แหวนภัสดา

        ถึงแม้ว่า คุณการุญและมินตราจะออกจากที่ทำงานมาเร็วแล้วก็ตามแต่ก็พบว่าแขกของคุณการุญนั้น มานั่งรออยู่ก่อนแล้ว ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคุณวาทินเพื่อนสนิทของคุณการุญ กับอธิปลูกชาย

        มินตราเห็นแขกของผู้เป็นพ่อ ก็ถึงกับหน้าเจื่อน ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกันอีกในช่วงเย็นเมื่อแขกของคุณการุญเห็นว่าสองพ่อลูกมากันแล้วทั้งสองจึงลุกขึ้นต้อนรับ อธิปยกมือไหว้คุณการุญอย่างนอบน้อมส่วนมินตราก็ยกมือไหว้คุณวาทินด้วยอาการนอบน้อมเช่นกัน

        “นายนี่ตรงต่อเวลาไม่เปลี่ยนเลยนะวาทิน”คุณการุญเอ่ยชื่นชมเพื่อนจากใจ

        “มาๆ เชิญนั่งฉันเองก็เพิ่งมาถึงเมื่อสักครู่เอง” คุณการุญและมินตรานั่งฝั่งตรงข้ามกับแขกสักพักก็มีบริกรร้านอาหารเดินเข้ามาเสิร์ฟอาหารให้ทุกคนบนโต๊ะซึ่งแน่นอนว่าคุณวาทินเป็นคนสั่ง เขาอาสาเป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหารในมื้อนี้

        ทั้งหมดทานอาหารไป คุยเรื่องงานกันไป รวมถึงเรื่องโปรเจคของคุณการุญที่ได้มอบหมายให้มินตราเป็นผู้ดูแลซึ่งเธอกำลังหานางแบบและนายแบบสำหรับเดินแฟชั่นชุดประจำท้องถิ่นของทั้งสี่ภาคอยู่พอดีคุณวาทินเห็นช่อง จึงเสนอให้มินตรากับอธิปขึ้นโชว์ในชุดไทยภาคกลางเสียเลย

        “เอ่อ.. คุณอาคะ มินว่าเราเอานางแบบมืออาชีพขึ้นโชว์ดีกว่าไหมคะ?”มินตรารีบค้านเพราะเธอไม่เคยเดินแบบอีกอย่างเดินคู่อธิปอีกต่างหาก

        “เพราะถ้าเอานางแบบขึ้นโชว์จะดูมืออาชีพกว่าให้คนทั่วไปอย่างมินและคุณอธิปขึ้นเวทีนะคะ แล้วภาพรวมของงานก็ดูสวยและดูแกรนด์ด้วยค่ะ” มินตราหาเหตุผลมาอ้างเพราะไม่อยากขึ้นเดินแบบกับอธิป แต่อธิปรีบสวนขึ้นทันที

        “แต่ผมกลับคิดว่าการที่เราเอานางแบบขึ้นเดินบนเวทีมันจะทำให้ดูเหมือนเป็นทางการเกินไปซึ่งถ้าเราเอาคนปกติทั่วๆ ไปจับแต่งชุดไทยให้ดูดี ผมว่า...มันจะดูเป็นธรรมชาติมากกว่าและบรรยากาศในงานก็จะดูเป็นกันเองดีด้วยนะครับลูกค้าที่เข้าร่วมงานก็จะได้รู้สึกเข้าถึงง่ายและอาจจะสนใจลองแพ็คเกจใหม่ของคุณอาก็ได้และผมขอเสริมนิดนึงครับ ผมอยากให้วันงานเรามีกฎว่าทุกคนที่เข้าร่วมงานต้องแต่งชุดไทย ภาคไหนก็ได้ในประเทศไทยมันจะทำให้งานน่าสนใจมากเลยนะครับ” ทั้งคุณการุญและคุณวาทินต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของอธิปเพราะเป็นเหตุผลที่เข้าท่าไม่น้อยเลยทีเดียวทั้งสามคนจึงหันมาพูดคุยเกี่ยวกับการแต่งชุดไทยโบราณกันอย่างสนุกสนาน

        แต่ละคนต่างก็คิดว่าจะแต่งตัวแบบยุคใดสมัยใดจึงจะเข้ากับตัวเองดูเหมือนว่าสามหนุ่มต่างวัยจะไม่ได้สนใจคำคัดค้านของมินตราเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่ง

        “เออจริงสิ การุญ” คุณวาทินเรียกผู้เป็นเพื่อนสนิทน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย

        “เรื่องงานหมั้นของตาธิปน่ะสิ้นเดือนนี้ใช่ไหม?” เป็นคำถามที่ทำเอามินตราชะงักไปไม่น้อยจะหมั้นกันแล้วเหรอ หญิงสาวแปลกใจตัวเอง ‘ทำไมใจหาย’ ที่แท้คุณพ่อกับคุณอาวาทินก็นัดคุยกันเรื่องงานหมั้นนี่เอง แต่ว่าแทนที่พี่เมย์จะอยู่ที่นี่กับคุณพ่อทำไมกลับเป็นเธอที่ต้องมานั่งฟังเรื่องงานหมั้นแทนผู้เป็นพี่สาว

        “ใช่ทางฉันน่ะเริ่มบอกแขกเหรื่อไปบ้างแล้วนะ ทางนายล่ะ เป็นยังไงบ้าง” คุณการุญบอกเพื่อนพร้อมเอ่ยถามข่าวคราวความคืบหน้า

        “บอกไปเยอะแล้วเหมือนกันดูทุกคนจะตื่นเต้นที่ตาธิปลูกชายคนเก่งของฉัน จะเป็นหลักเป็นฐานกับเขาเสียที หลังจากลอยลมมานาน”คุณวาทินล้อเลียนผู้เป็นลูกชาย อธิปกลอกตาไปมาที่พ่อเอาตัวเองมาเผาเล่นเช่นนี้ คุณการุญหัวเราะเบาๆ

        “เดี๋ยวฉันจะให้เด็กในบ้านไปทำความสะอาดที่เรือนของยัยเมย์”เมื่อคุณวาทินและคุณการุญพูดมาถึงตรงนี้สองหนุ่มสาวที่นั่งทานอาหารเงียบๆ อยู่นั้นต่างก็มีอาการหน้าเจื่อนด้วยกันทั้งคู่ด้านมินตราสีหน้าสลดไปเล็กน้อยแต่ก็ทำเป็นกินข้าวไปเรื่อยๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนอธิปมีสีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัดเหมือนมีอะไรอยู่ในใจ คุณการุญสังเกตเห็นอาการนี้จึงเอ่ยถาม

        “มีอะไรหรือเปล่าตาธิป?” อธิปนั่งนิ่งเหมือนคิดอะไรอยู่ในใจ ก่อนจะโพล่งขึ้น

        “คือ... คุณเมย์เธอเทผมแล้วครับเธอไม่หมั้นกับผมแล้วครับ” เพียงเท่านั้นเอง ทุกคนนิ่งฟังแต่คนที่ตกอกตกใจที่สุดคือมินตรา เสียงคุณการุญพูดขึ้นทันที

        “ได้ยังไง อาเตรียมงานหมั้นไประดับหนึ่งแล้วนะไม่หมั้นไม่ได้” คุณการุญบ่นอุบแต่แปลกที่สีหน้ากลับไม่ได้เอาเรื่องลูกสาวคนโตเลยแม้แต่น้อยส่วนกำลังเสริมอย่างคุณวาทินก็เอ่ยขึ้นสำทับเข้าไปอีก

        “ยังไงกันการุญงานหมั้นลูกชายฉันจะล่มไม่ได้นะ ฉันบอกแขกเหรื่อไปเยอะด้วยสิ นายต้องจัดการให้ฉันนะไม่อย่างนั้นได้ตัดเพื่อนแน่”แม้จะดูแรงแต่หน้าตาไม่แรงเลยสักนิดกลับมีแอบยิ้มมุมปากหน่อยๆด้วยซ้ำไป ทว่ามินตราเสียอีกที่หน้าตาเลิ่กลั่กเพราะเธอเองก็เพิ่งจะรู้ความจริงอธิปหยิบกล่องแหวนกำมะหยี่สีแดงออกมาจากกระเป๋ากางเกงพร้อมนำมันมาวางตระหง่านไว้บนโต๊ะอาหาร

        “นี่ครับแหวนหมั้น คุณเมย์เธอคืนให้ผมตั้งแต่ก่อนไปทำธุระที่โคราชครับ”พร้อมกันนั้นชายหนุ่มก็แสร้งทำสีหน้าสลดหดหู่

        “ผมต้องขอโทษที่ไม่ได้บอกใครเพราะไม่อยากนำเรื่องเดือดร้อนใจมาให้คุณพ่อกับคุณอาครับอีกอย่างทางคุณอาก็กำลังมีโปรเจคใหญ่ของโรงแรม ตอนแรกผมคิดว่าจะบอกคุณอาตอนจบโปรเจคแต่วันนี้คุณพ่อกับคุณอาพูดเรื่องนี้ขึ้นมาผมเลยต้องบอกความจริงน่ะครับ” คนพูด พูดด้วยน้ำเสียงปกติไม่มีทีท่าว่าจะสลดเลยสักนิด

        “เมย์นะเมย์ทำพ่อเสียหน้าจนได้ลูกคนนี้” คุณการุญกุมขมับทำเป็นกลุ้มทันที

        “นายก็ให้ลูกสาวคนใดคนหนึ่งหมั้นกับตาธิปไปก่อนซี๊อย่างน้อยก็ไม่ต้องยกเลิกแขกและไม่เสียคำพูดด้วยนะ” คุณวาทินชงทันทีมินตราเริ่มรู้สึกถึงความวุ่นวายที่กำลังจะเข้ามาในชีวิตเธอไม่ช้านี้เมื่อคุณวาทินพูดจบทุกคนก็หันมาทางมินตราทันที มินตราสะดุ้งเพราะไม่คิดว่าสิ่งที่เธอกำลังคิดอยู่เมื่อสักครู่จะมาถึงอย่างรวดเร็ว

        “มินขอตัวไปโทรศัพท์หาพี่เมย์ก่อนนะคะ”มินตรารีบเลี่ยง มือก็ควานเข้าไปในกระเป๋าถือเพื่อหาโทรศัพท์เธอไม่อยากนั่งอยู่นานกว่านี้เพราะเธอต้องเคลียร์กับพี่สาวให้รู้เรื่องเสียก่อน คุณการุญรีบห้ามลูกสาวตัวเองไว้

        “มิน ไม่ต้องหรอกลูก” สีหน้าคุณการุญจริงจังขึ้น

        “เอาเป็นว่าพ่อขอร้องมินให้หมั้นกับตาธิปแทนเมย์ไปก่อนก็แล้วกันนะเพื่อรักษาหน้าของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายไว้ด้วย” คุณการุญพูดขึ้นอย่างรวดเร็วมินตราหน้าซีดทันที อธิปไม่ได้รักเธอ แต่ว่าเธอต้องมาหมั้นแทนพี่สาวอย่างนี้เขาจะคิดยังไงแต่อีกใจก็เป็นห่วงคุณพ่อที่อาจจะต้องโดนทั้งครอบครัวคุณอาวาทินและแขกคนอื่นๆตำหนิเอาได้ ที่อยู่ๆ จะล้มเลิกงานหมั้นมินตรานั่งนิ่งไม่พูดอะไรเพราะตอนนี้เธอมีแต่ความคิดเต็มหัวไปหมด คุณวาทินยิ้มอ่อนโยนก่อนจะพูดขึ้นบ้าง

        “ทางอาไม่มีใครรังเกียจหนูมินสักคนเดียวรับหมั้นตาธิปเถอะนะหนูมิน” เมื่อทางผู้ใหญ่คะยั้นคะยอแบบนี้มินตราจึงหาทางเลี่ยงไม่ได้ เธอพยักหน้าช้าๆ อย่างตั้งตัวไม่ทัน

        “ถ้าอย่างนั้นผมขอสวมแหวนหมั้นวงนี้ให้กับคุณมินเลยนะครับจองเอาไว้ก่อน” พูดพร้อมทำหน้ากรุ้มกริ่ม

        “เข้าพิธีเมื่อไหร่ผมจะสวมแหวนอย่างเป็นทางการอีกครั้ง”อธิปรีบประชิดทันทีก่อนที่มินตราจะเปลี่ยนใจเขารู้สึกลิงโลดร่าเริงผิดปกติ ท่าทีไม่เหงาเศร้าสร้อยเหมือนคนที่เพิ่งถูกถอนหมั้นจนคุณวาทินผู้เป็นพ่อแอบหมั่นไส้

        อธิปสวมแหวนหมั้นไปที่นิ้วนางข้างซ้ายของมินตราอย่างเบามือขณะที่ชายหนุ่มกำลังสวมแหวนให้ มินตราก็รู้สึกอุ่นวาบไปที่หัวใจ ราวกับว่าเคยมีความรู้สึกเช่นนี้มาก่อนแต่ตอนไหนเธอก็ไม่รู้เช่นกัน ฝ่ายพ่อของทั้งสองก็ยิ้มแก้มปริคุณวาทินรีบพูดขึ้นอีกครั้ง

        “เอาเป็นว่ากำหนดงานหมั้นยังคงเดิมสถานที่ก็ที่เดิม แค่เปลี่ยนตัวคู่หมั้นเป็นหนูมิน” สีหน้ามินตราไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่เธอกลัวจะกระทบกระเทือนความรู้สึกของพี่สาวเธอเหลือเกินแล้วพี่สาวตัวดีของเธอก็ปิดปากเรื่องนี้สนิทไม่บอกอะไรเธอเลยสักนิด

        ในขณะที่มินตราไม่รู้เรื่องแต่คุณการุญกลับมองสบตากับคุณวาทินอย่างรู้กันทางด้านคุณการุญนั้นเอะใจตั้งแต่แรกที่เมขลาประกาศหมั้นกับอธิปอย่างกะทันหันเขารู้นิสัยเมขลาดี ถ้าไม่มั่นใจอะไรจะไม่มีวันพูดออกมาอย่างเด็ดขาดและที่สำคัญตั้งแต่เกิดจนโตลูกสาวคนนี้ไม่เคยมีใจให้ใครสักคนเดียวคุณการุญจึงถามเมขลาออกไปตรงๆ ในที่สุดก็ได้รู้ความจริงว่าที่แท้แล้วเมขลาแค่นึกหมั่นไส้เรืองริน

        และอีกอย่างก็เป็นห่วงมินตราไม่อยากให้เผชิญหน้ากับสองแม่ลูกกลัวว่ามินตราจะรับมือสองคนนั้นไม่ได้จึงเป็นสาเหตุให้เมขลาพูดออกไปแบบนั้นเรื่องหมั้น และถ้าเป็นมินตราตั้งแต่แรกเมขลาก็กลัวว่างานหมั้นอาจจะไม่มีวันได้จัด เพราะสองแม่ลูกนั่นก็คงจะค้านสุดฤทธิ์ซึ่งแม้แต่พ่อของเธอก็อาจจะช่วยมินตราไม่ได้เพราะในอดีตพ่อของเธอก็ไม่สามารถปกป้องแม่ของเธอเอาไว้ได้ และในข้อนี้เอง คุณการุญก็มิอาจจะตำหนิอะไรบุตรสาวคนโตแม้แต่คำเดียว

        และสิ่งสำคัญ เมขลายังได้บอกเรื่องอธิปแอบชอบมินตราอยู่ด้วยดังนั้นคุณการุญจึงได้นำเรื่องนี้ไปบอกคุณวาทินทั้งสองจึงเฝ้าดูเหตุการณ์อย่างเงียบๆจนแน่ใจจึงได้เรียกมินตราออกมาทานข้าวด้วยกันในวันนี้ อธิปเห็นมินตราสีหน้าไม่ค่อยดีก็รีบพูด

        “คุณมินครับขากลับผมจะไปส่งคุณนะแล้วผมจะโทรหาคุณเมย์เพื่อเป็นการยืนยันว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นคุณเมย์เธอรับทราบและเห็นดีด้วยทุกอย่าง”มินตรามองหน้าอธิปอย่างค้นหาคำตอบแล้วก็มองไปทางคุณอาวาทินและคนสุดท้ายคือพ่อของตัวเองทุกสายตาดูหนักแน่นว่าต้องเปลี่ยนตัวคู่หมั้นอย่างแน่นอน! มินตราถอนหายใจงานเข้าของจริง...