‘ขอแสดงความยินดีกับผู้ชนะทุกท่านบัดนี้ ด่านหอนาฬิกาสีเืได้สิ้นสุดลงแล้ว ระบบกำลังนำท่านกลับเข้าสู่ที่พัก กรุณารอสักครู่...’
สิ้นเสียงประกาศไร้อารมณ์ร่างกายของผมก็วาร์ปกลับมายังห้องนอนแคบ ๆ ห้องเดิมห้องที่ไม่มีแม้กระทั่งประตูหรือหน้าต่าง
ผมทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงอย่างหมดแรงสายตาเหม่อลอยจ้องมองเพดานสีขาวโพลนความกลัวและความกดดันที่พยายามสะกดกลั้นไว้เริ่มกัดกินจิตใจทีละน้อยเมื่อความจริงอันโหดร้ายเด่นชัดขึ้นมาแล้วว่าโลกใบนี้ไม่ใช่เกมเสมือนจริงทั่วไป... แต่มันคือเกมเดนตายที่ผู้เล่นทุกคนต้องเอาชีวิตรอดเพื่อหาทางกลับบ้าน
ผมได้แต่นึกย้อนไปถึงจุดเริ่มต้นความจริงแล้วผมก็แค่เห็นว่าเกมนี้มันดูแปลกใหม่ดีเลยลองลงทะเบียนเข้ามาทดสอบเล่นชั่วคราวใครจะไปคิดว่าจะถูกลักพาตัวเข้ามาติดอยู่ในนี้จริง ๆแถมระบบยังมาเฉลยเอาตอนท้ายว่า หากแพ้หรือตกรอบจะต้องตายจริง ๆ ในโลกภายนอก
ในด่านแรก ผมโชคดีได้รับบทบาทเป็ 'ทหาร (Soldier)' ซึ่งมีคุณสมบัติไม่ถูกปีศาจฆ่าในตอนกลางคืนด้วยความที่ผมแทบไม่รู้จักเกมนี้เลยด้วยซ้ำตลอดทั้งเกมจึงไม่ได้ทำอะไรเป็ชิ้นเป็อัน นอกจากคอยโหวตตามน้ำเสียงส่วนใหญ่ไปวันๆ นับว่าโชคยังช่วยที่ผู้เล่นคนอื่นไม่ได้สงสัยในตัวผมจึงรอดชีวิตกลับมายืนอยู่ที่นี่ได้
“เวรเอ้ย...”
ผมสบถอย่างหัวเสียไม่น่ารนหาที่ลงทะเบียนเข้ามาในเกมนี้เลย ไอ้เงินรางวัล 111,111,111 ดอลลาร์นั่นต่อให้มันมากมายมหาศาลแค่ไหน แต่ถ้าต้องเอาชีวิตมาทิ้งก็ไม่คุ้มกันอยู่ดีผมนอนคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งหน้าต่างระบบสีฟ้าสว่างวาบขึ้นตรงหน้า
ติ๊ง! ‘สรุปผลด่านหอนาฬิกาสีเื:มีผู้เข้าร่วมทั้งหมด 600 ยูสเซอร์มีผู้ผ่านเข้าสู่รอบต่อไปทั้งหมด 126 ยูสเซอร์’
‘ด่านต่อไปจะเริ่มขึ้นในอีก 24 ชั่วโมงระหว่างนี้ผู้เล่นสามารถพักผ่อนได้ตามอัธยาศัยทางเราได้จัดเตรียมอาหารสุดหรูไว้เป็รางวัลสำหรับผู้ชนะ’
ไม่ถึงเสี้ยววินาทีบนโต๊ะที่เคยว่างเปล่าก็ปรากฏอาหารและเครื่องดื่มคาวหวานวางเรียงรายจนละลานตาผมรีบลุกจากเตียงตรงดิ่งเข้าไปดูแล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความช็อกเพราะมันยิ่งกว่าอาหารหรูในภัตตาคารห้าดาวเสียอีก ทั้งไข่ปลาคาร์เวียกุ้งล็อบสเตอร์ ฟัวกราส์ และเมนูราคาแพงอีกเพียบ
ณ วินาทีนี้ ผมไม่สนใจระบบเกมบ้าบอนี่อีกแล้วท้องของผมส่งเสียงร้องประท้วงดังลั่นเพราะตลอดด่านแรกไม่มีอาหารหรือเครื่องดื่มตกถึงท้องเลยแม้แต่หยดเดียวความหิวโซบังคับให้ผมต้องสวาปามทุกอย่างตรงหน้าเพื่อประทังชีวิต
หลังจากที่สวาปามอาหารที่วางเรียงรายจนเต็มท้องผมก็มานั่งพักหย่อนใจลงบนโซฟาใหญ่ พลางวิเคราะห์ทบทวนทุกสิ่งที่เกิดขึ้นผมรีบหาปากกาและกระดาษในห้องมานั่งจด
1.ลงทะเบียนเข้ามาเล่นเกม แต่ระบบยังไม่วาร์ปเข้าทันที
2.ระหว่างรออัปเดตแพตช์ใหญ่ จู่ ๆ ก็ง่วงนอนจนเผลอหลับไป
3.พอตื่นขึ้นมาร่างกายก็เข้ามาอยู่ในโลกเสมือนจริงนี้แล้ว (คำถาม: ระบบพาตัวเรามาได้ยังไง?)
4.ผู้เล่นทุกคนคิดว่าเป็แค่โลกเกมทั่วไปแต่ระบบมาเฉลยตอนท้ายว่าคนแพ้จะถูกลบยูสเซอร์ ตัดชีพจร และสลายกายเนื้อในโลกจริง (คำถาม:ทำไมระบบถึงมีอำนาจทำได้ขนาดนี้?)
5.จากการสำรวจร่างกายในตอนนี้ ทั้งความรู้สึกความเ็ป และความหิวล้วนเป็ของจริง (แสดงว่ากายเนื้อของเราอาจไม่ได้อยู่ที่โลกเดิมแล้ว)
6.หากเป็อย่างที่คิดจริง ๆเราต้องเล่นเกมนี้อีกกี่ด่านถึงจะเข้าเส้นชัย? จากที่ระบบแจ้งว่าด่านแรกมี 600 ยูสเซอร์ตอนนี้เหลือ 126 ยูสเซอร์ ในเกมที่เราเล่นมีห้องละ 20ยูสเซอร์ แสดงว่าด่านแรกมีทั้งหมด 30 ห้องแล้วถ้าด่านต่อไปยังเล่นห้องละ 10-20 ยูสเซอร์ล่ะก็...
สมองของผมเริ่มปวดตึ้บวิชาคำนวณพวกนี้เป็ปฏิปักษ์กับผมมาแต่ไหนแต่ไรในโลกฝั่งโน้นผมเป็แค่คนใช้แรงงานทั่วไป แทบไม่ได้ใช้สมองคิดอะไรซับซ้อนเลย
“ให้ตายเถอะ คิดไปก็ปวดหัวเปล่า ๆ” ผมพึมพำก่อนจะเอนกายลงนอนบนโซฟา แม้จะอิ่มจนจุกท้องแต่การได้พักสายตาสักหน่อยคงจะดีที่สุด
...
“เฮือก!”
ผมสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วใบหน้าดวงตาเบิกกว้างสแกนมองไปรอบ ๆ ห้องนอนสีขาวที่ไร้ทางออกบรรยากาศเงียบเชียบจนน่าขนลุก นี่มันยิ่งกว่าฝันร้ายเสียอีก... ไม่มีทางหนีและไม่มีใครอยู่เลยสักคนเดียว
ใครสักคนงั้นเหรอ? เดี๋ยวนะ... ในเมื่อโลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยระบบเกมทั่วไปมันก็น่าจะมีวิธีที่ทำให้เราติดต่อกับผู้เล่นคนอื่นได้สิ
“เปิดหน้าต่างระบบ และแสดงหน้าข้อมูลทั้งหมดที่มี”ผมลองสั่งการออกเสียง
ติ๊ง! หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าเด้งขึ้นมาตรงหน้าทันที
[ ยูสเซอร์ : 4521 ]
[ สถานะ : มีชีวิต ]
[ ภารกิจ : ด่านหอนาฬิกาสีเื - สำเร็จ ]
[ ...... ]
ทว่า นอกจากข้อมูลเบื้องต้นกับเวลาที่นับถอยหลังแล้วก็ไม่มีรายละเอียดอะไรเพิ่มเติมเลย แม้แต่รายชื่อเพื่อนหรือช่องแชตส่วนตัวผมพยายามค้นหาช่องทางติดต่อผู้เล่นคนอื่นอยู่พักใหญ่ แต่กลับว่างเปล่า
ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจช้า ๆโลกใบนี้มันคือคุกมืดปิดตายชัด ๆ เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับยูสเซอร์คนอื่นและไม่รู้เลยว่าด่านต่อไปต้องเจอกับอะไร
สมองของผมเริ่มตีกันจนวุ่นวายความคิดเริ่มฟุ้งซ่านเตลิดเปิดเปิง... หรือบางที การยอมแพ้เพื่อออกจากเกมบ้า ๆนี่ไปเลยอาจจะเป็ทางเลือกที่ดีกว่า? ผมหลับตาลง พยายามข่มอารมณ์ดิ่งดาร์กในใจแต่มันเกินเยียวยาสายตากวาดมองไปรอบห้องเพื่อหาช่องทางหรือสิ่งของที่จะช่วยจบชีวิตตัวเองแต่ระบบช่างฉลาดแกมโกง ในห้องนี้ไม่มีวัตถุอันตรายเลยสักชิ้นเดียวแม้แต่อาหารหรูหราที่กินเหลือไว้เมื่อครู่ก็ถูกเคลียร์หายไปอย่างไร้ร่องรอย
“เหอะ... กะจะบีบให้ไปตายในเกมอย่างเดียวเลยสินะ”ผมเค้นหัวเราะสมเพชตัวเอง
คิดไปก็รังแต่จะบ้า ผมลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำเปิดฝักบัวให้น้ำเย็นจัดไหลผ่านศีรษะลงมาเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา
“โธ่เว้ย!”
ผมสบถลั่นก่อนจะรัวหมัดชกเข้ากับกำแพงห้องน้ำอย่างบ้าคลั่งหลายต่อหลายครั้งแรงกระแทกทำให้ิัปริแตกจนเืสีแดงสดเริ่มซึมออกมา
ติ๊ง! ‘ตรวจพบผู้เล่นได้รับาเ็นอกพื้นที่กิจกรรมระบบจะทำการรักษาโดยอัตโนมัติ กรุณารอสักครู่...’
จู่ ๆ แสงสว่างวาบก็โอบล้อมรอบาแที่หลังมือและเมื่อแสงนั้นจางหายไปิัที่เคยแตกยับและมีเืไหลก็กลับเนียนกริบเป็ปกติในพริบตา
“ไอ้ระบบเฮงซวย...” ผมสบถทิ้งท้ายก่อนจะปิดน้ำแล้วเดินออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิ่งเดียวที่ผมทำได้ในตอนนี้คือต้องนอนพักผ่อนเพื่อสะสมพละกำลังไว้ฟาดฟันกับด่านต่อไป
...
ติ๊ง! ‘ด่านถัดไปจะเริ่มขึ้นในอีก 1ชั่วโมง ระบบจะทำการสุ่มห้องและจัดลำดับผู้เล่นเพื่อใช้สำหรับการเลือกตัวละครและสกิลประจำตัว กรุณารอสักครู่...’
เสียงแจ้งเตือนระบบปลุกผมที่กำลังง่วงงุนให้ลืมตาขึ้นมองหน้าต่างสีฟ้าหืม... ด่านต่อไปต้องมีการเลือกตัวละครกับสกิลงั้นเหรอ? แสดงว่าต้องเป็ด่านแนวต่อสู้ชัวร์!
ความมั่นใจที่เคยหดหายเริ่มจุดประกายขึ้นมาอีกครั้งเกมที่ต้องใช้สมองหักเหลี่ยมเฉือนคมน่ะผมไม่ถนัดอย่างยิ่งแต่ถ้าเป็เกมที่ต้องใช้พละกำลังและการต่อสู้ล่ะก็... ผมพร้อมบวกเสมอ!ผมรีบดีดตัวลุกจากเตียง ยืดเส้นยืดสายวอร์มร่างกายอย่างเต็มที่
ติ๊ง! ‘ระบบทำการจัดห้องและลำดับผู้เล่นเสร็จสิ้นอีกสักครู่จะนำท่านเข้าสู่พื้นที่กิจกรรมด่านที่ 2’
สิ้นเสียงประกาศ ห้องนอนสีขาวหม่นก็พลันมืดมิดลงสนิทแสงสว่างเดียวที่เหลืออยู่มีเพียงแสงสีฟ้าสลัวจากหน้าต่างระบบที่ฉายข้อความเด่นหรา
‘ยินดีต้อนรับสู่ด่านฝ่านรกซอมบี้ (Zombicide)...’
1K
