัดนี้นายน้อยถูกทำให้กลับกลายเป็นขยะ มันก็จะเอาคืนทุกผู้ที่ทำให้นายน้อยต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้!

        “เจ้าตาย!”

        ฮุ่ยจวินที่ลงมืออย่างไร้ไมตรีประการแรกมันเคยได้ยินถึงคำเล่าลือจากชาวบ้านมามิน้อย เฉียวชิงซานผู้นี้จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตฆ่าคนราวผักปลา กดขี่ข่มเหงชาวบ้านผู้อ่อนแอมาสารพัด การทำให้คนชั่วช้าเช่นนี้หมดหนทางทำเรื่องชั่วได้อีกนี่นับเป็นผลอันประเสริฐที่จะเกิดแก่ผู้คนซึ่งจะถูกมันรังแกในอนาคตได้ นี่ก็คือคำสอนของท่านปู่ที่ฮุ่ยจวินจดจำไม่รู้ลืม

        คนบางผู้สามารถละเว้นได้แต่คนบางผู้ที่มิต่างจากเดรัจฉานนั่นมิอาจละเว้น!

        “ผลลัพธ์ล้วนเกิดจากการกระทำนายน้อยของเจ้าถือว่าได้รับความเมตตามากพอแล้ว"

        ฮุ่ยจวินกล่าวอย่างเนิบช้ามิแตกตื่นหรือย่นระย่อต่อการลงมือของฝ่ายตรงข้ามบุรุษกลางคนผู้นี้นับว่าเป็นมือดีของฝ่ายเฉียวชิงซาน การที่เฉียวชิงซานยโสต่อหน้าผู้อื่นได้ก็เป็นเพราะมีมันติดตามข้างกายตลอดวันนี้ที่เฉียวชิงซานกล้าจะลงมือเข้าใส่เฉียวหลิ่วซานท่ามกลางคนของฝ่ายตรงข้ามมากกว่าก็สืบเนื่องจากบุรุษกลางคนผู้นี้ใครก็รับทราบว่าบุรุษกลางคนนั้นร้ายกาจ ใครก็รู้ว่าพลังลมปราณของบุรุษกลางคนไม่เป็นสองรองใครภายในพรรคทว่าบุคคลที่ร้ายกาจเช่นนี้กลับถูกหนึ่งฝ่ามือที่สวนกลับของฮุ่ยจวินสยบเอาไว้เพียงชั่วพริบตา!

        “เป็นไปไม่ได้!”

        บุรุษกลางคนเบิกตามิทันที่มันจะได้พลิกแพลงกระบวนท่าโจมตี แรงคว้าจับกอปรกับแรงเหวี่ยงอันมหาศาลก็ทุ่มร่างของมันให้จมลงผืนปฐพีไปครึ่งหนึ่งแล้ว

        พลังฝีมือของบรุษชุดแพรเงินในสายตาของพวกมันบัดนี้กลับมิอาจประเมินค่าบุรุษชุดแพรเงินมิได้อ่อนด้อยดั่งที่เห็นจากภายนอกอย่างแท้จริง

        เพียงลงมือสองคราตัวตนที่ร้ายกาจสองผู้ก็สยบแทบเท้า!

        พวกของเฉียวหลิ่วซานเห็นเช่นนั้นก็ต่างพากันเลิ่กลักทำตัวไม่ถูกเป็นเฉียวหลิ่วซานที่ได้คิดจึงรีบออกหน้ามากล่าวอย่างเป็นมิตรทันใด

        “ท่านยอดฝีมือหากท่านมาร่วมมือกับข้า ข้าสัญญาว่าจะมอบตำแหน่งอันสูงส่งแลมากด้วยเกียรติยศแก่ท่าน”

        ฮุ่ยจวินละสายตาและมองไปยังเฉียวหลิ่วซานซึ่งดูไปก็มิใช่ผู้ที่มีจิตใจสูงส่งอันใดเพราะเหตุการณ์ที่มันบีบบังคับบิดาบังเกิดเกล้าตอนนั้น ยังคงเป็นภาพติดตาและมิน่าให้อภัยเป็นอย่างมากหากในฐานะคน บุรุษหนุ่มผู้นี้ก็มินับเป็นคนแม้เพียงนิด

        “ตำแหน่งใดหรือ"

        เฉียวหลิ่วซานรีบตอบทันควัน

        “ข้าจะให้ท่านเป็นราชครูที่ปรึกษาคนสำคัญของข้า"

        ฮุ่ยจวินยกยิ้มเมื่อรู้ถึงความต้องการสูงสุดของฝ่ายตรงข้ามมันคงไม่คิดที่จะปกครองเพียงพรรคภูษาทมิฬ แต่มันกำลังจะตั้งตนเป็นผู้ปกครองแผ่นดินแคว้นซานแห่งนี้ด้วย

        “ช่างเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่จริงๆ…แต่น่าเสียดาย"

        เฉียวหลิ่วซานขมวดคิ้ว

        “น่าเสียดายอันใด?”

        ฮุ่ยจวินทอดสายตามองผ่านเทือกเขาเถาหมิงซานไปไกล

        “น่าเสียดายที่ความฝันนั่นไม่เหมาะสมกับคนอย่างท่าน"

        หัวคิ้วที่ขมวดอยู่แล้วของเฉียวหลิ่วซานยิ่งจรดกันเป็นปม

        “ท่านจะปฏิเสธ?ท่านก็เห็นว่าคนของข้ามีมากมายแค่ไหน พรรคภูษาทมิฬทั้งหมดมิอ่อนด้อยแม้ท่านจะร้ายกาจมากกว่านี้หรือคิดว่าเพียวตัวคนเดียวยังจะชนะทั้งพรรค"

        ฮุ่ยจวินคืนสายตามาจ้องมองบุรุษหนุ่มตรงหน้า

        “คนผู้เดียวยากที่จะเอาชนะคนทั้งพรรคก็จริงแต่ผลลัพธ์บางอย่างสามารถแปรเปลี่ยนได้โดยมิจำเป็นต้องเกรงจำนวนคน… ท่านเคยได้ยินคำกล่าวนี้หรือไม่ เมื่อไร้หัว ก็สิ้นหาง"

        หลังจากวาจานี้หลุดจากปากของฮุ่ยจวินเหล่าผู้ติดตามของเฉียวหลิ่วซานก็ล้วนเบิกตาเตรียมตั้งท่า ทว่าพวกมันกลับเชื่องช้ากว่าท่าเท้าเหยียบม่านเมฆาอักโขหนึ่งการลงมือของฮุ่ยจวิน เฉียวหลิ่วซานก็มีสภาพที่ไม่แตกต่างจากเฉียวชิงซานน้องชายต่างมารดามันแล้วสองผู้นำแห่งขุมอำนาจที่สร้างความแบ่งแยกและความทุกข์ยากแก่ผู้คนในแคว้นซาน เพียงการลงมือของฮุ่ยจวินในคราเดียวพวกมันก็ถูกจัดการจนไร้ทางสู้ และนี่ก็นับเป็นการเปิดฉากในเส้นทางแห่งปณิธานของฮุ่ยจวินอย่างเต็มตัว

        เป้าหมายแรกของฮุ่ยจวินคือพรรคภูษาทมิฬวันนี้บังเอิญมีเหตุการณ์นำพาให้มันได้ย่างก้าวเท้าแรกเข้าสู่เส้นทางอย่างไม่ตั้งตัวแต่เมื่อมันได้เริ่มก้าวแรกแล้ว ก้าวต่อไปจึงมิอาจหยุดยั้ง เมื่อสยบสองหัวแห่งขุมกำลังใหญ่ในพรรคภูษาทมิฬได้มันก็เลือกที่จะมุ่งไปยังพรรคภูษาทมิฬอย่างเปิดเผยเพื่อเดินในเส้นทางที่เลือกอย่างต่อเนื่องทันที!

        ก้าวแรกสำหรับการเป็นผู้ล่าได้เริ่มต้น!

        เส้นทางแห่งการล่าแม้จะฟังดูน่ากลัวแต่การล่าของชายหนุ่มผู้นี้แตกต่างจากผู้อื่นอย่างชิ้นเชิง ผู้อื่นล่าเพื่อหาพลังอำนาจล่าเพื่ออยู่บนจุดสูงสุดเหนือปฐพี ล่าเพื่อตัวของพวกมันเอง แต่ทว่าสำหรับชายหนุ่ม มันล่าเพื่อหาความยุติธรรมล่าเพื่อความสงบสุขของผู้อื่น และล่าให้เหล่ากลียุคได้ราพณาสูรไป

        เส้นทางแห่งการล่าจึงเป็นเส้นทางแห่งคุณธรรมตามเจตจำนงแรกเริ่มที่มันยึดมั่นถือมั่นมาตั้งแต่แรก

        ฮุ่ยจวินกวาดสายตามองภาพเหล่าคนที่บาดเจ็บสาหัสทุกผู้ในที่นี้ล้วนถูกทำลายพลังฝีมือให้คืนกลับสู่จุดเริ่มต้น และยากที่จะเดินในเส้นทางแห่งพลังใดได้อีกการมีพลังเพื่อข่มเหงเอาเปรียบคน การที่พวกมันคืนกลับเป็นคนธรรมดาเทียบเทียมชาวบ้านทั่วไปเช่นนี้ก็นับว่าสมควรแล้ว

        ยาลูกกลอนสีดำถูกยัดเข้าไปในปากของคนเหล่านั้นยานี้ช่วยให้พวกมันไม่ตาย แต่คนที่สูญเสียสิ่งสำคัญอย่างยิ่งยวดไปแล้วจึงดูไม่ต่างจากคนตายแทบจะกลับกลายเป็นคนเสียสติดั่งเช่นอดีตประมุขของพวกมันทั้งสิ้น

        เสร็จสรรพฮุ่ยจวินก็คว้าเอาร่างที่เหม่อลอยไร้สติของเฉียวชิงอดีตประมุขพรรคภูษาทมิฬมาหวังพาอดีตประมุขผู้นี้คืนกลับสู่พรรคเพื่อเริ่มดำเนินแผนการล่าต่อ แต่เดินออกจากบริเวณวุ่นวายเมื่อครู่มาพักหนึ่งที่เบื้องหน้าก็ได้ปรากฏเสียงฝีเท้าสายหนึ่งที่มุ่งมา ฮุ่ยจวินจึงดึงเอาเฉียวชิงหลบฉากที่หลังต้นไม้ใหญ่แต่เมื่อเฉียวชิงได้เห็นผู้มามันก็กระโดดดีใจปรบมือพร้อมยิ้มร่าเสียงดังเป็นเหตุให้ฮุ่ยจวินต้องปล่อยมือจากมัน

        เฉียวชิงกระโดดออกมาจากหลังต้นไม้วิ่งเข้าหาบุรุษหนุ่มวัยสิบเจ็ดสิบแปดผู้หนึ่งบุรุษหนุ่มผู้นี้ดูหน้าตามอมแมมดั่งคนรับใช้ก้นครัว มิได้ดูสูงศักดิ์หรือโดดเด่นเหมือนใครบุรุษหนุ่มเมื่อมาถึงก็รีบวิ่งเข้ามาประคองร่างของเฉียวชิงไว้

        “นายท่านเหตุใดมาอยู่ที่นี่ข้างนอกหาได้ปลอดภัยสำหรับท่านไม่"

        กล่าวจบมันก็รีบที่จะพาเฉียวชิงคืนกลับไปที่เดิมแต่พอได้ยินเสียงท้องร้องของเฉียวชิง มันก็รีบล้วงเอาหมั่นโถวออกมาให้แก่เฉียวชิงได้กิน

        เห็นแววตาที่จงรักภักดีของบุรุษหนุ่มที่มีต่อนายท่านของมันซึ่งเป็นแววตาที่แม้แต่บุตรในไส้ก็มิได้มองบิดาของพวกมันเช่นนี้ ฮุ่ยจวินก็รู้สึกสะท้อนใจนึกถึงผลของการกระทำเก่าจึงทำให้เฉียวชิงต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้หากมันเป็นคนดีคงสอนบุตรให้ดีได้ คงมิถูกกระทำอย่างใจไม้ไส้ระกำจากบุตร และไม่อยู่ในสภาพที่ตกอับราวขอทานเสียสติเช่นนี้

        แต่พอคิดดูอีกทีคนรับใช้ผู้นี้กลับเป็นคนที่มีจิตใจที่ใช้ได้มิน้อย ผู้อื่นล้วนมาหาเฉียวชิงเพื่อผลประโยชน์แต่มันกลับแตกต่างออกไป

        ฮุ่ยจวินจึงเลือกที่จะดูท่าทีของบุรุษหนุ่มผู้รับใช้คนนี้เห็นมันปรนนิบัติเฉียวชิงอย่างดี พาไปหาที่พักพิงใหม่แลหลบซ่อนจากสายตาผู้คน จากนั้นมันก็ร่ำลานายท่านของมันคืนกลับโดยไม่มีทีท่าว่าจะเค้นเอาอะไรหรือหลอกล่อหาผลประโยชน์แม้เพียงนิด

        ฮุ่ยจวินรู้สึกสนใจบุรุษหนุ่มผู้นี้พร้อมกับเกิดแผนบางอย่างขึ้นในใจมันจึงแอบติดตามบุรุษหนุ่มผู้นี้คืนกลับพรรคภูษาทมิฬ ตอนนี้พรรคภูษาทมิฬบังเกิดความวุ่นวายเป็นอย่างมากเนื่องจากการหายตัวไปของคนสำคัญพร้อมกันถึงสองภายในพรรคจึงต่างพากันออกตามหานายของพวกตนเป็นการใหญ่ไม่สนใจสิ่งอื่นใด ถึงขนาดเกิดการปะทะหักหาญกันอย่างเนืองๆของสองฝ่ายก็มี สถานการณ์ในพรรคภูษาทมิฬตอนนี้ระส่ำถึงขีดสุด

        ด้านบุรุษหนุ่มรับใช้ผู้นั้นได้แต่ส่ายศีรษะทอดถอนลมหายใจปากกล่าวพึมพรำตัดพ้อคนเหล่านั้น

        “นายท่านยังอยู่แต่พวกเจ้ากลับคิดฉกฉวยแลสร้างความวุ่นวาย คนเราเพียงเพราะผลประโยชน์ถึงกับต้องทำขนาดนี้เชียวหรือ"

        กล่าววาจาไปพลางมันก็ทำงานในครัวไปพลางบ้างก็ถูกผู้อื่นรังแกแลเหยียดหยามสารพัด แต่มันก็ยังคงมุ่งในหน้าที่ของตนเอง เสร็จงานก็ไปดูแลมารดาที่เจ็บป่วยดูชีวิตของมันช่างเรียบง่ายเจือความน่าสงสารอยู่มิน้อย

        ฮุ่ยจวินมองจากที่ไกลห่างก็พบว่ามารดาของมันป่วยหนักหากมิได้รับการรักษาที่ถูกวิธีคงมีชีวิตอยู่ต่อได้มินาน นี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมบุรุษหนุ่มจึงทำงานหนักแลยอมถูกกดขี่จากผู้อื่นเช่นนี้เพราะมันหวังทำงานแลกกับค่าแรงเพื่อใช้เป็นทรัพย์ในการรักษามารดานี่เอง แต่เงินที่มันได้มาเมื่อเทียบกับค่าการรักษาแล้วน้อยนิดจนถึงขั้นแม้แต่ยาดีๆชนิดหนึ่ง หรือแพทย์ที่พอมีชื่อมารักษาก็ยังเป็นไปไม่ได้

        “ท่านแม่ดื่มยาหม้อนี้จะได้ดีขึ้น"

        สตรีที่ดูซูบตอบมองบุรุษหนุ่มพลางลูบศีรษะของมัน

        “เจ้าคงเจ็บปวดมากสินะ”

        บุรุษหนุ่มเข้าใจในความหมายของมารดามันจึงฝืนยิ้มออกมา

        “ไม่เลยซักนิด"

        สตรีซูบตอบมองบุรุษหนุ่มด้วยแววความทุกข์ตรม

        “เสมอมามันไม่มองเจ้าเป็นลูกแต่ตอนนี้นอกจากเจ้ามีใครบ้างที่มองมันเป็นบิดา"

        “นายท่านให้ที่ซุกหัวนอนและมีอาหารให้กินเท่านี้ก็มีพระคุณต่อข้ามากแล้ว"

        “เด็กดีแม่ดีใจที่มีบุตรประเสริฐเช่นเจ้า แต่ก็อดห่วงมิได้ว่าหากวันหนึ่งแม่ต้องจากโลกนี้ไปเจ้าจะอยู่อย่างไร"

        “ท่านอย่าได้กล่าวถึงความตายไม่มีใครต้องตายทั้งนั้น ไม่ว่าจะนายท่านหรือท่านแม่ ข้าจะพยายามปกป้องให้พวกท่านมีชีวิตที่สงบสุขให้ได้"

        สตรีใบหน้าซูบตอบแหงนมองแผ่นฟ้า

        “เฉียวชิงเอ๋ยคนเสียสติเช่นท่านจะรู้หรือไม่ว่าบุตรก้นครัวที่ท่านไม่ต้องการกลับเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่คิดทอดทิ้งท่านเมื่อคราตกยาก"

        บุรุษหนุ่มมองมารดาที่พร่ำบ่นกับฟ้าก่อนกล่าวว่า

        “ท่านแม่รีบกินยานี้และพักผ่อนเถิด”

        สตรีนางนั้นรับถ้วยยามาดื่มกินรวดเดียวหมดนางแม้รู้ว่าโรคของตนเพียงยาที่กินคงมิอาจรักษา แต่เพื่อมิต้องการทำลายความหวังของบุตรชายนางจึงกินมันแลฝืนตนให้มีสีหน้าที่ดีมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

        “แม่กินแล้วเจ้าเองก็ไปพักผ่อนเถิด”

        สตรีนางนั้นทิ้งตัวลงและนอนหลับไปส่วนบุรุษหนุ่มก็เดินออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดี มันแม้ดูซอมซ่อถ่อมตน แต่มันก็มีความรู้ความสามารถมิน้อยเวลาว่างจากงานครัว มันมักหยิบยืมตำราจากผู้อาวุโสใจดีในพรรคมาอ่าน โดยตำราที่มันชอบศึกษาส่วนใหญ่เป็นวิชาแพทย์มันจึงพอจะรับรู้อาการเบื้องต้นของมารดาอยู่บ้าง ซึ่งจากการจับชีพจรก่อนลาจากเมื่อครู่ทำให้มันมิอาจข่มตาหลับได้เลย

        มันหมดหนทางจะช่วยเหลือมารดาแล้วแพทย์ฝีมือดีในพรรคก็ยากที่จะเหลือบแลสาวรับใช้ด้อยค่าผู้หนึ่ง เงินทองมันก็ไม่มีพอที่จะว่าจ้างแพทย์ฝีมือดีหรือมันจะต้องเสียมารดาบังเกิดเกล้าไปก่อนเวลาอันควรจริงๆ

        บุรุษหนุ่มก้มหน้าร่ำไห้ให้กับชีวิตที่แสนรันทดเหตุใดชีวิตของคนต่ำต้อยถึงได้ด้อยค่าแลมิได้รับเมตตาจากสวรรค์เช่นนี้ หรือมันยังเป็นคนดีไม่พอสวรรค์ถึงมิเคยมองเห็น

        น้ำกระจ่างไหลนองหยาดหยดจากดวงตาเสียงเจือสะอื้นหลุดมาอย่างเจ็บปวดใจ

        “หรือแม้แต่สวรรค์ก็ทอดทิ้งตัวข้า…จริงสิ แม้แต่บิดายังไม่ต้องการ ไฉนสวรรค์ยังจะต้องการ ข้ามันไร้ตัวตนอย่างแท้จริง"