ผู้ร่วงหล่น

โมเอยะระงับจิตสังหารของตนที่ประกายออกมาสักพักหนึ่งโดยไม่มีใครได้สังเกตพร้อมหันไปหาจี้โม

“นายน้อยพวกเราต้องการพลังของนายน้อยในการกำจัดตัวประหลาดนั้น ถ้าสามารถฆ่าตัวประหลาดนั้นได้เจ้าโจรนั้นก็ไม่ได้เป็นอะไรมากกว่าคนธรรมดา”

สีหน้าของจี้โมดูเหนื่อยล้าเพราะค่ายกล 1000 ธงกินพลังงานภายในร่างกายของจี้โมมาก ๆ เมื่อได้ยินคำสั่งจากโมเอยะ

จี้โมมองตัวประหลาดที่กำลังแกร่งแขนไปมาอย่างน่ากลัวพร้อมเสียงกระทบฟันของเหล่าใบหน้าจำนวนมาก

ใบหน้าในตัวสาปแห่งความเกลียดชังจ้องมองค่ายกลพวกโจรภายในค่ายกลอย่างตื่นเต้นและหวาดกลัว มันสัมผัสได้ถึงพลังค่ายกล 1000 ธงว่ามีพลังมากแค่ไหน

และมันก็รับรู้เหมือนกันว่าค่ายกล 1000 ธงกำลังอ่อนแอเช่นกันจึงทำให้มันตื่นเต้น สิ่งเดียวที่มันทำคือรอเท่านั้น

ยิ่งคิดถึงความรู้สึกเลือดเนื้อและดวงวิญญาณมาดับความทรมานที่มันได้รับ มุมปากของใบหน้าที่แต่ใบหน้ามีน้ำลายไหลออกมา

จี้โมกลืนน้ำลายลงก่อนจะกระโจนออกจากค่ายกล 1000 ธงทันที ก่อนที่จี้โมจะกระโจนออกไปสิ่งหนึ่งผ่านเข้ามาให้หัวของจี้โมคือ

เจ้าอ้วนหายไปไหน

เหมือนกับมีเรื่องน่าประหลาดคือจี้โมเหมือนการรับรู้ตัวตนของเจ้าอ้วนกำลังจางหายไป ถ้าไม่ได้เพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กคงจะลืมเจ้าอ้วนไปแล้ว

ความคิดนี้ไม่ใช้แค่จี้โมคนเดียว แจ๊คที่กำลังกินไอศกรีมอยู่ได้คิดว่าเหมือนตนจะลืมอะไรบางอย่าง

“หู่เสวียเหมือนฉันลืมอะไรบางอย่าง”

หู่เสวียที่อยู่ในมิติชุดแห่งความว่างเปล่าลืมตาขึ้นมองแจ๊คก่อนจะพูดขึ้นอย่างเย็นชา

“นายมีเรื่องให้ลืมอีกมากมายสมองน้อย ๆ ของนายมีเรื่องมากมายให้ลืม”

“ไม่เหมือนกันคราวนี้ฉันเหมือนจะลืมคนหนึ่งไป ฉันคิดก่อน.......”

แจ๊คพยายามจะคิดว่าตนลืมอะไรไป แต่สิ่งทีแน่ ๆ คือลางสังหรณ์ของตนได้บอกว่าเขาลืมอะไรบางอย่างไป

“ชั่งเหอะ มาดูการแสดงต่อ”

ระหว่างที่แจ๊คหันกลับมาสนใจกลุ่มโมเอยะอยู่นั้นภายในป่าได้มีดวงตาขึ้นกำลังจ้องมองแจ๊คด้วยท่าทางหวาดกลัวก่อนจะหันไปมองสิ่งอื่น

“ฉัน.....ฉันจะทำยังไงดี”

เจ้าของดวงตาคือเจ้าอ้วนที่กำลังหลบซ่อนตัวอยู่ใต้เงาต้นไม้ใหญ่ สิ่งหนึ่งที่เจ้าอ้วนไม่อยากจะเชื่อคือมันได้รับพลังของการลบล้างตัวตนออกจากความคิดคนอื่นจากความทรงจำของมัน มันไม่รู้ว่าความรู้วิชานี้มาจากไหน

เจ้าอ้วนไม่รู้ว่าตนรับรู้วิชานี้มาได้ยังไงแต่มันใช้โดยสัญชาตญาณ ในตอนแรกเจ้าอ้วนไม่เชื่อว่าวิชานี้จะสามารถลบสายตาจากแจ๊คได้

ทว่าเมื่อตัวสาปแห่งความเกลียดชังเริ่มอาละวาดจับพวกโจรกินไปทีละคน ๆ พอตัวสาปแห่งความเกลียดชังมาถึงตัวเจ้าอ้วน

ในเวลานั้นเจ้าอ้วนกลัวมาก ๆ จนไม่มีแรงวิ่งหนี คิดว่าตนกำลังจะถูกกินอย่างทรมานจึงหลับตาลง

ก่อนจะลืมตาขึ้นเพราะไม่ได้รับรู้ถึงความเจ็บปวด ก่อนจะเห็นว่าตัวสาปแห่งความเกลียดชังมองข้ามตนไปไม่ใช่แค่ตัวสาปแห่งความเกลียดชังแม้แต่แจ๊คยังลืมการคงอยู่ของเจ้าอ้วน

สิ่งที่ทำให้เจ้าอ้วนหวาดกลัวมากที่สุดคือภาพที่มันเห็นในปัจจุบันตอนนี้เหมือนกับภาพที่มันเห็นในนิมิตก่อนจะพาพวกโมเอยะมาหาแจ๊ค

เจ้าอ้วนเลือกที่จะปิดปังตัวต่อไปเพราะถ้ามันปรากฏตัวตอนนี้ แจ๊คคงจะลงมือฆ่ามันแน่นอนและมันได้รับรู้ความจริงว่าใครเป็นคนปล้นหมู่บ้านของตนในคราวนั้น

ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

จี้โมกระโดดออกจากค่ายกล 1000 ธงทันทีพร้อมร่างกายส่องประกายสีคราม เมื่อแจ๊คเห็นแสงประกายสีครามสีหน้าของเขาดูจริงจังขึ้นมา

“หู่เสวียฉันรู้สึกแปลก ๆ กับร่างกายไอเด็กนั้น”

ความจริงไม่ใช่แค่แจ๊คเท่านั้น หู่เสวียยังรู้สึกแปลกประหลาดพร้อมสัมผัสได้ถึงอันตรายจากแสงสีครามนั้น

สีหน้าของหู่เสวียดูจริงจังขึ้นมาพร้อมไม่พูดอะไรมาก แจ๊คไม่เห็นอาการของหู่เสวียจึงมองดูการต่อสู้ระหว่างจี้โมกับตัวสาปแห่งความเกลียดชัง

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังเห็นเหยื่อของมันออกจากค่ายกล 1000 ธงมามันส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นพร้อมกระโจนมาหาจี้โมทันที

ความเร็วของตัวสาปแห่งความเกลียดชังนั้นว่องไวมาก ๆ แค่วินาทีเดียวมันได้มาปรากฏตรงหน้าจี้โมทันที

จี้โมตกตะลึงแต่การตอบสนองของจี้โมยังว่องไวพอได้ต่อยประกายสีครามปะทุขึ้นภายในหมัดที่กำลังต่อยออกไป

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังเปลี่ยนแขนเป็นฝ่ามือจำนวนมากกระแทกโจมตีจี้โมทันที

เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง

แน่นอนว่าแขนเดียวจะสู้หลายแขนได้ยังไงจี้โมสามารถต่อยจนแขน 3 แขนของตัวสาปแห่งความเกลียดชังกระเด็นไปได้ แต่ตัวสาปแห่งความเกลียดชังมี 10 แขน

แขนที่ 4-5-6ไปถึง 10 โจมตีจี้โมเต็ม ๆ จนทำให้จี้โมกระอักเลือดพร้อมกระดูกภายในร่างกายแตกหัก

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อ่า

จี้โมส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด แต่ไม่ได้มีแค่จี้โมคนเดียวที่เจ็บปวดตัวสาปแห่งความเกลียดชังก็เจ็บปวดเช่นกันเพราะพลังสีครามกำลังทำลายแขนทั้ง 3 ของมันไม่ยอมให้ฟื้นฟูตัวตน

ทั้งแจ๊คหู่เสวียและเฟรยาเมื่อเห็นดังนั้น แจ๊คหรี่ตาลง หู่เสวียแสดงอาการตกตะลึงแต่กลับมาสงบอีกครั้งหนึ่ง ส่วนเฟรยาตกใจเพราะไม่เคยเห็นพลังอะไรแบบนี้มาก่อน

เธอเห็นการเกิดของตัวสาปแห่งการความเกลียดชัง การฟื้นฟูตัวเองของมันและการต่อสู้แม้ว่ามันจะถูกนายท่านผนึกก็ไม่มีทางส่งเสียงร้องเจ็บปวดขนาดนี้

แจ๊คไม่ได้สนใจตัวสาปแห่งความเกลียดชังมากนักเพราะว่ายังไงอายุของมันก็ไม่ยืนมากสิ่งที่แจ๊คสนใจคือจี้โม

ถูกตัวสาปแห่งความเกลียดชังโจมตีไปขนาดนั้นบาดแผลตามร่างกายแค่เล็กน้อยเท่านั้น ทำให้แจ๊คสนใจในตัวจี้โมมากร่างกายของมันแข็งแกร่งขนาดไหนกัน

จี้โมลุกขึ้นมาพร้อมมุมปากที่เลือดไหล แต่แววตาของจี้โมไม่ยอมแพ้กระโดดไปหาตัวสาปแห่งความเกลียดชังทันที

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังเจ็บปวดจากพลังสีครามมาก เมื่อเห็นจี้โมยังลุกขึ้นมาได้ ใบหน้าทั้งหมดแสดงอาการดุร้ายคราวนี้มันไม่ต้องการกินจี้โมแล้ว

สิ่งที่ตัวสาปแห่งความเกลียดชังต้องการคือบดขยี้จี้โมให้ตายอย่างทรมาน

“เจ็บ....”

“พลังอะไรกัน......”

“ฆ่า ดึงดวงวิญญาณของมันออกมา.....”

ใบหน้าทั้งหมดของตัวสาปแห่งความเกลียดชังพูดขึ้น ตัวสาปแห่งความเกลียดชังโจมตีโดยการยึดแขนทั้งหมดของมันรอบทิศทางก่อนจะโจมตีจี้โมที่อยู่กลางอาการ

จี้โมเห็นฝ่ามือขนาดใหญ่ล้อมรอบตัวตนไม่ให้หลบหนีไปไหน สีหน้าของจี้โมขาวซีดก่อนจะคำรามขึ้น ประกายสีครามในตัวสว่างขึ้นกลายเป็นเกราะป้องกันจี้โมทันที

เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง

อ่า

ฝ่ามือของตัวสาปแห่งความเกลียดชังเหมือนกันถูกเผาไหม้จากการสัมผัสพลังสีคราม ตัวสาปแห่งความเกลียดชังรีบดึงแขนทั้งหมดของตนกลับคืนมา

จี้โมเห็นโอกาสจึงสวนกลับมาจึงระดมหมัดต่อยแขนตัวสาปแห่งความเกลียดชังไปรัว ๆ

อ่า

ทุกครั้งที่จี้โมต่อยแขนตัวสาปแห่งความเกลียดชังเลือดเนื้อใบหน้าที่ถูกต่อยจะตายลงทันที ส่วนเนื้อถูกหลุดออกจากผิวหนังตัวสาปแห่งความเกลียดชัง

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังกรีดร้องออกมาอย่างทรมานราวกับถูกน้ำมนต์สาด พลังสีครามในร่างกายของปะทุขึ้นทำให้ส่วนต่าง ๆ ของร่างกายทั้งหมด

อ่า

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนร่างกายของมันจะระเบิดกลายเป็นฝนเลือดสีดำขนาดใหญ่ที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมา

ดวงตาของโมเอยะมีจิตสังหารขึ้นเล็กน้อยพร้อมแสดงอาการดีใจเช่นเดียวกัน สีหน้าของโมเอยะบิดเบี้ยวก่อนจะหายไป

“อย่างน้อยแกก็ยังมีประโยชน์อยู่สักพักหนึ่ง”

จี้โมถอนหายใจเพื่อฟื้นฟูอาการเหนื่อยล้าก่อนจะชี้มาทางแจ๊คที่กำลังนั่งอยู่บนต้นไม้ขนาดใหญ่

“ไม่มีลูกน้องของแกแล้ว คราวนี้ถึงตาแกที่จะต้องตาย.....”

แจ๊คกัดไอศกรีมจนหมดในคำเดียวพร้อมดึงหน้ากากลงมาปิดส่วนปาก พร้อมหัวเราะขึ้นมา

“ฮ่า ๆ น่าสนใจนี้”

จี้โมเห็นแจ๊คไม่ได้หวาดกลัวตนจึงมีอาการโกรธเล็กน้อย ก่อนที่จี้โมจะพูดอะไรแจ๊คยืนขึ้นพร้อมพูดคำหนึ่งขึ้นมา

“ด้านหลัง.....”

“อะไร”

จี้โมตกใจกับคำพูดของแจ๊คก่อนจะเห็นร่างกายของแจ๊คเห็นไปอย่างไร้ร่องรอย แม้ว่าตนจะมองแจ๊คอยู่ไม่กะพริบตา จู่ ๆ จี้โมได้ยินเสียงเจ้าอ้วนลอยมาจากทางป่า

“ระวังด้านหลัง”

จี้โมตื่นตัวทันทีก่อนจะหันหลังกลับไปพบแจ๊คกำลังต่อยมาที่ตนทันที จี้โมไม่สามารถหลบการโจมตีนี้ได้

เปรี้ยง ตูม ตูม ตูม

การโจมตีของแจ๊คโหดร้ายมาก ๆ สิ่งที่แจ๊คเล็งคือกระดูกสันหลังของจี้โม จี้โมถูกแจ๊คโจมตีกระเด็นไปไกลพร้อมกระอักเลือดออกมาอย่างรุนแรง

จี้โมสลบไปทันทีพร้อมบาดแผลที่สาหัสตรงกลางหลัง แจ๊คตกใจและนึกออกได้ทันทีว่าเขาลืมอะไรไป

หู่เสวียเห็นท่าทางของแจ๊คจึงพูดขึ้นมาทันที

“วิชาลบตัวตน”

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................