ทลายสวรรค์ กลืนพิภพ

การแข่งขันได้เริ่มขึ้นแล้ว!

"ทางนั้นสินะ..."

นาฟพึมพำกับตัวเองเขาปรับลมหายใจให้มั่นคง ก่อนจะก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว

ภายในมิติของเจดีย์บรรพกาลชั้นแรก บรรยากาศเงียบงันแห้งแล้ง และเต็มไปด้วยพลังงานลี้ลับ ดินแตกระแหงถูกพัดผ่านด้วยสายลมกรรโชกเป็นระยะไอพลังวิญญาณแปลกประหลาดลอยอ้อยอิ่งในอากาศ เสริมให้ความรู้สึกของสถานที่นี้ยิ่งลี้ลับน่าหวาดหวั่น

ทว่า...สิ่งที่อันตรายที่สุด ไม่ใช่สภาพแวดล้อมที่โหดร้ายแต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่แฝงตัวอยู่ในทุ่งแห่งนี้

สัตว์แปลง!

สิ่งมีชีวิตลึกลับเหล่านี้ เป็นสัตว์อสูรที่วิวัฒนาการจากพลังมิติของเจดีย์บรรพกาลพวกมันแต่ละตัวแผ่กลิ่นอายพลังระดับก่อนก่อเกิดออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัวบางตัวมีลำตัวเป็นเหล็กกล้า บางตัวสามารถพรางกายให้กลืนไปกับสภาพแวดล้อมและบางตัวมีดวงตาสีโลหิตที่สามารถมองทะลุผ่านมายังจิตใจของผู้บุกรุก

และที่สำคัญ... พวกมันครอบครองสมบัติวิเศษเอาไว้กับตัว!

นักศึกษาหลายกลุ่มที่มุ่งหวังโชควาสนาเลือกที่จะเสี่ยงชีวิตเข้าต่อสู้

“เปรี้ยง!”........ “เปรี้ยง!”........

เสียงปะทะของพลังปราณดังกึกก้องไปทั่วแสงสีสันจากพลังของแต่ละบุคคลพุ่งวาบกลางอากาศ นักศึกษาผู้ใช้พลังสายโจมตีใช้พลังไฟเผาไหม้สัตว์แปลงตัวยักษ์นักศึกษาที่มีพลังร่างกายใช้ความเร็วเหนือมนุษย์หลบหลีกคมกรงเล็บอันแหลมคม

บ้างสามารถโค่นสัตว์แปลงลงและคว้าสมบัติได้อย่างน่าภาคภูมิบ้างพลาดท่าให้กับสัตว์อสูรจนบาดเจ็บสาหัส

ร่างของนักศึกษาหลายคนที่หมดสติถูกส่งออกจากมิติไปยังภายนอกสนามแข่งขัน ภายใต้การควบคุมของกรรมการที่เฝ้าดูทุกการกระทำผ่านจอมิติ

ทุ่งแห่งนี้... ไม่มีที่ยืนให้กับผู้ที่อ่อนแอ!

"พวกมันแข็งแกร่งกว่าที่คิด...สัตว์แปลงระดับก่อนก่อเกิดมีพลังเทียบเท่าผู้ใช้พลังระดับ4!"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากกลุ่มนักศึกษาที่เพิ่งสูญเสียสมาชิกไปหนึ่งคนพวกเขาหายใจหอบหนัก ขณะที่สัตว์แปลงตัวใหม่ปรากฏขึ้นตรงหน้า

สนามรบแห่งนี้ได้เปลี่ยนเป็นแดนมรณะไปแล้ว!

เสียงลมหอบหวนยังคงพัดผ่านทุ่งโล่งแห้งแล้งสายตาของนักศึกษาที่เหลือรอดเต็มไปด้วยความกระหายและคาดหวัง เพราะทุกครั้งที่สัตว์แปลงถูกโค่นลงมันจะทิ้งบางสิ่งเอาไว้

“ผลพลังสีแดง!”

เสียงอุทานดังขึ้นจากมุมหนึ่งของสนามนักศึกษาผู้หนึ่งจากแดนเหนือกำลังถือผลไม้สีแดงสดไว้ในมือ กลิ่นหอมเย้ายวนของมันกระจายไปทั่ว

"ข้าได้มันมาแล้ว!ผลพลังสีแดง!!"

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น

ผลไม้พลัง นี้ถือเป็นของหายากอย่างยิ่งว่ากันว่าหากผู้ใช้พลังพิเศษกินมันเข้าไป พลังของพวกเขาจะได้รับการกระตุ้นเสริมขีดจำกัดให้ทะลวงไปสู่ระดับที่สูงขึ้นได้! แม้แต่ยอดฝีมือระดับสูงยังต้องออกล่ามันด้วยความยากลำบากแต่ที่นี่... กลับสามารถได้มันจากสัตว์แปลงที่ถูกปราบ

อีกฟากหนึ่งของสนาม...

“ข้าได้ตำรา!”

นักศึกษาอีกคนหนึ่งก้มลงเก็บวัตถุสีทองหม่นที่เปล่งแสงระยิบระยับขึ้นมาใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความปลื้มปิติ

“มันคือ.....ตำราทักษะเสริม!

บางเล่มบรรจุเคล็ดวิชาระดับสูง ที่สามารถเสริมความแข็งแกร่งของผู้ใช้พลังให้ก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมบางเล่มสลักอักขระโบราณที่ใช้พัฒนาพลังธาตุเฉพาะตัว

“ฮ่าๆๆนี่มันของล้ำค่า! ข้าไม่เสียแรงที่สู้สุดชีวิต!”

ผู้ที่ได้รับโชควาสนาต่างยิ้มด้วยความยินดีแต่ในขณะเดียวกัน สายตาของคนที่ยังไม่มีอะไรในมือก็เต็มไปด้วยความอิจฉาและมุ่งมั่น

การแข่งขันครั้งนี้ไม่ได้มีแค่ความแข็งแกร่งเท่านั้นที่ตัดสินผลแพ้ชนะแต่โชควาสนา การเลือกศัตรูที่เหมาะสม และความกล้าหาญในการเสี่ยงก็เป็นสิ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน!

เสียงคำรามของสัตว์แปลงยังคงดังกึกก้อง…โชควาสนาเหล่านี้เป็นของใคร ก็ขึ้นอยู่กับว่าใครแข็งแกร่งพอที่จะคว้ามันมา!

เสียงหัวเราะแห่งชัยชนะของนักศึกษาจากแดนใต้ยังคงดังก้องในใจมือของเขาสั่นไหวด้วยความตื่นเต้นเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอักขระโบราณที่สลักอยู่บนตำราทักษะเสริมในมือ

“ข้าได้มันมาแล้ว!วิชาทักษะเสริมระดับสูง!!”

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เปิดออกดูเสียงกระชากอากาศดังขึ้น!

ฉึบ!

มือที่เคยกำตำราไว้แน่นพลันว่างเปล่าไปในชั่วพริบตา!สายลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน ความรู้สึกผิดปกติแล่นวาบเข้าสู่สัญชาตญาณ

“อะไรกัน!?”

ตำราทักษะเสริม... หายไปแล้ว!?

เขารีบกวาดตามองไปรอบๆแต่ไม่มีใครอยู่ใกล้พอที่จะขโมยมันไปได้

นี่มัน... พลังมิติ!

ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตรใต้เงาของซากหินโบราณปรักหักพังนักศึกษาคนหนึ่งในชุดคลุมสีเงินปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับตำราที่ยังคงเปล่งแสงระยิบระยับอยู่ในมือ!

“เจ้านี่มัน…”

นักศึกษาหลายคนที่เห็นเหตุการณ์อ้าปากค้างเพราะบุคคลตรงหน้า คือหนึ่งในนักศึกษาจากแดนเหนือ!

เขาเป็นที่รู้จักในฐานะ

'ตี๋จุน...มือมิติแห่งจันทราเงิน'— ผู้เชี่ยวชาญพลังพิเศษด้านมิติที่หาตัวจับได้ยากแห่งแดนเหนือ

“ช่างเป็นตำราที่ดีจริงๆ…”

น้ำเสียงของชายหนุ่มเปี่ยมด้วยความเย้ยหยันปลายนิ้วของเขาลูบผ่านปกตำราราวกับกำลังชื่นชมของสะสมอันล้ำค่า

“เจ้า!เอาของของข้าคืนมา!!”

นักศึกษาจากแดนใต้คำรามด้วยโทสะ

แต่ก่อนที่เขาจะได้เคลื่อนไหว เงาของมือมิติพลันบิดเบือนแล้วสลายไปในอากาศ

เขาหายตัวไปแล้ว!

“น่ารำคาญเสียจริง”

เสียงของนักศึกษาชุดเงินดังแว่วมากลางอากาศก่อนที่ร่างของเขาจะปรากฏตัวขึ้นบนซากเสาหินที่สูงกว่าเดิมหลายเมตร

เขายกตำราขึ้นพลางแสยะยิ้มให้กับเหยื่อที่มองมาด้วยความโกรธแค้น

“ของที่อ่อนแอถือครองไว้ก็มีแต่จะถูกช่วงชิงเท่านั้นแหละ”

นักศึกษาจากแดนใต้กัดฟันแน่น แววตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

ภายในเจดีย์บรรพกาลนี้มีกฎข้อหนึ่งที่ทุกคนล้วนเข้าใจ...

“สมบัติในมือเจ้าไม่ได้หมายความว่าจะเป็นของเจ้าเสมอไป”