หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 127: ร่องรอยปริศนา และการตัดสินใจที่ทางแยก

การเดินทางของเจี้ยนหลิน (剑林) และ "ขาวน้อย" (小白) สู่ส่วนลึกของ "หุบเขาเร้นเมฆา" (隐云谷) ยังคงดำเนินต่อไปอย่างระมัดระวัง. เส้นทางรากไม้เร้น (隐秘根道) ที่พวกเขาใช้นั้นคดเคี้ยวและซับซ้อนยิ่งกว่าที่คิด. บางครั้งก็เป็นอุโมงค์ที่เกิดจากรากไม้โบราณขนาดมหึมาโค้งตัวเข้าหากันจนมืดทึบ, บางครั้งก็เป็นช่องทางแคบๆ ที่ต้องอาศัย "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) จึงจะผ่านไปได้อย่างเงียบงัน.

แม้ "ลางสังหรณ์" ถึงความไม่ปลอดภัยจะยังคงวนเวียนอยู่ในจิตใจของเจี้ยนหลินเป็นระยะ, แต่เขาก็มิได้ปล่อยให้มันมาบั่นทอนความมุ่งมั่นในการเดินทาง. "การสั่นสะเทือนทางจิตวิญญาณ" ที่เขา "รู้สึก" ได้จาก "เศษเสี้ยวจิตกระบี่บรรพกาล" (太古剑魂残片) นั้นยังคงเป็น "เข็มทิศ" นำทางที่ชัดเจนที่สุด, แม้จะแผ่วเบาแต่ก็สม่ำเสมอ.

หลายวันผ่านไปกับการเดินทางที่ไม่หยุดพัก, เจี้ยนหลินเริ่มสังเกตเห็น "ร่องรอย" บางอย่างที่ "ผิดปกติ" บนเส้นทาง.

มันมิใช่ร่องรอยของสัตว์อสูรทั่วไปที่เขาเคยพบเห็น, แต่เป็น "รอยเท้า" ของมนุษย์!

รอยเท้าเหล่านั้นมีขนาดและรูปร่างที่แตกต่างกันไป. บางรอยดูหนักแน่นและมั่นคง, บางรอยกลับดู "เบา" และ "แนบเนียน" จนแทบจะมองไม่เห็นหากไม่สังเกตอย่างละเอียดถี่ถ้วน. ที่น่าประหลาดใจคือ, รอยเท้าเหล่านี้ดูจะ "ใหม่" พอสมควร, บ่งบอกว่าเพิ่งจะมีคนกลุ่มหนึ่งผ่านไปได้ไม่นานนัก. และทิศทางที่รอยเท้าเหล่านั้นมุ่งหน้าไป, ก็ดูจะ "สอดคล้อง" กับทิศทางที่เขากำลังจะไปเช่นกัน!

‘มีคนกลุ่มอื่นเข้ามาในเส้นทางรากไม้เร้นที่ควรจะเปลี่ยวร้างนี้ด้วยงั้นรึ...’ เจี้ยนหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย, ความระแวดระวังของเขาเพิ่มสูงขึ้นอีกระดับในทันที. ‘พวกเขาเป็นใครกันแน่? มิตรหรือศัตรู? การที่พวกเขาใช้เส้นทางเดียวกับที่ "เศษเสี้ยวจิตกระบี่บรรพกาล" นำทางข้ามา...มันเป็นเรื่องบังเอิญ, หรือว่าพวกเขาก็กำลังมุ่งหน้าไปยังสถานที่เดียวกัน?’

เขานึกย้อนไปถึงกลุ่มคนชุดดำที่ใช้พลังธาตุไฟอันดุร้ายที่เขาเคยปะทะด้วยในโพรงถ้ำผลึก. แม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว, แต่ความทรงจำยังคงชัดเจน. หากเป็นพวกนั้นจริง, การเดินทางข้างหน้าคงจะเต็มไปด้วยอันตรายที่ไม่อาจคาดเดาได้.

เขาพยายามใช้ "การหยั่งรู้ถึงพฤกษา" (草木之触) แผ่ขยายออกไปอย่างระมัดระวัง, เพื่อค้นหากลิ่นอายหรือร่องรอยเพิ่มเติม. แต่ก็ไม่สามารถ "จับสัมผัส" ถึงกลิ่นอายพลังงานที่ "เฉพาะเจาะจง" ของบุคคลใดได้ชัดเจน. อาจจะเป็นเพราะผู้ที่ทิ้งรอยเท้าไว้มีทักษะในการซ่อนเร้นกลิ่นอายที่สูงส่ง, หรืออาจจะเป็นเพราะพลังงานอันซับซ้อนของหุบเขาแห่งนี้บดบังการรับรู้ของเขา.

‘ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม, การปรากฏตัวของคนกลุ่มอื่นในเส้นทางนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องปกติแน่. และการที่พวกเขาดูเหมือนจะนำหน้าข้าอยู่บนเส้นทางเดียวกัน...มันเสี่ยงเกินไปที่จะเดินตามรอยพวกเขาไปโดยตรง.’ เจี้ยนหลินครุ่นคิด. เขาตัดสินใจที่จะ "หยุด" การเดินทางตามเส้นทางเดิมในทันที.

เขาพิจารณาแผนที่ในใจอย่างรวดเร็ว. แม้จะไม่มีรายละเอียดมากนัก, แต่เขาก็พอจะเห็น "เส้นทางแยก" หรือ "ทางเบี่ยง" ที่อาจจะอ้อมไปยังทิศทางที่ "การสั่นสะเทือนทางจิตวิญญาณ" นำทางเขาได้, โดยไม่ต้องผ่านจุดที่เขาพบร่องรอยล่าสุดของคนกลุ่มนั้นโดยตรง.

‘ข้าควรจะเปลี่ยนเส้นทาง, และพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับพวกเขาในตอนนี้. การลอบสังเกตการณ์จากระยะไกลมากๆ, หรือการหาทางอ้อมไปก่อน, น่าจะเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด, จนกว่าข้าจะรู้แน่ชัดว่าพวกเขาเป็นใครและมีเจตนาอะไร.’

เจี้ยนหลินตัดสินใจเลือกเส้นทางใหม่ที่ดูจะรกชัฏและยากลำบากกว่าเดิมเล็กน้อย, แต่ก็ดูจะปลอดภัยจากการติดตามหรือการซุ่มโจมตีได้มากกว่า. เขาเพิ่มความระมัดระวังในการเคลื่อนไหวเป็นทวีคูณ, ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความรอบคอบ.

"ขาวน้อย" บนไหล่ของเขาก็ดูจะ "รับรู้" ได้ถึงการตัดสินใจของเจ้านาย. มันซบหน้ากับคอของเขาเงียบๆ, ไม่ได้ส่งเสียงใดๆ ที่จะรบกวนสมาธิ.

ณ ลานเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางกลุ่มรากไม้โบราณขนาดมหึมา, ห่างจากจุดที่เจี้ยนหลินเพิ่งจะเปลี่ยนเส้นทางไปอีกพอสมควร. ร่างในอาภรณ์สีดำสนิทราวเจ็ดแปดร่างกำลังยืนล้อมวงหารือกันอยู่. หนึ่งในนั้นคือชายผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า. เขากำลังก้มลงมอง "แผนที่" บางอย่างที่กางอยู่บนพื้นดิน, ก่อนจะเงยหน้าขึ้นกล่าวกับพรรคพวก.

"จากร่องรอยล่าสุดที่หน่วยลาดตระเวนของเราพบ, เป้าหมายน่าจะยังคงอยู่ในอาณาบริเวณนี้, และมีความเป็นไปได้สูงว่ามันกำลังมุ่งหน้าไปยัง 'หุบเหวรากไม้พันเกี่ยว' ที่อยู่ทางทิศเหนือ." เขากล่าวพลางชี้ไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่. "สถานที่แห่งนั้นเป็นเขตอันตราย, มีอสูรพิทักษ์ที่แข็งแกร่ง, และสภาพแวดล้อมก็ซับซ้อนยิ่งนัก. หากมันเข้าไปในนั้นจริง, การตามล่าจะยิ่งยากลำบากขึ้นหลายเท่า."

"แล้วเราจะทำอย่างไรดีขอรับ, ท่านหัวหน้า?" หนึ่งในนั้นเอ่ยถาม.

"เราจะแบ่งกำลังออกเป็นสองส่วน. ส่วนหนึ่งให้เร่งเดินทางไปดักรอที่ปากทางเข้าหุบเหวรากไม้พันเกี่ยว. ส่วนที่เหลือให้กระจายกำลังค้นหาในบริเวณนี้อย่างละเอียดอีกครั้ง." ชายผู้มีรอยแผลเป็นสั่งการด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด. "ข้าไม่เชื่อว่ามันจะสามารถหลบหนีจากพวกเราไปได้ตลอดกาล! ไม่ว่ามันจะเป็นใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับการตายของคนของเรา, มันจะต้องชดใช้!"

กลุ่มคนชุดดำเหล่านั้นรับคำสั่ง, ก่อนจะแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็วและเงียบงัน. การเคลื่อนไหวของพวกเขาเต็มไปด้วยจิตสังหารและความมุ่งมั่นที่จะบรรลุเป้าหมายให้จงได้.

(จบตอนที่ 127)