พ่อบ้านลูกครึ่งต่างโลก กับการผจญภัยตามหารัก

        เสียงถอนหายใจยาวเหยียด....

        พระราชาที่ทรงงานในห้อง..  ..หลังจากได้ฟังเรื่องที่อลันเล่ามาแล้ว   ก็วางฎีกาทั้งหมดลง......

        “ข้ารู้มาบ้างว่าเขาเป็นพวกเอาแต่ใจชอบเสพเรือนร่างหญิงสาวไปทั่วด้วยฐานะลูกคนโตของข้าองค์ชายลำดับ1 และเป็นรัชทายาท ซ้ำแม่ของเขายังเป็นราชินี บรรดาเมียของข้าทุกคนนางเป็นคนที่มีบรรดาศักดืสูงที่สุด  ไม่แปลกเลยที่เขาจะทำตามใจเมื่ออยู่นอกสายตาข้า แต่ข้าไม่นึกว่าเขาจะกระทำหยามเกียรติมาร์ควิสเซเลสขนาดนี้”

        “เสด็จพ่อจะทรงทำเช่นไรกับเสด็จพี่เกียเวอร์นเพคะ?”...อิเรเน่ถาม

        “ท่านเห็นว่าอย่างไร?  อลัน...ท่านเป็นคนนำเรื่องนี้ตรงเข้ามาหาข้าโดยตรงนี่”...พระราชาถาม

        “ทำตามกฎหมายพระเจ้าข้า.....ข้าพระองค์ระหว่างพำนักอยู่กับองค์ชายเอียนน์ก็ได้ศึกษาตัวบทกฎหมายของเวอร์รากีอุสมาพอสมควร  โดยเน้นที่ใช้กันทั่วไปหลักๆ...  ...กระหม่อมพบว่าโทษที่องค์รัชทายาททำนั้น  ลำดับแรกควรปลดออกจากตำแหน่งรัชทายาทก่อนจนกว่าจะมีการสอบสวนสิ้นสุดคำตัดสินคดีความพระเจ้าข้า”...อลันตอบ

        “งั้นข้าจะยกคดีให้ดยุคเจน  แมคคาเรน เป็นคนดูแลเรื่องนี้แล้วกัน”...พระราชาตรัส

        “ขอทรงพิจรณาใหม่  กระหม่อมคิดว่าเจน แมคคาเรน ไม่เหมาะสมทำคดีนี้พระเจ้าข้า”...อลันแย้ง

        “เพราะ...?”...พระราชากำลังฟัง

        “ดยุคเจน นางเป็นขุนนางหญิงฝั่งตุลาการที่จบคดีมามากแล้วหลายคดี  กระหม่อมเคนค้นข้อมูลคดีคร่าวๆ  หากเป็นคดีของเชื้อพระวงศ์โดยเฉพาะองค์ชายที่ 1และ 2  นางจะจบคดีแบบห้วนๆ และหาผู้กระทำผิดแบบไม่มีที่มาที่ไปมารับโทษ  กระหม่อมเห็นว่านางเกรงอิทธิพลขององค์ชายทั้ง 2พระเจ้าข้า”

        “งั้นท่านเห็นว่าใครเหมาะ?”

        “องค์ชายเอียนน์พระเจ้าข้า”

        “ห๊ะ!? ...เอียนน์?...ทำไมเป็นเค้า...”...พระราชาตกใจ

        “บังอาจเรียนทูบถามฝ่าบาท  ระหว่างองค์ชายเอียนน์  กับพระเชษฐา(พี่ชาย)ทั้ง 2องคืชายมความขัดแย้งใดมาก่อนมั้ยพระเจ้าข้า?”...อลันถาม

        “เท่าที่ข้ารู้...พวกเขาไม่มีนะ”...พระราชาตอบ

        แน่นอน พระราชาไม่รู้เรื่องนักฆ่าที่ส่งมาหาเอียนน์

        “เช่นนั้นจึงเหมาะพระเจ้าข้า...”

        “แต่เขาไม่มีอำนาจตัดสินคดี?”

        “ทรงแต่งตั้งองค์ชายเอียนน์เป็นเจ้ากรมตุลาการ  เท่านี้ก็มีอำนาจมากกว่าดยุคเจนแล้วพระเจ้าข้า  คดีราชวงศ์มีแต่ต้องทำแบบนี้ถึงจะสะสางได้”...อลันเสนอ

        “ท่านบ้าไปแล้วเหรออลัน  ทำแบบนี้เสด็จพี่เอียนน์ก็.......”....อิเรเน่ตื่นตระหนกกับข้อเสนอนี้

        “....ก็จะไม่มีสิทธิ์สืบราชบัลลังก์ ...อลัน  เจ้าเป็นเพื่อนเอียนน์  เหตุใดจึงเสนอแนวคิดนี้?”...พระราชาถาม

        “เพราะเป็นเพื่อนจึงเสนอเช่นนี้พระเจ้าข้า........เอียนน์เป็นคนรักความยุติธรรม เข้าถึงราษฎร์  เมื่อมีคดีที่ราษฎร์ไร้ที่พึ่งพาไหนเลยเขาจะอยู่เฉย  อีกอย่างเขาไม่ได้มีใจจะรอผลลาภลอยจากราชบัลลังก์แต่แรก  ข้อนี้ฝ่าบาทน่าจะทรงทราบนิสัยของเขาดีพระเจ้าข้า”.....อลันทูลเหตุผล

        “อืม....พูดถูกของท่าน.....แต่มีอย่างที่ท่านไม่รู้  คือข้าไม่อาจอ่านเขาได้เช่นลูกคนอื่นๆ  เขาคิดอะไร ทำอะไร  ข้าไม่เคยเดาถูกสักครั้งเลย”...พระราชาถอนหายใจแต่ก็ยิ้มเวลาพูดถึงเอียนน์

        อลันคำนับเป็นเชิงรับคำและกำลังฟังพระราชา

        อิเรเน่อยากจะดุอลัน  แต่นางยังไม่หายกลัวอลัน

        “เรียกประชุมขุนนางในอีก 3 ชั่วโมง”....พระราชาตรัส

        .......

        “อื้อห์ อื้มห์ อ่าห์....”...เสียงครางของแตงโมเล็ดลอดออกมาจากลำคอ

        เซรมี่กำลังเสียบร่องรูของแตงโม  โดยยกขาแตงโมขึ้นหนึ่งข้าง   แตงโมยืนขาเดียวสองแขนกอดคอเซรมี่ไว้  ร้องครางไปสลับจูบไป  เซรมี่หลั่งน้ำแรกไปแล้ว  นี่กำลังจะออกน้ำสอง  ทั้งคู่เริ่มเร่งเร็วอีกครั้ง  พวกเขาต้องทำเวลาและกลั้นเสียงไม่ให้ใครรู้เข้า  ห้องลับหลังชั้นหนังสือของพระราชาที่เรเอมบอกแค่แตงโมคนเดียว   ยามนี้คือสถานที่ที่สมสู่กันของนางกับเซรมี่

        ห้องที่น่าจะอันตรายที่สุด  คือห้องที่ปลอดภัยที่สุด

        น้ำอสุจิกามที่สองหลั่งออกมา

        นางกินยาคุมไว้  เพราะโชคยังดีที่เรเอมยังไม่พร้อมจะมีลูกเพราะทุกอย่างยังไม่เข้าที่เข้าทางหลังครองบัลลังก์  การครองราชย์สมบัติในช่วงที่เพิ่งพ้นวิกฤตกาลมหาสงครามมาได้นั้นยากลำบากมากเรเอมจะว่างอีกทีก็มืดค่ำ

        “วันนี้เรเอมมีประชุมขุนนาง  ข้าต้องไปนั่งบัลลังก์กับเขา”....แตงโมพูดไปควักเต้าตนเองงัดขึ้นแล้วโน้มมือกดหน้าเซรมี่ลงมาให้ขบดูด

        เซรมี่ขบดูดระหว่างที่เขาเช็ดคราบน้ำกามให้กลีบของแตงโม  จากนั้นก็ช่วยกันตรวจสอบ  อย่าให้เหลือหลักฐาน

        แตงโมลงมาหาเรเอม  เรเอมจูบแตงโมแล้วกอดให้ชื่นใจ

        “ราชินีของข้า มีเจ้าเคียงข้าง  ข้าหายเหนื่อยเสมอเลย”.....เรเอมลูบแก้มแตงโม

        “คืนนี้เจ้าต้องทำหน้าที่สามีบ้าง   ไม่เช่นนั้นข้าตกไปเป็นของคนอื่นจะร้องฟูมฟายเป็นเด็กเอาทีหลังนะ”...แตงโมเอาอกมาแนบชิดเรเอมแล้วเขย่งจูบอีกที

        “ล้อเล่นกับข้าเรื่อยเลย   ข้ารู้ว่าเจ้าไม่มีทางทำแบบนั้นแน่มเหสีแห่งข้า”...เรเอมพูดแล้วจับก้นแตงโม

        แล้วทั้งคู่พากันจูงออกมาที่ท้องพระโรงแล้วนั่งบัลลังก์

        ตกค่ำ แตงโมนอนอ้าขาให้เรเอมสอดเสียบดุ้นเข้ามา

        “แอ่ก แอ่ก แฮ่ก...ต..แตงโม ..อ.ข..ข้าเสียว”...เรเอมพยามตะบันเอวใส่แตงโมบนเตียงนอนที่หรูหราและมีม่านกั้น

        แตงโมพยามให้เรเอมดูดที่ปลายอกอดอวบของนาง  นางพยามเอารสจูบไว้ใช้กับเซรมี่มากกว่า

        “เรเอม”

        “จ้ะ ว่าไงที่รักของข้า?”

        “เจ้ายังไม่พร้อมมีลูกใช่มั้ย?”

        “เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ..ข้า.........”

        “ข้าไม่ได้ว่าอะไร  แต่อยากจะเสนอทางเลือก”

        “ทางเลือก?”

        “ใช่...ยาที่ใช้คุมกำเนิด  การแพทย์ที่โลกข้าบอกว่ามันทำให้มีลูกยากขึ้นหากใช้นานๆ”

        “เจ้าจะหยุดกิน?  แล้ว....”

        “ฟังข้าก่อนสิ...  ...ข้าจะให้เจ้าทำข้าโดยไม่ท้อง  แต่เจ้าจะรังเกียจมั้ย?”

        “ไม่ท้อง? ทำยังไง?  ไม่ต้องกินยาแต่ไม่ท้อง  แล้วทำไมข้าต้องรังเกียจ?”

        แตงโมโก่งก้นขึ้นสูง  แล้วแอ่นเอวให้ก้นงอน  จากนั้นเอามือแหวกออก

        “ทางนี้จ้ะ ข้าล้างมันอย่างดี รับรองว่ากลางคืนที่เราทำกัน มันจะไม่สกปรกสำหรับเจ้านะ ที่รักของข้า”

        “โอ....อะไรกันนี่!?  รูก้น?  มันทำได้ด้วยเหรอ?ที่โลกของเจ้าเขาใช้รูนี้ด้วยเหรอ?”...เรเอมตกใจแต่เขาเริ่มมีอารมณ์เมื่อเห็นแตงโมทำท่านี้  นอกจากเต้าของนาง   ก้นของนางก็ใหญ่และกลมกลึงเช่นกัน

        “ค่ะ...และถ้าไม่ใช่คนพิเศษ  จะไม่ได้ใช้รูนี้นะจ้ะ...เอ้า  เอาครีมบำรุงผิวหยอดราดรดที่ปากรูสิ  แล้วค่อยๆ กดเข้ามานะ  ข้าไม่เคยใช้งานมัน  สำหรับเจ้าเท่านั้น”...แตงโมพุดแล้วขมิบรูก้นสีชมพู

        เรเอมรีบโถมเข้าไปเอาครีมเทหยอดที่ปากรูและแหกรูให้น้ำครีมเข้าไปหน่อย  จากนั้นเขาค่อยๆ จ่อหัวเข้าไป

        “รังเกียจมั้ยจ้ะ?”

        “ไม่...ไม่เลยแตงโม  ถ้าเป็นเจ้าข้าจะ...”....เรเอมดันพรวดเข้าไปจนสุด

        “อุ...อูย.ย.ย.ส์.....ซีดส์”...แตงโมร้องออกมา

        “เจ็บเหรอ เจ้าไหวมั้ย?”...เรเอมตระหนก

        “อย่าสนว่าข้าจะเจ็บหรือเหนื่อย  เจ้าเป็นเจ้าเหนือผู้คนนะ  ข้าเป็นผู้หญิงของเจ้า  จงปกครองข้า”

        ได้ยินแตงโมพูดแบบนี้  ยิ่งทำให้เรเอมฮึกเหิม  เขากระแทกอย่างกระหาย   เขาเสียวมากเพราะมันคับแน่น  ก้นอวบๆ ของนางกระทับหน้าตักของเรเอมทำให้เขาแทบคลั่งด้วยความนุ่มแน่น

        “ข..ข้า..อยากเห็นหน้าเจ้า...”

        “ได้สิ”...แตงโมพลิกตัว

        ดุ้นในรูก้นแม้จะแน่น  แต่มันลื่นด้วยครีมบำรุงผิว   แตงโมอยู่ในท่านอนหงายยกขาขึ้น  นางช้อนขาตัวเองไว้เพื่อแอ่นเชิดรูก้นให้เรเอมเสียบได้ถนัด  ทีนี้ไม่ใช่แค่เห็นหน้ากันเต้าถันเท่านั้น กลีบที่เยิ้มไปด้วยน้ำเสียงของแตงโมก็ขมิบต่อหน้าเรเอม  เรเอมจกนิ้วควานลงไปแล้วเสียบก้นในท่าหลาย   แตงโมร้องระงมห้อง

        เรเอมเจอกับรูที่แปลกใหม่และรัดแน่นเข้าไป  เขาเสียไป 3 น้ำก่อนนอนให้รูก้นของแตงโม  จากนั้นโถมตัวลงมาจูบนางแล้วดูดปลายเต้าถัน

        “จนกว่าเจ้าพร้อมจะให้ลูกกับข้า  เราจะเอากันทางรูนี้นะคะ  ราชาหนุ่มของข้า”....แตงโมพูดจบก็สั่งนางกำนัลให้มาห่มผ้าให้ราชาและตัวนางทั้งที่เรเอมยังโถมตัวกอดนางแล้วดุ้นยังคาก้นในท่าหงายนี้อยู่

        ตอนสายของอีกวัน  ในห้องลับหลังชั้นหนังสือ

        ปั่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

        “ฮึ่ย...แฮ่ก.....เจ้ากล้าดียังไงยกรูก้นนี่ให้เรเอม   ทุกส่วนสัดบนร่างเจ้า  ถ้าข้ายังไม่เคยใช้  เรเอมมีสิทธิ์ใช้ก่อนข้าเหรอไง??”....เซรมี่พูดไปจับแตงโมนอนคว่ำกึ่งตระแครงลงกับพื้นไปด้วย   แยกขาแตงโมข้างหนึ่งก่ายข้างแล้วเสียบเข้ารูก้นโดยมีครีมเอื้ออำนวยความสะดวกในการเสียบ

        “อู้ยยยห์....ส์..อื้อ.ห์...ใจเย็นที่รักขา  ข้าทำแบบนี้เพื่อท่านนะ   ข้าพยามให้เรเอมเล่นก้นข้า แทนที่จะให้เขาใช้กลีบรูที่ข้าหวงแหนร่วมกับเจ้ายังไงล่ะ...อูยส์.....คนดีของข้าไปล้างดุ้นแล้วเอามาเสียบรูปกติวะที  ข้าอยากให้เจ้าหลั่งน้ำร้อนๆ นั่นมาขังในรูข้าเต็มแก่”...แตงโมนอนคราง

        เซรมี่เชื่อฟัง เดินเอาน้ำในโถมาล้องดุ้น แล้วเสียบรูปกติในท่าเดิมจนแตกน้ำใส่รูแตงโม

        “พักนี้เจ้าทำไม่ขาดช่วงเลย เจ้ากำลังกลบเกลื่อนเพื่อให้ลืมคิดเรื่องอลันใช่มั้ย”

        “รู้ใจข้ายิ่งกว่าสามีในกฎหมายข้าอีกนะ....ใช่...เขาน่ากลัวมาก!  ยิ่งสายของเรารายงานผลงานเขาในเวอร์รากีอุส  และที่เขาทำกับเรเอม  ข้าบอกเลยว่าพวกเรากำลังลำบาก

        “ข้าไม่กลัวเขา”

        “ไม่!..เจ้าควรกลัว  เขาเหยียบยอดหน้าเรเอมได้นะ  เรเอมฝีมือตามแค่ครึ่งขั้นเอง   พวกเจ้ายังเป็นรองเรเอมด้วยซ้ำ   ถ้าเขาเอาจริงเราจะแย่  และนี่ยังไม่รวมถึงที่เขาอาจจะแฉพวกเราสองคนด้วยนะ”

        “ข้าว่าไม่มีคนเชื่อเขาหรอก”

        “เซรมี่เจ้าประมาทไป   เขาต้องมีวีธีเปิดโปงเรา”

        “แล้วเราจะทำยังไง?”

        “เรื่องนั้นข้าไม่รู้ หวังว่าเขาจะแต่งกับองค์หญิงอิเรเน่แล้วลืมเรื่องข้านะ”