ตำนานผู้วิเศษ

ใบหน้าของเซี่ยซีหานมืดดำ ก่อนที่มือของต้าเจิงจะ...

เซี่ยซีหานเห็นสิ่งคุ้นเคยดอกไม้สีเลือด ที่ปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บเคยคิดจะใช้มันเอามาแดกความทรงจำของเซี่ยซีหาน ไอ้เจ้านี่คงวิธีเอาไว้ใช้แดกความทรงจำและค้นวิญญาณของต้าเจิงเช่นกัน

ตอนนี้มันถูกปลูกอยู่บนมือของต้าเจิงตรงหน้าของเซี่ยซีหานแล้ว

'ฉิบหายแล้ว' เซี่ยซีหานร่ำร้องในใจ

เสียงหัวเราะของต้าเจิงดัง พร้อมย่างก้าวเข้ามาหาเซี่ยซีหานอย่างช้าๆ เซี่ยซีหานรู้สึกว่า ตัวเขามีชะตาแปลกๆ กับไอ้ดอกไม้ปีศาจอะไรนี่ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาจะถูกดอกไม้ปีศาจนี่ เจาะกะโหลกและแดกความทรงจำของตัวเขา 'หรือเราจะมาได้แค่นี้จริงๆ'

...

ในระยะไม่ไกลกันนัก สระน้ำสีเลือดของกุ่ยหรานกระเพื่อมไหว

ร่างชายลึกลับสีดำปรากฏตัว  รอบตัวเขาปรากฏวงเวทย์ซับซ้อนซ้อนทับรอบกาย และเขากระโจมเข้าหาต้าเจิงด้วยร่างที่เป็นเส้นแสงด้วยความเร็วสูงในทันที

เซี่ยซีหานเห็นภาพทั้งหมด เขาพยายามแสดงสีหน้าให้เป็นปกติ และเขาก็ต้องรู้สึกแปลกใจ มันไม่ใช่เพราะความรวดเร็วของตัวตนลึกลับนั่น แต่เป็นเพราะ...

'ทำไมโลกรอบตัวข้าถึงไร้เสียง...'

อยู่ดีๆ โลกก็สว่างจ้าอีกครั้ง อัสนีปะทุระเบิดเนืองๆ ในพริบตา แต่น่าแปลกมันกับไร้ซึ่งเสียงใดๆ

โลกราวขาดเป็นสอนส่วน ดาบที่อันแน่นไปด้วยพลังแห่งสายฟ้า

ร่างของต้าเจิงขาดสองท่อนในเสี้ยววิ เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ต้าเจิงพยายามเอี้ยวใบหน้าหันหลังเพื่อกลับไปดูว่าไอ้สวะคนใดตัดร่างเขา ในฐานะผู้เป็นอมนุษย์ผู้ไม่ตาย ต้าเจิงเป็นอมตะ

เพียงแต่ว่าดาบที่ตัดผ่านร่างของตัวต้าเจิงนั้น ต้าเจิงสัมผัสได้ว่า ดาบดาบนี้แฝงด้วยจิตแห่งนักรบเคลือบอยู่อย่างแหลมคม และนั่นหมายความว่า ดาบในมือตัวตนลึกลับกำลังสังหารดวงวิญญาณของเขาโดยตรงเช่นกัน

"ไอ้สารเลว..." ต้าเจิงพูดได้เพียงเท่านี้ เพราะเมื่อเขาเอี้ยวตัวกลับได้เพียงเล็กน้อย ในชุดที่ดำมืด ต้าเจิงเขามองเห็นดวงตาของฝั่งตรงข้าม ที่ส่องสว่างราวอำนาจแห่งธาตุสายฟ้าบรรจุอยู่ในนั้น และนอกจากนั้น

!!!ฉวบ !!!ฉวบ !!!ฉวบ

ดาบคู่ที่เต็มไปด้วยพลังอัศนีและจิตแห่งนักรบ ฟันใส่ร่างของต้าเจิงไม่หยุด

ตัวเขาไม่ได้คาดคิดถึงสถานการณ์แบบนี้เลย แม้ต้าเจิงจะพยายามกระเสือกกระสน แต่เขาก็ไม่อาจจะสามารถทำอะไรได้ ร่างกายของเขาถูกกัดกร่อน ดวงวิญญาณของเขาถูกทำลายไม่หยุด

ในใจของต้าเจิงหวาดกลัว เกลียดชังและโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด

ในโลกที่ไร้เสียง ภาพการระเบิดราวกับวันสิ้นโลก กะพริบไหวไม่หยุด ราวกับนาคาอสุนีบาตคลั่งระเบิดโลกใบนี้อย่างต่อเนื่อง

ร่างอมนุษย์ของต้าเจิงปรากฏหนวดรยางค์ มันพยายามดิ้นรนและเชื่อมต่อกันเพื่อที่จะก่อร่างและมีชีวิตขึ้นมาใหม่ แต่มันยังไม่ทันเชื่อมต่อกันได้สำเร็จ ดาบที่แฝงพลังอัสนีก็แผดเผามันมอดไหม้ เป็นแบบนี้ซ้ำๆ ซ้ำๆ กินเวลาไปหลายร้อยอึดใจ

ดาบที่ชายลึกลับฟาดฟันเป็นพันเป็นหมื่นครั้งในช่วงเวลาร้อยอึดใจนี้

ก่อนที่จะมีเพียงก้อนเนื้อสุดท้ายที่สั่นไหว แข็งแกร็ง... จากนั้นสุดท้าย ไม่อาจจะสัมผัสพลังชีวิตและจิตวิญญาณใดๆ  จากก้อนเนื้อนั้นได้อีก

เซี่ยซีหานตกตะลึง

ไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งของตัวตนลึกลับชุดดำ

แต่เป็นพลังชีวิตของอมนุษย์ มันช่างน่าตกตะลึง ตัวเขาราวกับอยู่ในสถานที่แห่งวันสิ้นโลก ร่างที่ถูกฟันซ้ำๆ แต่ก้อนเนื้อที่บิดเบี้ยวนั้นก็ยังมีชีวิตและดีดิ้นได้ มันพยายามจะก่อร่างมีชีวิตขึ้นมาใหม่ซ้ำๆ เป็นร้อยเป็นพันครั้ง นี่คืออมนุษย์ที่แท้จริงอย่างนั้นเหรอ ทำไมมันถึงได้อึดตายยากตายเย็นขนาดนี้

เสียงหอบดังออกมาจากร่างชายชุดดำดัง ตอนนี้คล้ายว่าโลกกลับมาเป็นปกติ 'เสียง' สามารถกลับมาได้ยินอีกครั้ง

เซี่ยซีหานยิ้ม เขาหวังว่าตัวตนลึกลับนี้คงไม่ใช่ศัตรูของเขา

ตัวตนลึกลับเดินมาหาเซี่ยซีหาน เขาไม่พูดอะไรมากแต่เขา

ฉึก...

"อ๊าาาาาาาาาาาาาก" เซี่ยซีหานกรีดร้อง กริชที่ปักอยู่ด้านหลังที่ไหล่ซ้ายของตัวเขา ตัวตนลึกลับดึงมันออกมาอย่างไร้ความปรานี นี่ยังไม่ต้องพูดอีกนะว่าไอ้กริชอันนี้มีหนวดที่น่าขยะแขยง ปักเข้าไปที่ร่างเซี่ยซีหานหลายสิบเส้น แต่มันถูกดึงออกอย่างไร้ปรานีและไม่บอกล่วงหน้าก่อน

ใบหน้าเซี่ยซีหานตอนนี้บิดเบี้ยวไม่ได้รูป เขาเจ็บแผล แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรเพราะรักตัวกลัวตาย  เขาจึงได้แต่ยิ้มและแสร้งพูดว่าขอบคุณ

"ขอบคุณที่ท่านช่วยข้า... ข้าจะไม่ลืมบุญคุณท่านเลยจริงๆ เราคงไม่ใช่ศัตรูกันใช่ไหม เห่อเห่อ" ดวงตากลมใสของเซี่ยซีหานตอนนี้สั่นไหวมาก ตรงหน้าเขาตอนนี้ ชายตรงหน้าให้ความรู้สึกน่ากลัวเกิ๊น!

แต่ในไม่ช้าใบหน้าของเซี่ยซีหานก็ปรากฏรอยยิ้ม

นั่นเพราะเขาได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

"แน่นอน ก็เจ้าคือน้องชายของข้านิ"

รอยยิ้มของเซี่ยซีหานบานอย่างไม่อาจจะหุบ

"พี่ชายถางเทียนเจี๋ย!"

"แน่นอนเป็นข้าเอง" ถางเทียนเจี๋ยพูดพร้อมเปิดหน้ากากของเขาออก ใบหน้าหล่อเหลาที่ราวกับเทพมาช่วยกันปั้นปรากฏต่อหน้าเซี่ยซีหานอีกครั้ง ก่อนที่เซี่ยซีหานจะถามว่าเขามาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร

ถางเทียนเจี๋ยพูดเพียงแค่ว่า เคอซวน

ตอนนี้ในใจเซี่ยซีหานกดด่าเคอซวนว่า ไอ้สารเลวในใจแล้ว ไอ้แก่นี่เตรียมการมาก่อน แต่ทำไมไม่ยอมบอกบิดา

และด้วยหัวที่เริ่มแล่นเร็วหลังจากศัตรูตัวฉกาจตายไป เซี่ยซีหานก็เดาอะไรหลายๆ อย่างได้

"คนที่เคอซวนต้องการจะจัดการไม่ใช่ผู้มีเกียรติกุ่ยหรานที่พึ่งเป็นอมนุษย์ใช่หรือไม่"

เซี่ยซีหานพูดไปก็เอามือปิดแผลตัวเองไป เมื่อร่างกายเขาไร้กริชปีศาจปักหลัง ร่างสามารถสัมผัสกับพื้นดินได้ พลังวิเศษของเซี่ยซีหานก็ฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว และร่างกายที่บาดเจ็บก็ค่อยๆ ได้รับการรักษาเยี่ยวยาในระดับที่ดวงตาสังเกตได้ นี่คืออำนาจของพลังวิเศษธาตุบริสุทธิ์ ธาตุดิน

"เจ้าคิดถูกแล้ว..."

'หน่อยไอ้แก่' เซี่ยซีหานพูดในใจอย่างเจ็บแค้น สายตาแห่งความเจ็บปวดของเขาแสดงออกอย่างไม่อาจจะปกปิด

ถางเทียนเจี๋ยหัวเราะ ก่อนจะส่ายหน้าและอธิบายอะไรบางอย่างต่อเซี่ยซีหาน

"จงอย่าโกรธท่านอาวุโสเคอซวนเลย แต่ละคนก็ต่างมีวิธีคิดและการแสดงออกของตัวเอง แม้เขาจะใจร้ายไปบ้างที่ไม่บอกเจ้าถึงตัวตนของ 'อมนุษย์ผู้ชั่วร้ายต้าเจิง' ผู้ซึ่งเป็นอมนุษย์ที่เป็นผู้วิเศษอาณาจักรแห่งสัมผัส ซึ่งน่าจะอยู่ในบันไดขั้นที่สามหรือสี่เป็นอย่างน้อย ทั้งหมดเป็นเพราะเพื่อป้องกันความผิดพลาด เจ้าอย่าบอกนะว่า หากเคอซวนไม่มาที่นี่เพื่อฆ่า 'กุ่ยหราน' แล้วเจ้าจะไม่มาเพื่อฆ่ามัน  เมื่อภายหลังเจ้ารู้ว่ามีคนตายมากมายที่นี่ เพราะมัน โดยมีเจ้าเป็นต้นเหตุ น้องชายข้ารู้จักเจ้าดีเกินไป เพราะงั้นข้าจึงเห็นด้วยกับเคอซวน และชายคนนั้นยังเป็นต้นเหตุของการฆาตกรรมผู้คนมากมาย เพื่อตามหาเจ้าเขาทำได้ทุกอย่าง และข้ามาที่นี่เพื่อทำให้ทุกอย่างจบลง เพื่อน้องชายข้าจะได้มีชีวิต"

ถางเทียนเจี๋ยพูดเหมือนกับว่าเซี่ยซีหานเป็นคนดีมาก และเซี่ยซีหานคือพ่อพระ

ในใจเซี่ยซีหานได้แต่ตอบว่า หากข้ารู้ว่าต้องเจอไอ้ตัวอมนุษย์ที่โหดขิงขิงแบบไอ้ต้าเจิงนี่ข้าจะไม่มา ข้าจะไม่มีวันมาหามันโดยเด็ดขาด

แต่พอเซี่ยซีหานเห็นสายตาที่แฝงความชื่นชมของถางเทียนเจี๋ย และถางเทียนเจี๋ยมองว่าตัวเขาเป็นคนดีผู้ยิ่งใหญ่ เซี่ยซีหานก็พบว่า ตัวเขาไม่อาจจะตอบถางเทียนเจี๋ยตามเสียงในหัวใจที่เรียกร้องของเขาได้ว่า เขาต้องการที่จะหนีและเขาจะไม่มาที่นี่เด็ดขาด หากต้องรู้ว่าต้องมาเจอไอ้ตัวบัดซบโหดขิงขิงตัวนี้

แต่เขากลับพูดได้เพียง

"มันคงเป็นเช่นนั้นพี่ชาย ใช่แล้วทุกอย่างที่ท่านพูดคือนิสัยจริงๆ ของข้า เห่อเห่อ..." เซี่ยซีหานยิ้มกว้างพร้อมยกมือชูนิ้วโป้ง

ถางเทียนเจี๋ยหัวเราะอีกครั้ง

ปัญหาอันเลวร้ายเหมือนว่าจะจบไป แต่ในใจเซี่ยซีหานมีคำถามกับถางเทียนเจี๋ยมากมาย เช่น... ทำไมพี่ชายถึงได้โหดสัดรัสเซียขนาดนี้ ทำไมโลกถึงเงียบงำไร้เสียงซึ่งมันดูเหมือนกับ... พลังวิเศษของรูปปั้นนางเงือกขาว นอกจากนั้นพี่ชายถางเทียนเจี๋ยท่าน... ท่านไปเอาพลังวิเศษสายฟ้าที่แข็งแกร่งนั้นมาจากไหน มันดูโหดกว่าข้าอีกนะ

แต่เซี่ยซีหานยังไม่ทันได้ถามอะไรพี่ชายถางเทียนเจี๋ยของตัวเขา ใบหน้าของเขาก็จำต้องนิ่งแข็งและมืดหมน เมื่อได้ยินอะไรบางอย่างจากปากของพี่ชายถางเทียนเจี๋ย ที่เขามองทอดสายตาไปยังภูเขาลูกหนึ่ง ที่ดูเหมือนว่าจะอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่

"ไอ้อมนุษย์นามต้าเจิงนั้น... ยังไม่ตาย"

...

หุบเขาไม่ไกลจากสถานที่ที่คฤหาสน์ของกุ่ยหรานตั้งอยู่

เศษเนื้อก้อนหนึ่งที่วางอยู่บนภาชนะสีทอง เดินทีมันแน่นิ่ง คล้ายกับว่าก้อนเนื้อก้อนนั้นไร้ชีวิต แต่อยู่ๆ มันเต้นตุบตับ บิดเบี้ยว และเริ่มปรากฏเส้นใยรยางค์ต่างๆ เล็กๆ งอกเงย จากนั้นก็เริ่มก่อนรูปเป็นใบหน้าคน ลำตัว หัวใจและแขนขา

"บัดซบ บัดซบ ไอ้สวะนั้นมันเป็นใคร... ข้า... ข้าเกือบตายเพราะมัน" เสียงต้าเจิงดังอย่างอ่อนแรง เขาหอบเป็นระยะระยะ แต่ก็ไม่หยุดพูด