แม้ว่าทะเลจะไม่ค่อยตอบแช็ตนิลเลย แต่นิลก็ยังส่งข้อความมาอย่างสม่ำเสมอ บางทีก็ส่งคลิปสัตว์น่ารักๆมาให้ดู ทุกครั้งที่ทะเลท้อก็มักเปิดแช็ตของนิลดู บางครั้งก็ส่งสติกเกอร์กลับไปบ้าง บางครั้งก็เผลอยิ้มและหัวเราะกับข้อความและคลิปที่ส่งมา
“นายดูอะไรอยู่น่ะ” นานี่ถามเสียงเขียว วันนี้เธออุตส่าห์มีโอกาสอยู่กับทะเลโดยไม่มีนิลมากวน แต่ทะเลกลับสนใจแต่มือถือเสียอย่างนั้น ปกติทะเลไม่เคยเป็แบบนี้ เขาไม่เคยติดมือถือ
“เปล่า” ทะเลตอบ เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องโกหก แต่อะไรบางอย่างบอกเขาว่าเขาไม่ควรบอกความจริงนานี่ตอนนี้
คิ้วของนานี่ย่นเข้าหากัน “เปล่าอะไร นายยิ้มกับมือถืออยู่นานแล้วนะ เอ๊ะ! หรือว่าคุยกับแฟน”
“จะบ้าเหรอ” ทะเลว่า ชกเพื่อนรักหยอกๆทีนึง “ใครจะมาชอบคนอย่างฉัน”
“นายน่ารักออก” นานี่ว่า
“มีแต่เธอแหละที่พูดแบบนี้”
“แล้วนี่นายจะเล่นมือถืออีกนานไหม” นานี่ว่า “เราเป็ชมรมวิจารณ์วรรณกรรมนะ ไม่ใช่วิจารณ์มือถือ”
ทะเลหัวเราะแห้งๆ “ก็ฉันอ่านหนังสือในชมรมจนหมดแล้วนี่”
“วันนี้ฉันมีหนังสือใหม่มา” นานี่ว่า ก่อนจะยื่นหนังสือให้ทะเล
“ขอบใจ” ทะเลรับมา สำรวจหน้าปกนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าน่าอ่านจึงเริ่มเปิดอ่าน
“ขอยืมมือถือเธอหน่อยได้ไหม” นานี่ว่า “ของฉันชาร์จอยู่”
“แล้วมาว่าฉันเอาแต่เล่นมือถือ” ทะเลว่าแต่ก็ส่งให้เพื่อนแบบไม่คิดอะไร “อย่าเล่นจนแบตหมดล่ะ”
“ขอบใจ” นานี่ว่า
เมื่อนานี่ได้มือถือมาจากเพื่อนที่เธอคิดไม่ซื่อมาอยู่ในมือแล้ว เธอก็รีบเปิดโปรแกรมแช็ตทันที เมื่อเห็นว่านิลัทักแช็ตมาคุยกับทะเลก็โกรธจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่ แม้ว่าทะเลจะแทบไม่ได้ตอบอะไรไปเลยก็ตาม แต่ครั้งล่าสุดที่คุยกันนิลชวนทะเลไปเที่ยวฟาร์มม้าของตนและจะสอนขี่ม้าให้ เพราะนิลส่งคลิปตอนตัวเองขี่ม้ามาแล้วทะเลตอบกลับไปว่าเท่ดี อยากลองขี่บ้าง ดูเหมือนทะเลยังไม่ได้ตอบข้อความนี้ เอาเถอะ นานี่จะตอบแทนให้เอง
“เลิกทักมาสักทีได้ไหม ยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันไม่อยากสุงสิงกับพวกบ้านนอก หน้าด้าน” เมื่อนานี่ตอบเสร็จ ก็จัดแจงลบข้อความและบล็อกเสร็จสรรพ ก่อนจะเปิดเกมเล่นอย่างสบายใจ
เมื่อนิลได้รับการแจ้งเตือนข้อความก็รีบเปิดอ่านทันที พักหลังๆนี้เสียงแจ้งเตือนข้อความเหมือนเสียง์ของเขา เขาเฝ้ารอหน้าแช็ตของทะเลโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อเขาอ่านข้อความที่เข้ามาล่าสุดก็ขมวดคิ้ว นอกจากทะเลจะพูดจาดูถูกเขาแล้ว ยังบล็อกเขาอีกต่างหาก
“ทำหน้าเครียดเชียว เป็อะไรวะ” ดาบถาม เด็กหนุ่มลากนิลมาดูการซ้อมฟุตบอลด้วยกัน
“ไม่มีอะไร” นิลตอบ ก่อนจะเก็บมือถือ
ไม่มีทางที่ทะเลจะตอบข้อความเขาแบบนั้นแน่ เด็กหนุ่มเป็คนสุภาพเรียบร้อย ข้อความที่ทะเลพิมพ์มาขัดกับนิสัยของขาอย่างสิ้นเชิง
เมื่อทะเลได้โทรศัพท์คืน เขาก็รีบเข้าไปดูข้อความของนิล แต่กลับไม่มีอะไรเลย เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว ก่อนจะเข้าไปดูในรายชื่อ เพื่อนก็ไม่มีเช่นกัน ทะเลกดค้นหา แต่กลับไม่มีชื่อของนิลปรากฏขึ้นเลย
“ชักจะแปลกๆแล้วแฮะ” ทะเลพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะแก้ปัญหาด้วยวิธีที่เขารู้ดีที่สุด ก็คือถามอากู๋เกิ้ล
หลังจากที่ทะเลค้นหาข้อมูลก็ได้รู้ว่าหากรายชื่อเพื่อนหายไป อาจเป็เพราะว่าเกิดการบล็อก เขาขมวดคิ้วคิดว่านิลไม่น่าจะบล็อกเขา เขาค้นต่อไปอีกว่าทำอะไรการบล็อกได้บ้าง เมื่อได้ข้อมูลมา เขาก็ไม่รอช้ารีบจัดการทันที หลังจากที่ทะเลกับนิลกลับมาเป็เพื่อนกันในโลกออนไลน์เหมือนเดิมแล้ว ทะเลก็ส่งสติ๊กเกอร์เข้าไปทักทาย
นิลตอบกลับเร็วเหมือนที่คิดไว้ แล้วหลังจากนั้นทะเลก็ไม่รู้จะคุยอะไรอีก เขาเป็คนคุยไม่เก่ง จะว่าไปแล้วแช็ตของนิลยาวที่สุด เพราะแม้เขาจะตอบบ้างไม่ตอบบ้าง คู่สนทนาก็ไม่เคยละความพยายามเลย เขานึกเสียดายนิดๆที่แช็ตหายไป เสียดายคลิปน่ารักๆที่นิลส่งมาให้ดู ถึงจะเข้าไปหาในอินเทอร์เน็ตได้ แต่ก็ไม่เหมือนกัน เด็กหนุ่มชั่งใจอยู่นานว่าจะให้นิลส่งคลิปมาให้ใหม่ได้ไหม จะเป็การรบกวนฝ่ายตรงข้ามเกินไปหรือเปล่า แต่ในที่สุดเขาก็พิมพ์ไป
“คุณช่วยส่งคลิปตอนขี่ม้ามาให้อีกรอบได้ไหม มันหายไปแล้ว”
เมื่อนิลเห็นข้อความ หัวใจของเขาก็พองโตอย่างมีความสุข ถึงตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าทะเลไม่ใช่คนที่พิมพ์คำพูดแบบนั้นแน่นอน คงจะมีใครมายุ่งกับมือถือของเขา นิลกล้าพนันเลยว่าต้องเป็นานี่ เขาชั่งใจว่าจะบอกความจริงทะเลดีไหม แต่คิดแล้วว่าไม่บอกดีกว่า พวกเขาเป็เพื่อนกันมานาน ทะเลต้องเชื่อนานี่มากกว่าเขาอยู่แล้ว เขาส่งคลิปไปให้ตามที่ทะเลขอ แล้วหลังจากนั้นการสนทนาก็จบลง
ทะเลรู้สึกไม่สบายใจ เมื่อเขากลับมาคิดทบทวนดีๆแล้ว ไม่มีทางที่อยู่ๆมือถือเขาจะบล็อกนิลเองได้ แล้วเขาก็มั่นใจว่าเขาไม่ได้เป็คนกดบล็อกด้วย คนที่แตะมือถือเขาก็มีแต่นานี่ แต่ทำไมเธอต้องทำแบบนี้ด้วย เธอไม่อยากให้เขาไปสนิทกับนิลหรือ กลัวว่าเขาจะให้ความสำคัญกับนิลมากกว่าเธอหรือ เขาอยากจะคุยกับนานี่ให้รู้เื่ แต่ก็กลัวว่ามิตรภาพของพวกเขาจะแตกหัก นานี่คอยอยู่เคียงข้างเขาตอนที่เขาไม่มีใคร เขาไม่อยากทะเลาะกับเธอ เขาไม่อยากเสียเธอไป สำหรับคนอื่นที่มีเพื่อนมากอาจจะไม่เข้าใจความรู้สึกของเขา แต่เขามีนานี่เป็เพื่อนเพียงคนเดียวมาตลอด เธออยู่เคียงข้างเขา แม้ว่ามันจะทำให้เพื่อนๆคนอื่นของเธอไม่พอใจ เขามักจะหลับตาข้างหนึ่งเวลาที่นานี่ทำผิด เวลาทะเลาะกันทะเลมักเป็ฝ่ายยอม เขาไม่อยากสูญเสียเพื่อนคนนี้ไป เขาไม่อาจจะสูญเสียเพื่อนคนนี้ไป ดังนั้นเขาจะไม่พูดอะไรกับนานี่เื่นี้ เขาจะทำเป็เหมือนเื่นี้ไม่เคยเกิดขึ้น แล้วเขากับนานี่ก็จะเป็เพื่อนกันเหมือนเดิม เป็เพื่อนกันอย่างที่เคยเป็มา
เสียงแจ้งเตือนจากแอปไอจีดังขึ้น ทะเลรีบเข้าไปดู นานี่โพสต์ภาพเธอกับเขาอีกแล้ว เป็ภาพตอนพวกเขานั่งทำการบ้านกัน
Nany Nanan
Just now
ทำการบ้านกับ “เพื่อน”
พลอย สวยสุด:เพื่อนจริงหรือเปล่า
Nany Nanan@พลอย สวยสุด:ไม่รู้ ไม่ชี้
บิ๊ก ใหญ่:มีแฟนแล้วเหรอ
Nany Nanan @บิ๊ก ใหญ่ :ก็รออยู่เนี่ย ความรู้สึกช้ามาก
มันแกว: คบกันเมื่อไหร่บอกนะ
Nany Nanan: @มันแกว จะปิดซอยเลี้ยงเลย
ทะเล แสนงาม:ผมกับนานี่เป็แค่เพื่อนกันครับ
Nany Nanan @ทะเล แสนงาม ไม่ต้องเขินหรอก
ทะเลไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย เขาไม่ชอบเป็คนของสังคม การที่นานี่ทำแบบนี้ทำให้เขารู้สึกอึดอัด เขาพยายามเข้าไปแก้ความเข้าใจผิด แต่นานี่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ยังคงปั่นกระแสให้คนเข้าใจเขาผิดเรื่อยๆอีก
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น เพลิน เพื่อนสมัยประถมของเขาทักมา ทะเลรีบเข้าไปตอบทันที
เพลิน เพลิดเพลิน:มีแฟนแล้วเหรอ ไม่เห็นบอกกันบ้างเลย
ทะเล แสนงาม: ยังไม่มีสักหน่อย
เพลิน เพลิดเพลิน:แล้วในไอจีนี่ใครอะ ลงรูปคู่หวานเชียว
ทะเล แสนงาม: เพื่อน
เพลิน เพลิดเพลิน: แหม ตอบอย่างกับดาราเลยนะ
ทะเล แสนงาม:พูดจริง ฉันกับนานี่เป็เพื่อนกัน
เพลิน เพลิดเพลิน: นายเห็นเขาเป็เพื่อน แล้วเขาเห็นนายเป็เพื่อนหรือเปล่า
ทะเลชะงักไปเมื่อเห็นข้อความที่อีกฝ่ายส่งมา มันแทงใจดำเขา เขาคิดใคร่ครวญว่าจะตอบยังไงดี เพลินคงเห็นเขาเงียบไปนานเลยส่งรูปคอมเมนต์ที่นานี่พิมพ์โต้ตอบกับคนที่มาเมนต์รูปเธอกับทะเลมาให้ ก่อนจะทิ้งท้ายว่าผู้หญิงน่ะ เขาไม่ยอมตกเป็ข่าวกับคนที่เขาไม่คิดอะไรด้วยหรอกนะ เด็กหนุ่มอ่านข้อความที่เพื่อนสมัยเด็กส่งมาซ้ำไปซ้ำมา แต่ไม่รู้จะตอบยังไงจึงตัดสินใจส่งสติกเกอร์ตัวหนึ่งไปเป็การตัดบท เขาไม่สบายใจกับเื่ที่เกิดขึ้นเลย เขาต้องทำอะไรสักอย่าง
ทะเลไปที่ห้องชมรม ตั้งใจจะไปคุยกับนานี่ให้รู้เื่ เธอไม่ควรจะปั่นกระแสให้คนเข้าใจผิดแบบนั้น เขากับเธอเป็แค่เพื่อนกัน
“มีอะไรหรือ เล” นานี่ถาม
“นานี่ ฉันว่าเธอเลิกลงรูปพวกเราในไอจีเถอะ” ทะเลพุ่งเข้าตรงประเด็น
นานี่ขมวดคิ้ว “ทำไมล่ะ คนชอบออก”
ทะเลกำหมัดแน่น “แต่ฉันไม่ชอบ”
“ใจเย็นๆก่อน” นานี่เอาน้ำเย็นเข้าลูบ “เขาก็ชมเธอทั้งนั้น”
“เขาคิดว่าฉันกับเธอเป็แฟนกัน” ทะเลว่า
“แล้วยังไง” นานี่ย้อน “เป็ข่าวกับฉันมันไม่ดีตรงไหน ใครๆก็อยากได้ฉันเป็แฟนทั้งนั้น”
“ฟังนะ นานี่” ทะเลว่าอย่างเหนื่อยอ่อน “เราสองคนไม่ได้เป็แฟนกันจริงๆ เธอก็รู้ แล้วเราก็ไม่ใช่ดาราที่ต้องโปรโมตกระแสคู่จิ้นด้วย”
“ฉันไม่ได้ทำเพื่อกระแส” นานี่ว่า จ้องทะเลเขม็ง
“เธอหมายความว่ายังไง” ทะเลถาม ทั้ง ๆที่เขาพอจะเดาได้ เขาพอรู้มาตลอดว่านานี่คิดยังไงกับเขา แต่เขาก็ทำเป็ไม่รู้เื่ เขาไม่เคยคิดกับเธอในแง่นั้นและเขาก็ไม่อยากเสียเพื่อนดีๆอย่างเธอไป
“ฉันชอบเธอ” นานี่พูด หน้าแดงก่ำ “ชอบมานานแล้วด้วย ฉันอยากให้เธอให้โอกาสฉัน”
“เธอเป็เพื่อนที่ดีนะนานี่” ทะเลว่า เบือนหน้าไปทางอื่น เขาไม่อยากเห็นความทุกข์ทรมานที่อยู่บนใบหน้าของเพื่อนรัก
“แล้วฉันก็จะเป็แฟนที่ดีด้วย” นานี่ว่าอย่างดื้อดึง “ลองดูสิ ฉันอาจจะเป็คนที่ใช่ของเธอ”
ทะเลถอนหายใจ “ถ้ามันจะใช่ มันก็ใช่ไปนานแล้วแหละ นานี่”
“เพราะนิลใช่ไหม” นานี่เริ่มพาล “เธอไม่เคยมีปัญหากับฉันมาก่อนเลย แต่พอหมอนั่นเข้ามา..”
“อย่าเรียกนิลว่าหมอนั่น” ทะเลว่า ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ไม่ค่อยปรากฏบ่อยนัก เวลาพวกเขาทะเลาะกัน ทะเลมักเป็ฝ่ายยอมแพ้ก่อน “นิลไม่เกี่ยวกับเื่นี้เลย”
“่นี้เธอทำตัวห่างเหินกับฉันไม่ใช่เพราะมันเหรอ” นานี่ว่า
“เราพูดกันไม่รู้เื่แล้วนานี่ ฉันกับนิลเรียนห้องเดียวกัน พักคอนโดเดียวกันจะสนิทกันมันแปลกตรงไหน”
นานี่ยิ้มเหยียด “แค่สนิทกันหรืออยากล่ะ ที่เธอไม่ชอบฉันเพราะเธอเป็เกย์ใช่ไหม สารภาพมาตรงๆดีกว่า”
“ไม่ใช่ว่าทุกคนต้องชอบเธอนะนานี่” ทะเลพูดเสียงเย็น “แล้วฉันจะเป็เกย์หรือเปล่ามันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยไม่ทราบ”
เขาเดินออกไปจากห้องชมรม เมื่อมาอยู่ในที่ที่เขามั่นใจว่าไม่มีใครเห็นแล้วก็ร้องไห้อย่างขมขื่น ทำไมต้องเป็แบบนี้ด้วย เขารักนานี่ในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง ทำไมเธอจะต้อง้ามากกว่านั้น ทำไมเธอจะต้องหาเื่นิล ทำไมเธอถึงไม่ยินดีที่เขามีเพื่อนเพิ่มมาอีกคน เธอพูดเหมือนเขาอยากได้นิล เธอบอกว่าเขาเป็เกย์เพราะเขาไม่ชอบเธอ มาคิดๆดูแล้ว เขาก็ไม่เคยสนใจผู้หญิง แต่ก็ไม่เคยผู้ชายด้วย บางทีเขาอาจจะตายด้านไปแล้วก็ได้ เสียงแจ้งเตือนแอปดังขึ้นไม่หยุด ตอนแรกทะเลจะทำเป็ไม่สนใจ แต่ก็ห้ามความอยากรู้ไม่ได้ นานี่ลงภาพอีกแล้ว ไม่ใช่ภาพของเขากับเธอ แต่เป็ภาพของเขากับนิล
Nany Nanan
Just now
ได้หลังลืมหน้า
พลอย สวยสุด:อกหักรักเกย์
Nany Nanan@พลอย สวยสุด:หมดความมั่นใจเลย
บิ๊ก ใหญ่:ไม่เห็นหล่อ ดำก็ดำ อย่างกับตกถังสี เธอสวยกว่าเยอะ
Nany Nanan @บิ๊ก ใหญ่ :ขอบคุณนะคะ
มันแกว:หยี หยะแหยง เอากันลงได้ไง
Nany Nanan: นั่นน่ะสิ
ภาพนี้ถูกแชร์ไปเรื่อย ๆ หลายคนวิจารณ์กันอย่างสนุกปากโดยไม่คิดถึงความรู้สึกของเขากับนิลเลยแม้แต่น้อย ขนาดเขากับนิลไม่ได้เป็แฟนกันจริงๆ เื่ยังไปได้ขนาดนี้ แล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นเพราะคนที่ทะเลเห็นว่าเป็เพื่อน เด็กหนุ่มทักแช็ตไปให้นานี่ลบรูป แต่เด็กสาวไม่ตอบเขา
นานี่เห็นแช็ตที่เพื่อนทักมาแล้ว เธอไม่รู้จะทำยังไงดี เธอลงรูปนั้นไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เธอไม่เคยคิดทำร้ายทะเลเลย เธอรีบลบรูปนั้นออก ลงรูปใหม่พร้อมพิมพ์อธิบายยาวเหยียดว่าเธอกับทะเลเป็เพื่อนกัน เช่นเดียวกับทะเลกับนิล แต่ก็สายไปเสียแล้ว ข่าวดีแพร่กระจายได้ไม่เร็วเท่าข่าวฉาว ต่อให้เธอลบรูปไปแล้ว ก็ยังมีคนแคปไว้ได้และยังแพร่กระจายไปในวงกว้าง
ทะเลทำเป็ไม่สนใจเื่ที่คนคอมเมนต์กันในโซเชียลมีเดีย ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาตกเป็เป้าข่าวลือแบบนี้ ถ้าเขาไม่ตอบโต้ มันก็คงเงียบไปเอง มันไม่มีผลอะไรต่อชีวิตจริงๆเขาหรอก เขาคิดอย่างนี้จนกระทั่งครูใหญ่เรียกเข้าไปพบ บอกว่าผู้อุปถัมภ์โรงเรียนจะไม่จ่ายทุนการศึกษาให้เขาแล้ว เนื่องจากเขามีพฤติกรรมไม่เหมาะสม
“ครูเสียใจจริงๆ” ครูใหญ่พูด “ครูพยายามบอกเขาแล้วว่าเป็เื่เข้าใจผิด แล้วเธอเองก็เป็เด็กดีมาตลอด ครูจะพยายามหาคนช่วยเื่ทุนให้เธอใหม่ ไม่ต้องห่วง ครูไม่ปล่อยให้เด็กดีอย่างเธอไปเรียนที่อื่นหรอก”
คำพูดปลอบใจของครูใหญ่ไม่ได้ช่วยให้ทะเลรู้สึกดีขึ้นเลย เขาเดินก้มหน้าออกไปจากห้อง เขาจะบอกแม่เื่นี้ได้ยังไง
พอทะเลกลับมาห้องเรียนก็เจอคนที่เขาไม่อยากเจอที่สุด แก๊งพวกกดาบนั่นเอง ดาบยืนขวางทางทะเลไม่ให้ไปที่โต๊ะ
“ได้ข่าวว่าโดนถอนทุนหรือวะ ไอ้ตุ๊ด” ดาบเยาะเย้ย “ถ้าไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมมานอนให้กูเอาก็ได้นะ”
ทะเลนิ่งเงียบไม่ตอบโต้ เขาเดินเลี่ยงดาบออกมา แต่ฝ่ายตรงข้ามยังไม่ยอมหยุด ดาบกระชากแขนทะเลให้หันมาประจันหน้ากับเขา
“กูพูดกับมึงอยู่นะเว้ย”
“ผมไม่ได้ขายตัว” ทะเลพูดเสียงเรียบ “ปล่อย”
“ลองดูหน่อยน่า ไอ้เล” จ้อยว่า “ดาบมันกระเป๋าหนักนะเว้ย”
“บอกว่าไม่ได้ขายก็ไม่ได้ขายดิ” ทะเลว่า เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา เขาบิดข้อมือดาบ เอาแขนตัวเองออกมาจากอีกฝ่ายได้ในที่สุด โชคดีที่เ้าของร้านขายก๋วยเตี๋ยวอย่างพี่เพชรสอนศิลปะการป้องกันตัวเล็กๆน้อยๆให้เขา เขาไม่ได้เก่งขนาดจัดการกับดาบได้หรอก แต่พอป้องกันตัวได้
“ไอ้เวรนี่” ดาบสบถ ใช้มืออีกข้างถูข้อมือตัวเอง“ทำเล่นตัวไปเถอะ”
“เกิดอะไรขึ้น” นิลที่เพิ่งเดินเข้ามาถาม
“เมียมึงมีปัญหากับดาบ” จ้อยว่า “คุมเมียหน่อยดิวะ”
ก่อนที่ใครจะทันพูดอะไร นิลก็ต่อยจ้อยเต็มแรง
“ไอ้เลมันเป็เพื่อนกู” นิลพูดเสียงกร้าว “มึงอย่ามาพูดหมาๆแบบนี้อีก”
“มึงกล้าต่อยไอ้จ้อยเลยหรอวะ” ดาบผลักอกนิล “มึงกล้าต่อยเพื่อนเพราะไอ้ตุ๊ดอย่างไอ้เลนี่นะ ทำไมลีลามันเด็ดมากนักเหรอ”
นิลใช้กำปั้นแทนคำตอบ เขาจะไม่พูดกับคนแบบนี้ให้เสียเวลา คิดแล้วก็เสียดายเวลาที่เคยเรียกคนแบบนี้ว่าเพื่อน
“มึงกล้าต่อยกูเหรอไอ้นิล” ดาบล่ำละลัก “พวกเราจัดการ”
แก๊งของดาบย่างสามขุมเข้ามาทำร้ายนิล แล้วนี่คือชีวิตจริงไม่ได้ในนิยาย นิลจึงไม่สามารถสู้กับคนเยอะขนาดนี้ได้ สิ่งที่ทำได้คือพยายามปกป้องตัวเองเท่านั้น เด็กผู้หญิงในห้องบางคนกรี๊ดและขอร้องให้ดาบหยุด ขณะที่บางคนทำเป็ไม่รู้เื่เพราะกลัวตัวเองจะโดนลูกหลงไปด้วย ทะเลถือโอกาสตอนที่คนกำลังชุลมุนกันไปที่ห้องพักครูเพื่อบอกครูลัดาซึ่งเป็ครูประจำชั้น หลังจากที่ครูมา ทุกอย่างก็สงบ ดาบฟ้องครูว่านิลมาต่อยเขากับจ้อยก่อนซึ่งนิลก็ยอมรับ ครูลัดานั้นเห็นว่านิลาเ็เกินกว่าจะเป็เื่เล็กๆจึงเรียกให้ผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายมาพบในวันจันทร์หน้า ก่อนจะไล่ให้นิลไปทำแผลที่ห้องพยาบาล
ด้วยความรู้สึกผิดที่ตัวเองมีส่วนทำให้นิลาเ็ ทะเลจึงมานั่งเฝ้าที่ห้องพยาบาล
“คุณไม่ควรทำแบบนี้เลย” ทะเลว่า ขณะที่ช่วยทาแผลให้ “ผมชินแล้วล่ะที่คนเขาว่าผมแบบนี้”
“นายไม่ควรจะชิน” นิลพูดอย่างไม่พอใจ “นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว หมดเวลามาเหยียดเพศแล้ว พวกนั้นหัวโบราณกันจริงๆ”
“ผมไม่อยากมีปัญหากับดาบ” ทะเลพูดปลงๆ “พ่อดาบเขาใหญ่ ไม่เหมือนผม”
“พ่อนายไปไหนเหรอ”นิลถามอย่างเก้ๆกังๆ เขาสงสัยเื่นี้มานานแล้ว
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” ทะเลว่า “ผมไม่เคยเจอเขาเลย แต่บางทีก็มีคนโอนเงินมาให้แม่บ้าง คิดว่าน่าจะเป็เขา แต่ผมก็ไม่เคยถาม”
“แล้วเื่ค่าเทอม” นิลว่า “นายจะทำยังไงต่อไป”
“ก็คงต้องหางานพิเศษทำเพิ่ม” ทะเลพูดอย่างไม่ยี่หระ “หรือไม่ก็หาโรงเรียนใหม่ที่ค่าเทอมถูกกว่านี้”เขาไม่มีเวลามาคร่ำครวญโทษโชคชะตาว่าไม่ยุติธรรม เขาต้องหาวิธีแก้ปัญหาให้ได้
“นายอายุยังไม่ถึงสิบแปดเลย” นิลว่า “เข้าไปทำงานในบริษัทใหญ่ๆก็ไม่ได้ จะหาโรงเรียนใหม่ที่รับกลางเทอมแบบนี้ก็ยาก ทำไมนายไม่ลองกู้ทุนดูล่ะ"
ทะเลหัวเราะแห้งๆ “ทุนพวกนั้นสำหรับคนยากจนแบบจนสุดขีดครับ รายได้แม่ผมเกินกำหนดแล้ว กู้ทุนพวกนั้นไม่ได้หรอกครับ”
“ฉันจะทำอะไรสักอย่าง” นิลพูดอย่างตั้งมั่น “นายเป็เพื่อนฉันแล้วและคนในตระกูลดุรงค์คุณากรไม่เคยทิ้งเพื่อน”
“ผมไม่อยากเกาะคุณกินครับ” ทะเลว่า “ปัญหาของผม ผมแก้เองได้”
“ฉันรู้ว่านายแก้ได้” นิลว่า “แต่ฉันก็อยากช่วยนายบ้างในฐานะเพื่อน”
“คุณจะทำยังไงครับ”
“พ่อไอ้ดาบมันบริจาคทุนให้นักเรียนได้ พ่อฉันก็ทำได้เหมือนกัน” นิลว่า
“ผมไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร” ทะเลพูดเสียงกร้าว
“ไม่ได้บริจาคให้นายคนเดียวสักหน่อย” นิลว่า “ฉันจะโทรบอกพ่อให้มีการจัดสอบชิงทุน ใครๆก็มีสิทธิ์สอบได้ ต้องรักษาเกรดเฉลี่ย อะไรทำนองนั้นด้วย อีกอย่างบริจาคทุนให้โรงเรียนพ่อจะได้โฆษณาฟาร์มม้าไปด้วยแถมได้ลดหย่อนภาษีอีกต่างหาก นักธุรกิจใหญ่ ๆเขาก็ทำกันแบบนี้ทั้งนั้น นายคิดว่าพ่อไอ้ดาบบริจาคทุนเพราะเป็คนดีเหรอ คนดีที่ไหนจะเลี้ยงลูกเลว ๆอย่างไอ้ดาบออกมาได้
“ผมไม่ได้เก่งพอจะสอบชิงทุนได้หรอกครับ” ทะเลว่า
“ก็ลองดูก่อน ไม่ลองไม่รู้ เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะโทรบอกพ่อ” นิลว่าพลางตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ
เมื่อนิลกลับถึงคอนโด เขาก็รีบโทรหาพ่อทันที
“ฮัลโหล พ่อ นิลเองนะ”
“มีอะไรเหรอ” ดำเกิงว่า “เงินหมดแล้วหรือไงหรือไปก่อเื่อะไรมา”
“พ่อเห็นผมเป็คนยังไงเนี่ย” นิลโอดครวญ “ความจริงก็มีเื่จริงๆนั่นแหละ”
“ว่าแล้ว ถ้าไม่มีเื่คงไม่โทรหาพ่อหรอก มีอะไรก็ว่ามา”
นิลเล่าเื่ที่เขามีเื่กับดาบให้พ่อฟัง
“แกไม่ควรจะใจร้อน” ดำเกิงตำหนิ “แต่ฉันก็ไม่โทษแกหรอก เป็ฉันก็ต่อยเหมือนกัน ปากหมาดีนัก ใครจะรักใครชอบใครก็เื่ของเขาสิ แกเหมือนฉันตรงนี้แหละ ใครมาว่าอะไรแฟนไม่ได้เลย”
“เดี๋ยวก่อนครับ” นิลปรามเมื่อเห็นว่าพ่อคิดไปกันใหญ่ “ผมกับเลเป็แค่เพื่อนกันเฉยๆครับ”
“เออ เพื่อนก็เพื่อน” ดำเกิงว่า “ว่าแต่โทรมาจะบอกแค่ให้ฉันเข้าโรงเรียนไปพบครูแกใช่ไหม”
“นั่นก็เื่นึงครับ” นิลว่า “แต่มีอีกเื่ด้วย”
“มีอะไรก็รีบว่ามา” ดำเกิงว่า เขาพูดห้วน ๆแบบนี้เสมอ ไม่เคยอารัมภบทให้วุ่นวาย
นิลเล่าเื่ของทะเลให้พ่อฟัง
“เขาถูกตัดทุนทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักนิด ผมอยากให้พ่อช่วยเขาหน่อย”
ปลายสายเงียบไปสักพักเหมือนกำลังครุ่นคิด
“แกจะให้พ่อช่วยออกค่าเทอมให้เขาเหรอ”
“ก็ไม่เชิงหรอกครับ ใจจริงผมอยากให้พ่อทำอย่างนั้นนะ แต่เลคงไม่ยอม พ่อแค่จัดโครงการสอบชิงทุนก็พอแล้ว ผมมั่นใจว่าเลต้องสอบได้แน่”
“มั่นใจจริงนะ” ดำเกิงแซว “ว่าแต่ ‘เพื่อน’ แกคนนี้เขามีวิชาที่ถนัดเป็พิเศษหรือเปล่า” ดำเกิงจงใจเน้นเสียงตรงคำว่าเพื่อนเพื่อล้อลูก
“เขาชอบพวกวรรณคดี วรรณกรรมอะไรประมาณนี้ครับ” นิลให้ข้อมูล
“เื่พวกนี้เดี๋ยวฉันจะปรึกษาแม่แกให้ออกข้อสอบให้ละกัน แต่แกแน่ใจเหรอว่าจะให้สอบชิงทุน ฉันให้เปล่าๆเลยก็ได้นะ เพื่อนคนสำคัญของลูกชายทั้งที”
“เลเขาไม่เอา” นิลว่า “เขากลัวคนนินทาว่าเกาะผมกิน”
“ความคิดดีใช่เล่นนี่หว่า” ดำเกิงพูดอย่างพอใจ “ขนาดยังไม่ได้เป็แฟนกันเลยนะนี่ ยังงี้ฉันให้ผ่าน”
“พ่ออ” นิลว่า “ทำไมถึงเชียร์จัง พ่อไม่อยากได้หลานเหรอ เลมันเป็ผู้ชายนะพ่อ”
“เทคโนโลยีมันไปถึงไหนแล้ว อยากได้หลานก็อุ้มบุญเอาก็ได้ แต่ฉันไม่อยากได้หรอก แค่เลี้ยงแกก็ปวดหัวจะตาย ฉันแค่อยากให้แกมีความสุข”
“พ่อไม่กลัวคนเขานินทาเหรอ” นิลถาม “เลกลัวมากนะ เขาเลยไม่อยากรับความช่วยเหลือจากผม ผมต้องกล่อมว่าช่วยเขาแล้วพ่อได้ประโยชน์ด้วย เลถึงยอม”
“ไอ้พวกนินทามันก็พูดกันไป ต่อให้สอบชิงทุนตามขั้นตอนแล้วเขาได้ ก็คงค่อนแคะว่าใช้เส้นใช้สายอีก” ดำเกิงพูดอย่างใส่อารมณ์ “ไอ้พวกนี้มันต้องเจอของแข็งถึงจะรู้สึก ความจริงที่ยัยเด็กนั่นมันโพสต์รูปลงเฟซก็ฟ้องได้นะ รวมทั้งคนที่ด่าๆแกกับทะเลด้วย สนใจเอาค่าขนมหน่อยไหมล่ะ”
“อย่าเพิ่งดีกว่าครับพ่อ” นิลปฏิเสธทั้ง ๆที่ในใจอยากฟ้องเป็ตัวอย่างไม่ให้คนกล้ามายุ่งกับเขาและทะเลอีก แต่เื่นี้เขาไม่ได้เสียหายคนเดียว ทะเลก็เป็ผู้เสียหายด้วยและคนก่อเื่ก็เป็เพื่อนสนิทของเ้าตัว นิสัยของทะเลเท่าที่นิลรู้จักคงไม่อยากทำเื่นี้ให้เป็เื่ใหญ่
“ตามใจ” ดำเกิงว่า “เปลี่ยนใจจะฟ้องเมื่อไหร่ก็บอกละกัน ตระกูลดุรงค์คุณากรของเราก็ใหญ่ไม่แพ้ใครเหมือนกัน”
“ขอบคุณครับพ่อ แค่นี้นะ” นิลกล่าวลาอย่างสุภาพก่อนกดวางสาย โชคดีจริงๆที่เขามีพ่อแบบนี้ พ่อที่ฟังเหตุผลและพร้อมจะช่วยเหลือเวลาที่เขา้า ขณะเดียวกันก็ไม่เคยยื่นมือเข้าช่วยตอนที่เขาบอกว่าไม่ ดำเกิงปล่อยให้เขาแก้ปัญหาด้วยตัวเองอย่างเต็มที่และจะยื่นมือมาช่วยเมื่อนิลเอ่ยปากขอเท่านั้น
![เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699707583_56996703.webp)
175K
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
