ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ **จบแล้ว**

ตอนที่ 47 : ตัวตนที่น่ากลัว

        หวังเย่าไม่รู้เลยว่าถ้าผู้หญิงโกรธจะน่ากลัวแค่ไหน  เขาดีใจที่ชีวิตที่แล้วเขาไม่ได้มีแฟนไม่งั้นเขาคงทรมานตายเพราะผู้หญิงแน่

        มันยากที่จะเดาได้ว่าพวกเธอคิดอะไรอยู่เรื่องนี้คือเรื่องที่เขาไม่อาจจะเดาได้เลย

        “ฉัน...พูดอะไรผิดไปงั้นหรือ? ” เขาทำหน้าใสซื่อออกมา

        “นายไม่ได้ทำอะไรผิดนายแค่ไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยไม่รู้ว่าควรทำยังไง” จ้าวเมิ่งซีพูดขึ้นด้วยท่าทีไม่พอใจ“ไม่สิ นายไม่ถือว่าเป็นลูกผู้ชายด้วยซ้ำ การที่นายเกิดมาในโลกนี้เท่ากับเป็นการดูถูกสิ่งมีชีวิตที่มีความคิดก็ว่าได้”

        หวังเย่าเข้าใจว่าการที่จ้าวเมิ่งซีด่าเขาแบบนี้เท่ากับว่าเธอเกลียดเขาเข้ากระดูกดำแล้ว

        เขากำลังจะเถียงกลับแต่อยู่ ๆ กลับมีมือนุ่ม ๆ มาจับต้นคอเขาไว้พร้อมกับสายตาที่ซับซ้อนมองมาที่เขา

        หวังเย่าอึ้งเขารู้ว่าถ้าเขาพูดอะไรผิดไป เขาอาจจะตายได้

        เขาคิดว่าถึงแม้ว่าแรงของเขาจะไม่น้อยกว่าจ้าวเมิ่งซีแต่เขาก็ไม่คิดจะลงมือกับผู้หญิง ในการประลอง คนที่ลงมือกับผู้หญิงก็คือการ์ฟิลด์ไม่ใช่เขา

        ดังนั้นความคิดแรกที่โผล่มาในหัวเขาคือต้องหนี

        ใช่ต้องรีบหนี

        เขาอยากจะสลัดตัวออกแล้วกระโดดหนีไปถึงตอนนี้เขาจะอยู่สูงจากพื้นประมาณ 200 เมตรแต่มันก็ไม่สำคัญเพราะเขาไม่รู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้จะมีวิธีอะไรมาทรมานเขาบ้างเขายอมตกลงไปตายดีซะกว่าจะโดนดูถูกแบบนี้

        จ้าวเมิ่งซีเหมือนจะพูดบางอย่างเธอหงุดหงิดก็จริงแต่ไม่ได้คิดจะลงมือกับหวังเย่า

        “จ้าวเมิ่งซีเธอคิดจะฆ่าฉันรึไง ? ” หวังเย่าลนลาน

        “หวังเย่านายบ้าไปแล้วรึไง นายคิดอะไรอยู่ ฉันแค่อยากถามนายว่าตั้งแต่ที่นายเขียนจดหมายรักให้ฉันนายเคยชอบฉันจริง ๆ ใช่ไหม ? ” จ้าวเมิ่งซียังพูดไม่ทันจบก็รีบก้มหน้าลงทันทีเสียงของเธอเริ่มเบาราวกับยุงบิน

        หวังเย่าโล่งอกขึ้นมาทันทีเขาคิดว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เป็นเรื่องนี้ ก่อนจะถามขึ้น “เรื่องนี้...”

        สีหน้าของเขาหม่นลง  กลับเป็นว่าทั้งหมดนั้นเขาคิดไปเองเขาแสดงสีหน้ายินดีขึ้นมา นี่เธอหมายถึงอะไร มันเป็นคำใบ้อะไรรึเปล่า ?

        ไม่นี่ไม่ใช่คำใบ้แต่เป็นคำถาม

        เขาใจเต้นด้วยความกังวลพร้อมคิ้วที่ขมวด“ฉัน...ในอดีต....แน่นอนว่าเคย”

        จากนั้นจ้าวเมิ่งซีก็ปล่อยคอเสื้อของเขาพร้อมกับฮึดฮัดออกมาเธอถึงกับแสดงท่าทีโมโหพร้อมกับเรียกอาเฟยให้พาเธอบินออกไป โดยไม่หันกลับมามองเลยแม้แต่น้อย

        หวังเย่าได้แต่นิ่งเขาไม่รู้เลยว่าเขาทำอะไรผิดไป ?

        ก่อนจะนั่งคิดอยู่สักพักแต่สุดท้ายก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองผิดที่ตรงไหน

        “ผู้หญิงนี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดที่สุดในโลกจริงๆ พวกเธอซับซ้อนและไม่มีเหตุผล...”

        เขาก็พูดทุกอย่างชัดเจนแล้วเขาไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรผิดด้วยซ้ำ

        โชคดีที่หวังเย่าไม่ได้คิดอะไรมากเขารีบสลัดเรื่องนี้ออกจากหัวก่อนจะเอาผลหยวนออกมา 2 ผล แล้วส่งให้หงอคงกินผลหนึ่งส่วนอีกผลนั้นเขากินเอง

        จ้าวเมิ่งซีที่อยู่ไม่ไกลนักแอบมองมาที่นั่นเมื่อเห็นแบบนั้นเธอก็โมโหจนแทบคลั่ง

        ดูเหมือนว่าผลไม้ผลเดียวมันจะยังไม่พอทั้งสองกินกันจนท้องป่องและนอนอยู่บนกิ่งไม้กันต่อ

        คืนนั้นเมื่อครูประจำชั้นเห็นหวังเย่าไม่ได้กลับมาทุกคนก็พากันลนลานและคิดจะทำการค้นหาเขา แต่จ้าวเมิ่งซีเข้ามาห้ามทุกคนเอาไว้

        “อาจารย์ไม่ต้องสนใจเขาหรอก ตอนนี้เขาไม่เป็นอะไร เขากับอสูรของเขานอนอยู่ที่ต้นไม้คู่รัก”

        เมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนก็พากันแสดงสีหน้าประหลาดใจ

        ในวันที่สามหวังเย่าได้ตื่นขึ้นและพบว่าตัวเองยังอยู่บนต้นไม้ต้นเดิมอยู่เขาอดไม่ได้ที่จะรีบกลับไปที่แคมป์ แต่ก็พบว่าทุกคนออกจากที่นั่นกันหมดแล้ว

        ดังนั้นเขาต้องกลับไปที่สะพานเพื่อดูร่องรอยต่างๆ ว่าทุกคนเดินทางไปทางไหน

        ตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างมันทำให้เขาตื่นตัวทันที ไม่นานก็มีงูเลือดโผล่มาตรงหน้าเขา

        งูเลือดนี้เป็นงูสูบเลือดขนาดของมันไม่ได้ใหญ่นัก แต่กลับมีสามหัวพร้อมกับกรงเล็บทั้งหกของมัน เกล็ดของมันพิเศษราวกับเกล็ดที่ลับคมเป็นใบมีด ดังนั้นมันจึงมีความสามารถทั้งการโจมตีและป้องกัน

        “ไม่คิดเลยว่าจะมีสัตว์อสูรที่อันตรายแบบนี้อยู่อีก”หวังเย่าพึมพำออกมา

        แม้ว่าวัวหิมะจะเป็นสัตว์อสูรที่แกร่งที่สุดในเขตลับนี้แต่มันก็ยังเป็นเหยื่อของงูเลือดได้เห็นได้ชัดว่างูตัวนี้นั้นอันตรายแค่ไหน

        แต่ตอนที่เขากำลังจะเรียกสัตว์อสูรออกมาจากกำไลนั้นเขากลับกระโดดขึ้นและวิ่งหนีออกไป

        ตอนการที่เขากระโดดขึ้นและรีบวิ่งออกไปนั้นเป็นช่วงที่งูกำลังตะลึงและไม่ทันตั้งตัว พอรู้ตัวอีกทีเหยื่อของมันก็ได้หนีไปแล้ว

        งูได้พุ่งออกมาจากต้นไม้ทันที

        หวังเย่าพบว่าหัวทั้งสามของมันเป็นสามเหลี่ยมหัวข้าง ๆ นั้นเล็กกว่าหัวตรงกลาง

        ส่วนที่สำคัญที่สุดคือเท้าของงูนั้นเหมือนกับเท้าของกบที่กว้างและมีพังผืดบางๆ อยู่ และเท้าของมันนี้ ทำให้มันบินได้

        หวังเย่าหน้าซีดไปทันทีเขาได้เอาระเบิดสัญญาณออกมาก่อนจะจุดขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วหนีเอาตัวรอด

        งูนี่ตัวใหญ่กว่างูทั่วไปหวังเย่าได้ตรวจสอบสถานะของมันดูแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะรับมือกับมัน

        ****

        สายพันธุ์: งูเลือด

        ระดับ: ทองขั้นกลาง

        เลเวล: 45 (ระดับลอร์ด)

        ความสามารถ: บินระยะสั้น, อำพรางตัว, พ่นลมเย็นเปลี่ยนเป้าหมายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งได้,พ่นลมร้อนเพื่อละลายเป้าหมาย, เกล็ดใบมีดที่มีการป้องกันที่สูงซึ่งสามารถยิงใบมีดออกมาสร้างความเสียหายได้อย่างรุนแรง

        ****

        หวังเย่ากลัวจริงๆ งูนี่แข็งแกร่งอย่างมาก

        “ไม่ฉันหนีไปทางนั้นไม่ได้” หวังเย่าตระหนักได้ถึงบางอย่าง

        งูเลือดนี่แม้แต่ครูก็ยากจะจัดการกับมันได้มันน่ากลัวยิ่งกว่าหมีป่าวันนั้นเสียอีก สภาพแวดล้อมที่นี่ซับซ้อน ถ้าหวังเย่าหนีไปหาครูและคนอื่นๆ ก็มีแต่ทำให้พวกนั้นตกอยู่ในอันตราย

        เมื่อคิดได้แบบนั้นหวังเย่าก็วิ่งลงเขาไปแทนถ้าทำได้เขาจะให้พวกทหารที่คอยดูแลที่นี่เป็นคนจัดการกับมันแทน