ราชันย์ราชบัลลังก์เลือด

เมื่อทุกอย่างถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว ลั่วเทียนทำการยกเลิกการควบคุมค่ายกลเซียนหมื่นกระบี่ และเปลี่ยนวิถีกระบี่ให้กลับสู่สภาพตามเดิม
ว่านหลินที่ยังไม่หายจากอาการตกตะลึง นางนึกถึงรูปแบบความอัศจรรย์ของค่ายกลที่นางเห็น แม้กระทั่งสมบัติมรดกที่ตระกูลของนางรับผิดชอบเป็นผู้ดูแลโดยไม่รู้ตัวว่าเป็นระดับอาวุธเทพที่มีจิตวิญญาณสถิต และที่สำคัญลั่วเทียนสามารถแก้ไขปัญหาของตระกูลได้อีกด้วย
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเเสร็จเรียบร้อย ว่านหลินเตรียมที่จะเข้าไปหาลั่วเทียนเกี่ยวกับข้อตกลงต่าง ๆ แต่ในขณะนั้นก็มีเสียงบุคคลหนึ่งตะโกนออกมาจากด้านนอกคฤหาสน์ "ตระกูลว่านจงส่งสมบัติวิเศษที่ปรากฏเมื่อสักครู่ออกมาซะดีๆ ไม่อย่างงั้นข้าจะทำลายที่นี่ให้สิ้นซากเดี๋ยวนี้"
ผู้ที่กล่าวมีระดับการบ่มเพาะพลังงานอยู่ขอบเขตเซียนสวรรค์ขั้นสูงสุด อีกทั้งยังเป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีอายุไม่มากซึ่งแสดงให้ถึงความอัจฉริยะของผู้ฝึกตน เขาได้รับภาระกิจของสำนักมาปฏิบัติอยู่แถวบริเวณนี้ และเห็นเหตุการณ์แสงประหลาดที่เกิดขึ้น เขาจึงคิดว่ามันต้องเป็นสมบัติโผล่ขึ้นมา
ว่านหลินเมื่อได้ยินเสียงที่กล่าวก็ทำให้นางเป็นกังวลขึ้นมาทันทีเพราะสถานการณ์แบบนี้ หากตัดสินใจผิดพลาดมันจะนำมาซึ่งปัญหา นางบอกผู้ที่รออยู่ด้านนอก "ข้าว่านหลินเป็นคนของตระกูลว่านไม่ทราบว่าเป็นบุคคลท่านใด"
ผู้ที่กล่าวตอบกลับ " ข้าฮ้าวซาน เป็นศิษย์สายในของสำนักกระเรียนขาว ระหว่างที่ข้าออกมาปฏิบัติภาระกิจของสำนักบังเอิญได้เห็นแสงสว่างประกฏออกมา ข้าจึงตามเส้นทางของแสงที่ปรากฏขึ้นก็พบว่ามันเป็นที่ตั้งของตระกูลว่าน ข้าจึงคาดเดาว่าพวกเจ้าจะต้องได้พบกับสมบัติวิเศษเป็นแน่"
เมื่อว่านหลินได้รู้ว่าผู้ที่กล่าวนั้นมีที่มาเป็นอย่างไร นางก็เกิดความกังวลเพราะสำนักกระเรียนขาวนั้นเป็นสำนักอันดับหนึ่งของอาณาจักรทะยานฟ้าแห่งนี้ และเขายังเป็นศิษย์สายในของสำนักของด้วย
ว่านหลินนางตอบกลับฮ้าวซานถึงเรื่องเกี่ยวกับสมบัติตามที่กล่าวอ้าง "ท่านฮ้าวซานคฤหาสน์แห่งนี้ของข้าไม่มีสมบัติตามที่ท่านกล่าวมาหรอก แสงเมื่อสักครู่เกิดจากที่นายน้อยท่านนี้แสดงวิธีการควบคุมค่ายกลออกมาก็เท่านั้น"
ฮ้าวซานเมื่อได้ยินสิ่งที่ว่านหลินกล่าวเขาก็เริ่มที่จะเดือดดาลขึ้นมาทันที ที่บังอาจมาโกหกเขา "ได้งั้นพวกเจ้าก็อย่างหวังจะได้รอดชีวิตกันสักคน ข้าจะฆ่าพวกเจ้าแล้วค่อยมาค้นหาสมบัติที่ข้าอยากได้อีกที"
ลั่วเทียนเห็นว่ามันเสียเวลาสำหรับเขามากแล้ว เขาหันไปบอกเทียนหลง "จัดการแมลงวันที่น่ารำคาญตัวนี้ที"
เทียนหลงกล่าว "รับทราบนายน้อย ข้าจะไปจัดการพวกที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเดี๋ยวนี้"
เทียนหลงลอยขึ้นไปด้านหน้าฮ้าวซาน เมื่อฮ้าวซานเห็นคนที่มาปรากฏตรงหน้าเขาจึงกล่าวออกไปว่า "เจ้าคือคนแรกที่ข้าจะปลิดชีพ" เขามั่นใจว่าอาณาเขตชายเมืองแบบนี้จะหาผู้ฝึกตนระดับสูงคงจะไม่มี
เทียนหลงไม่อยากให้เสียเวลานายน้อยของเขา จึงเร่งโคจรพลังงานของตัวเองจนสู่ระดับสูงสุด ฮ้าวเซียนที่ตอนแรกมีท่าทีอย่างมั่นใจ แต่ตอนนี้ใบหน้าของเขากับซีดเผือดมีเม็ดเหงื่ออยู่เต็มใบหน้า เขากล่าวออกไปว่า "ผู้อาวุโส ข้าขออภัยด้วย ข้าไม่ทราบว่าตัวตนเช่นท่านจะอยู่ที่นี่"
เทียนหลงไม่สนใจเสียงคำขอโทษ เขาใช้พลังงานกระชากคอของฮ้าวซานมาหาตัวเอง แล้วกล่าวออกไปว่า "สำนักกระเรียนขาวแล้วยังไง ต่อให้จ้าวสำนักมาเองข้ายังไม่กลัวเลย แล้วมดปลวกเช่นเจ้ากับกล้ามาพล่ามต่อหน้านายน้อยของข้า ช่างหน้าขำสิ้นดี"
เมื่อกล่าวเสร็จเทียนหลงใช้พลังอำนาจกรงเล็บมังกรของเขาระเบิดร่างกายของฮ้าวซานจนไม่เหลือซาก ว่านหลินเห็นสภาพของฮ้าวซานแบบนั้น นางตกใจเป็นอย่างมาก นางคิดว่าผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนสวรรค์ยังไม่มีแรงที่จะต่อต้านหรือหลบหนี คนที่ทำเช่นนี้ได้จะน่ากลัวขนาดไหน
เมื่อปัญาหาทุกอย่างถูกแก้ไขเสร็จเรียบร้อย ว่านหลินเดินเข้ามากล่าวถามกลุ่มของลั่วเทียน "พวกท่านเป็นใครกันแน่ แม้กระทั่งคนของสำนักกระเรียนขาวพวกท่านยังไม่สนใจและไม่กลัวปัญหาที่ตามมา ซึ่งสำนักกระเรียนขาวนั้นเป็นสำนักชั้นหนึ่งของอาณาจักรทะยานฟ้า"
ลั่วเทียนกล่าวกับว่านหลิน "เจ้าไม่จำเป็นต้องมาสนใจเรื่องนี้หลอก เรามาตกลงเรื่องหลังจากนี้ดีกว่าเกี่ยวกับตัวเจ้ากัน"
"แล้วท่านมีความคิดเห็นอย่างไร" ว่านหลินกล่าวเพื่อรอความเห็นจากลั่วเทียนก่อน เพราะจริงๆ แล้วนางก็ได้รับคำสั่งตกทอดจากบรรพบุรุษของตระกูลว่าน ให้ติดตามผู้ที่แก้ปัญหาสมบัติมรดกตกทอดชิ้นนี้ได้
ลั่วเทียนกล่าวต่อว่า "เรื่องราคานั้นเอาตามที่เจ้าว่ามาได้และอีกอย่างข้ายังต้องการตัวเจ้าให้ทำงานอยู่ที่นี่ก่อน หากเจ้ายังไม่มีที่ไปเจ้าสามารถอยู่ที่นี่เพื่อทำงานให้กับข้าได้ ส่วนเรื่องราคาเราจะตกลงหลังจากนี้"
ว่านหลินได้ฟังสิ่งที่ลั่วเทียนกล่าวนางรีบตอบรับข้อตกลงทันที "ข้ายอมรับข้อเสนอของท่านถ้าค่าจ้างที่ท่านจ่ายให้ มันเหมาะสม"
ว่านหลินนางได้ทีจึงรีบคว้าโอกาสนี้ไว้ อย่างน้อยก็ทำกำไรกักตุนเอาไว้ก่อน
ลั่วเทียนเห็นว่าทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาเหนื่อยมากจากการติดตั้งค่ายกลเซียนหมื่นกระบี่ตลอดระยะเวลาทั้งเดือน เขาจึงบอกทุกคน "เรื่องอะไรเอาไว้จัดการหลังจากนี้แล้วกัน ขอให้ข้าพักผ่อนก่อน"
ลั่วเทียนกล่าวเสร็จก็แยกตัวออกไปทันที และทุกคนต่างพากันแยกย้ายไปพักผ่อนของตน จนกว่าลั่วเทียนจะเรียกพบอีกครั้ง
ณ ตอนนี้ในสำนักกระเรียนขาว มีผู้อาวุโสท่านหนึ่งนั่งอยู่ในห้องของตน เขานั่งขมวดคิ้วจ้องมองหยกที่เชื่อมต่อจิตวิญาณของฮ้าวซานแตกสลายซึ่งเป็นศิษย์รักของเขา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 47 ฮ้าวซานถูกกำจัด

คล้ายกับเรื่องราชันย์ราชบัลลังก์เลือด ที่คุณอ่าน

ราชันย์ราชบัลลังก์เลือด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 47 ฮ้าวซานถูกกำจัด

คล้ายกับเรื่องราชันย์ราชบัลลังก์เลือด ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้