วีรบุรุษอหังการ

        บรรดาหัวหน้าเผ่าแห่งทุ่งหญ้ารวมตัวกันบนยอดเนินแห่งหนึ่ง เอี้ยนเฟยซาเองก็ได้รับเชิญให้เข้าร่วมการประชุมลับนี้ด้วย  หลังจากที่เดินทางในทุ่งหญ้าเป็นเวลาหลายวัน หน่วยสอดแนมของแต่ละชนเผ่าสามารถหาข้อมูลของศัตรูได้บ้างแล้ว  จึงทำการประชุมด่วนเพื่อวางแผนการเดินทางอีกครั้ง

          “หน่วยสอดแนมของเราแจ้งมาว่าสองวันก่อนพรรคมารตั้งทัพอยู่อีกข้างแม่น้ำฝั่งแดนเทพ  ปิดกั้นทางข้ามสะพานสองแดนเอาไว้ แต่วันนี้ได้ย้ายค่ายข้ามฝั่งไปยังแดนมนุษย์แล้ว  เหมือนกำลังรอคอยโอกาสโจมตีเมืองผิงเหยา  จากการคำนวณน่าจะมีจำนวนประมาณสี่พันถึงห้าพันคน  ส่วนใหญ่เป็นพลดาบและพลธนู  ทหารม้าน่าจะมีไม่ถึงพัน”

          ต้ายอิงที่อยู่ในชุดออกศึกของชนเผ่ากล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ  หัวหน้าเผ่าที่เหลือล้วนผงกศีรษะเห็นด้วย บางคนหันมาซุบซิบกันด้วยหน้าตาเคร่งเครียดจริงจัง

          “หน่วยสอดแนมของเราข้ามแม่น้ำไป พบว่ามีทัพใหญ่ของพรรคมารตั้งค่ายอยู่ตรงเนินเขาหน้าเมืองผิงเหยา  มียอดฝีมือลาดตระเวนอยู่ทุกระยะ  ไม่สามารถเข้าใกล้เพื่อตรวจสอบกำลังพลได้  คาดว่ามีจำนวนไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่น  และอาจจะมีทัพม้าขนาดใหญ่อยู่ด้วย  สังเกตได้จากการที่มีหน่วยขนฟางแห้งหญ้าสดเข้าไปในค่ายเป็นจำนวนมากทุกวัน”

          โหลวช่างลี่กล่าววาจาด้วยความหนักแน่น  สายตาของมันคมกล้าดั่งตาเหยี่ยว ยามที่เอื้อนเอ่ยวาจาล้วนสอดส่องผู้ฟังทุกคน  กัวเจียอี้กระแอมขึ้นมาคราหนึ่ง  กล่าวว่า

          “ทางด้านหน่วยสอดแนมของเราตามติดขบวนปล้นชิงของพรรคมารอย่างใกล้ชิด พวกมันมีทัพม้าประมาณหนึ่งพันห้าร้อยคนคอยคุ้มกัน  และพบเจอรอยเท้าม้าจำนวนหนึ่งพันกว่าตัวมุ่งหน้าเข้าสู่ดงไม้ทางทิศตะวันออกของเมือง  เราสันนิษฐานว่าอาจเป็นทัพพิสดารของพรรคมาร  จึงได้ส่งหน่วยสอดแนมชุดหนึ่งตามหาพวกมัน  เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดคิดตอนที่เปิดศึก”

          “แนวหลังของพวกเราปลอดภัย  ข้าได้วางหน่วยสอดแนมไว้ตลอดแนว  มั่นใจว่าไม่มีทัพไหนเล็ดลอดหูตาพวกมันได้”

          ถานหลันเซ่อที่เงียบงันมาตั้งแต่เริ่มกล่าวขึ้นมาบ้าง  คนผู้นี้หนักแน่นเยือกเย็น ไม่แสดงอาการตื่นเต้นหรือตื่นตระหนกต่อสภาพการณ์ของศัตรูแม้แต่น้อย  สมกับเป็นหัวหน้าเผ่าสูงอายุที่มีประสบการณ์มากกว่าผู้อื่น  และดูคล้ายจะเป็นศูนย์รวมใจของกองกำลังผสมอีกด้วย

          “หน่วยสอดแนมของเราไม่ได้ออกไปไหนเพราะอยู่ตรงกลาง  ดังนั้นย่อมเห็นด้วยกับพวกเจ้า”

          เซี่ยงถงฉีกล่าววาจาพร้อมกับขยับร่างอันต่ำเตี้ยของมันลุกขึ้นยืน  มันไม่ได้ส่งหน่วยลาดตระเวนออกไปเหมือนเผ่าอื่น  เนื่องจากทัพของตนเองอยู่ตรงศูนย์กลาง  จึงไม่ได้เป็นทุกข์ร้อนใจอันใดเพียงรอรับฟังข่าวสารที่ผู้อื่นคาบมาป้อนให้เท่านั้น ถึงกระนั้นหัวหน้าเผ่าที่เหลือก็ไม่ได้ด่าว่ามันแต่ประการใด  คล้ายกับว่าชาชินกับนิสัยเช่นนี้ของคนต่ำเตี้ยผู้นี้แล้ว

          “จากข้อมูลข่าวสารที่หน่วยสอดแนมแต่ละกลุ่มรวบรวมมาได้ สรุปได้ว่าพรรคมารมีกองกำลังหลักอยู่สองทัพใหญ่  กับอีกหนึ่งกองม้าพิสดาร  ทัพรองตั้งค่ายทางทิศเหนือและทัพใหญ่ตั้งค่ายทางทิศตะวันออก  ส่วนกองกำลังที่ปล้นชิงเสบียงของพวกเราถูกค้นพบแล้ว  ทีนี้ก็เหลือเพียงทางทิศตะวันตกและทิศใต้ที่หน่วยสอดแนมของพวกเรายังไปไม่ถึง  หากว่า...”

          ถานหลันเซ่อหยุดพูดกะทันหัน  เพราะเขาเห็นหน่วยสอดแนมที่ตนเองส่งออกไปอย่างลับๆ เดินเข้ามา มันกระซิบที่ข้างหูของหัวหน้าเผ่าอยู่ครู่หนึ่ง  จากนั้นก็จากไปทันที  คนที่เหลือล้วนบังเกิดความสงสัยอย่างเต็มเปี่ยม  ไม่เข้าใจมันนำข่าวสารใดมา

          ถานหลันเซ่อเผยยิ้มคราหนึ่ง  กล่าวด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่นมั่นคงว่า

          “ทัพที่สามของศัตรูอยู่ทางทิศตะวันตกของเมืองผิงเหยา  กำลังพลน่าจะมีประมาณสามพันถึงสี่พันคน  เป็นทหารราบทั้งหมด”

          “ข้าขออาสาเอาทัพม้าไปบดขยี้มันให้ราบคาบ”

          ต้ายอิงผุดลุกขึ้นกล่าววาจาด้วยความเหี้ยมหาญ มันมั่นใจว่าทหารม้าชาญศึกของตนเองจะบดขยี้ทหารราบของศัตรูในชั่วพริบตา  ถานหลันเซ่อต้องห้ามปรามมันเอาไว้  พร้อมกับส่งสัญญาณถึงเอี้ยนเฟยซา  ชายหนุ่มที่นั่งสงบมาตลอดจึงลุกขึ้นยืน  ยกมือคารวะไปรอบด้าน

          “พวกเราไม่ควรเปิดศึกโดยที่ไม่มีพันธมิตร  หากพลาดพลั้งเสียจะได้รับความสูญเสียขนานใหญ่  ควรมีการติดต่อประสานกับกองทัพภายในเมือง  โบราณว่าเอาไว้ว่าสองหัวดีกว่าหัวเดียว ดังนั้นเราควรส่งตัวแทนของพวกเราเข้าไปเจรจาวางแผนกับกองกำลังของเมืองผิงเหยาก่อน  โอกาสที่จะได้รับชัยชนะของพวกเราก็จะเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว ข้าขอเสนอให้สหายผู้ร่วมทางของวีรสตรีแห่งทุ่งหญ้าผู้นี้เป็นตัวแทนของพวกเรา”

          ถานหลันเซ่อกล่าววาจายืดยาวเพื่อบ่งบอกถึงแผนการของตนเองต่อหัวหน้าเผ่าที่เหลือ  กัวเจียอี้มองสำรวจมองดูเอี้ยนเฟยซาครู่หนึ่ง  จึงว่า

          “เจ้าหนุ่มผู้นี้สมควรเป็นตัวแทนของพวกเรา  หนึ่งนั้นมันเป็นคนที่มาจากอีกฝั่งของแม่น้ำเหมือคนผิงเหยา สองนั้นมันมีวิทยายุทธ์ที่น่าจะเหนือกว่าคนของพวกเรา และสามมันเป็นคนที่วีรสตรีแห่งทุ่งหญ้าไว้วางใจ  สมควรพึ่งพาและไว้ใจได้”

          ทุกคนล้วนส่งเสียงสนับสนุน เอี้ยนเฟยซากลายเป็นตัวแทนของกองกำลังผสมห้าชนเผ่าที่ถูกส่งไปยังเมืองผิงเหยา  การประชุมจบลงในลักษณะเช่นนี้

          เอี้ยนเฟยซากลับไปจัดเตรียมสัมภาระสำหรับการเดินทาง  เมื่อท้องฟ้ามืดลง  เขาก็ออกเดินทางทันที  การเดินทางในความมืดทำให้เขาไม่ต้องกังวลจะถูกหน่วยลาดตะเวนของศัตรูพบเห็น  สามารถลอบเร้นเดินทางได้อย่างแนบเนียน  การเดินทางในช่วงแรกเป็นไปอย่างราบรื่น  หน่วยลาดตระเวนเป็นเพียงทหารทั่วไป แต่ยิ่งเข้าใกล้เมืองเท่าไหร่ก็พบว่าหน่วยลาดตระเวนเริ่มเป็นยอดฝีมือที่มีปฏิกิริยาดียิ่ง เพียงแค่เขาขยับทำให้เกิดเสียงเพียงน้อยนิด  พวกมันก็รุดมาค้นหาแล้ว  แต่โชคดีที่เขาสำเร็จการฝึกลมปราณขั้นสูงแล้ว  สามารถซ่อนเร้นลมหายใจและกลิ่นกายได้

          เอี้ยนเฟยซาลัดเลาะไปตามพุ่มไม้ที่มีอยู่ประปราย  เขามีความรู้สึกว่าถูกจับตามองอยู่ตลอดเวลา เป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นเองได้สักพักแล้ว  ทำให้ไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง  เขาทำได้เพียงหมอบซุ่มอยู่ในพงหญ้าหนาทึบ  สอดส่ายสายตาและเงี่ยหูฟังรอบด้าน  แต่ไม่ได้ยินหรือเห็นผู้ใดในบริเวณนี้เลย  จึงพุ่งร่างไปยังดงไม้แห่งหนึ่ง  ซ่อนตัวอยู่ในนั้น  เสาะหาหนทางที่จะลับลอบเข้าไปในเมือง แสงไฟจากกำแพงเมืองยังส่องสว่างอยู่ห่างไกล  เอี้ยนเฟยซารู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ขี่ม้าของตนเองร่วมทางมา ด้วยฝีเท้าที่รวดเร็วของโชงหมิงสามารถวิ่งไปถึงประตูเมืองในเวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ  ยากที่จะมียอดฝีมือใดมารั้งตัวได้

          ทันใดนั้นเอี้ยนเฟยซาแว่วเสียงการต่อสู้จากด้านข้าง เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบหลบหนีกับเสียงฝีเท้าหลายคู่ที่ตามติดมา เขารีบพุ่งตัวไปอย่างเงียบเชียบเพื่อดูว่าใครกำลังต่อสู้และไล่ล่ากัน  เมื่อโผล่ตัวพ้นเนินด้านหน้าก็พบเห็นคนชุดดำผู้หนึ่งกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก  ถูกล้อมไว้ด้วยยอดฝีมือสามคน  ซึ่งยอดฝีมือทั้งสามคนนั้นมีอยู่สองคนที่เอี้ยนเฟยซาจดจำไม่รู้ลืม

          “เจ้าหนีไม่รอดแล้ว  ยอมให้พวกเราจับกุมแต่โดยดีเถอะ  เราสามพี่น้องขอสัญญาว่าจะให้ซากศพของเจ้าอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุดฮา ฮา”

          คนสูงยาวที่กล่าววาจาเรียกว่าเจี่ยอิงสง  เอี้ยนเฟยซาจดจำได้ว่ามันใช้มีดสั้นเป็นอาวุธ  บนยอดเขาเทียมฟ้าตนเองถูกคนผู้นี้จู่โจมใส่คราหนึ่ง  แทบเสียทีถูกมีดสั้นของมันทิ่มแทงใส่กลางหลัง  คนชุดดำกลับไม่โต้ตอบอันใด  เพียงชักกระบี่ออกมาคล้ายกับพร้อมสู้ตาย

          “เจ้าจะดิ้นรนไปไย  ด้วยฝีมือของพวกเราสามคน  ไม่ว่าคนใดคนหนึ่งก็สามารถเอาชัยเจ้าได้ภายในสิบกระบวนท่า  ตอนนี้พวกเรามีอยู่ถึงสามคน  เจ้าไม่มีโอกาสแม้กระทั่งจะหลบหนี  หากรู้ความก็จงยอมมอบตัวเสียแต่โดยดี  จะได้ไม่ต้องรับความเจ็บปวดจากฝ่ามือของเรา”

          น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจากปากบุรุษผู้นี้  แทบทำให้เอี้ยนเฟยซาพุ่งทะยานออกมาฟาดฟันดาบใส่มันสิบรอบ  เขาจดจำได้ว่านี่เป็นน้ำเสียงของเจี่ยจงเฉิง  คนที่ฟาดฝ่ามือใส่เขาจนสลบไป  แทบพรากชีวิตของตนเองลงสู่ปรโลก  ความแค้นเช่นนี้ใครเล่าจะลืมเลือน  เอี้ยนเฟยซาไม่ลืมเลือนเด็ดขาด

          “ดูจากรูปร่างและน้ำเสียงของเจ้าสมควรเป็นชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง ตอนนี้ยังพอมีโอกาสกลับใจ  รีบยอมแพ้เสียเถอะ  เราเจี่ยชิงเถาขอรับรองว่าจะดูแลเลี้ยงดูเจ้าเป็นอย่างดี”

          เสียงมาจากสตรีวัยกลางคนหน้าตาดุร้ายผู้หนึ่ง  น้ำเสียงของนางนุ่มนวลอ่อนหวาน  ผิดกับสารรูปของมันที่น่าสะพรึงกลัวและน่าสะอิดสะเอียน  เอี้ยนเฟยซาได้แต่คิดในใจว่า ‘พวกสกุลเจี่ยไม่มีคนปกติแม้แต่คนเดียว มีแต่พวกสติวิปลาสทั้งสิ้น’ ถึงกระนั้นเขาก็ยอมรับว่าคนพวกนี้ล้วนแต่มีวรยุทธ์สูงส่ง  หากไม่ใช่เพราะประสบพบคู่มือเช่นทาสราชันย์  เจี่ยถ้าฉือคงจะยังมีชีวิตอยู่บนโลก

          “ยอดยุทธ์ทั้งหลาย  ข้าขออำลา”

          ชายชุดดำพูดจบก็โยนวัตถุบางอย่างลงพื้น  ในพริบตาควันสีขาวกลุ่มหนึ่งก็ปกคลุมทั่วบริเวณที่มันอาศัยอยู่  เสียงเคลื่อนกายจากไปดังขึ้นอย่างแผ่วเบา  พร้อมกับเสียงตวาดฟังไม่ได้ศัพท์จากสามพี่น้องสกุลเจี่ยที่พุ่งตามติดชายชุดดำไป  เอี้ยนเฟยซาเองก็ไม่รอช้า  ใช้วิชาตัวเบาที่เพิ่งค้นพบได้อย่างชำนิชำนาญ  ตามติดด้านหลังของสามสกุลเจี่ยอีกที

          เอี้ยนเฟยซาเห็นชายชุดดำใช้วิชาตัวเบาที่แปลกประหลาดนัก  ท่าร่างที่พุ่งไปด้านหน้าเหมือนจะตกวูบลงพื้น  แต่ในชั่วพริบตาที่ยื่นแขนไปด้านหน้า  ก็สามารถพุ่งทะยานต่อไปได้อย่างเหลือเชื่อ  หรือว่าคนผู้นี้สำเร็จวิชาตัวเบาถึงขั้นเหยียบอากาศได้  นั่นจะเป็นไปได้อย่างไร  หากสำเร็จวิชาตัวเบาถึงขั้นนั้น  สมควรมีวรยุทธ์ลึกล้ำพิสดาร  ไม่จำเป็นต้องหลบหนีเช่นนี้

        สามสกุลเจี่ยคล้ายจะคาดเดาวิธีการของชายชุดดำออก  พวกมันจึงแยกย้ายกันไล่ตาม  เจี่ยอิงสงฉีกออกไปทางซ้าย  เจี่ยชิงเถาฉีกออกไปทางขวา  ส่วนเจี่ยจงเฉิงเร่งความเร็วตามมาด้านหลังอย่างกระชั้นชิด  เพียงไม่นานทั้งสามก็ทำการกระหนาบใส่บุรุษชุดดำ  เหลือระยะห่างไม่ถึงสองวา  เจี่ยอิงสงดึงมีดสั้นออกมาขว้างใส่คนผู้นั้น  ด้วยระยะห่างเพียงเท่านี้  หากไม่ยกมือปัดป้องก็คงต้องถูกปักใส่มีดหนึ่ง

        ชายชุดดำรีบหลบเลี่ยง พร้อมกับฟาดสันมือกระแทกใส่มีดจนเปลี่ยนทิศทางไป  แต่ตนเองก็ไม่สามารถพุ่งทะยานหลบหนีได้อีก  ในที่สุดมันก็ถูกล้อมอีกครั้ง  เจี่ยจงเฉิงเพิ่งทิ้งตัวลงพื้นก็ต้องตื่นตระหนกสุดขีด  เพราะมีพลังที่แข็งกร้าวกลุ่มหนึ่งจู่โจมใส่มันจากด้านหลัง  เมื่อหันกลับไปก็พบเห็นหนึ่งดาบหนึ่งมนุษย์ลอยเข้ามาหาตนเอง  มันไม่มีแม้กระทั่งจังหวะรวบรวมพลังลมปราณ  รีบสะบัดฝ่ามือออกไปต้านทานดาบขึ้นสนิมที่จู่โจมมาถึง

        เสียงปะทะดังขึ้นคราหนึ่ง  เลือดแดงสดพุ่งกระจายเป็นวงกว้าง  แขนข้างหนึ่งถูกฟันขาดครึ่ง เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของเจี่ยจงเฉิงดังลั่น  แต่การจู่โจมยังไม่จบเพียงเท่านั้น  เอี้ยนเฟยซาที่เป็นมือดาบฟาดฟันติดต่อกันอีกสามดาบ ทั้งสามดาบล้วนเฉือนใส่บริเวณหน้าอกของคู่ต่อสู้จนเลือดเนื้อกระจุยกระจาย  ร่างของพี่ใหญ่สกุลเจี่ยล้มลงกระแทกพื้นดังโครม  เหลือลมหายใจรวยรินเท่านั้น ช่วงเวลาเดียวกันนั้นชายชุดดำก็ทิ่มแทงกระบี่จู่โจมใส่เจี่ยอิงสงเช่นกัน  เพลงกระบี่ของคนผู้นี้พลิ้วไหวมั่นคง  เสียแต่ว่ากระบี่นั้นสั้นไปบ้าง  ยังดีที่คนใช้กระบี่นั้นมั่นคงแข็งแกร่งยิ่งกว่ากระบี่ที่จู่โจมออกไปเสียอีก

        เจี่ยอิงสงมองดูกระบี่ที่จู่โจมเข้ามาด้วยจิตหวาดหวั่น  สภาพของเจี่ยจงเฉิงที่นอนจมกองเลือดทำให้มันไม่มีขวัญสู้ต่อ  จึงฟันมีดสั้นออกไปเพื่อหยุดยั้งกระบี่สั้นของฝ่ายตรงข้าม  สายตาก็เหลือบไปเห็นเจี่ยชิงเถาจู่โจมเพลงกระบี่ใส่คนที่ทำร้ายพี่ใหญ่อย่างบ้าคลั่ง  มันหันกลับมามองดูมีดสั้นของตนเองที่ปัดป่ายกระบี่สั้นได้สำเร็จ  ความใจสู้จึงกลับมาอีกครั้ง ในขณะที่มันกำลังจะตั้งท่าจู่โจมกลับไปนั้น  ก็ต้องตกใจสุดขีดเพราะกระบี่ของฝ่ายตรงข้ามที่วกกลับมาอีกครายืดยาวออกมาอย่างรวดเร็ว  มันแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง  ไม่มีแม้กระทั่งเวลาปัดป่ายป้องกันตัว  ปลายกระบี่กรีดใส่ลำคอคราหนึ่ง  มันรีบปล่อยมีดในมือทิ้งแล้วหันมากุมลำคอตนเอง  แต่ไม่ทันการณ์แล้ว  ปลายกระบี่ตัดหลอดลมของมันขาดสะบั้น  เจี่ยอิงสงทรุดตัวลงกองกับพื้นดิน  ดิ้นรนอย่างทุรนทุราย

        เอี้ยนเฟยซากลับตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก  การจู่โจมอย่างบ้าคลั่งของเจี่ยชิงเถาทำให้เขามือไม้ปั่นป่วน  แม้ว่าตนเองจะมีพลังลมปราณมากมาย  แต่ประสบการณ์ในการต่อสู้กลับน้อยนิด  พอเผชิญกับยอดยุทธ์ที่ไม่กลัวตาย  กลับไม่สามารถหาวิธีรับมือกับคู่ต่อสู้เช่นนี้ได้  โชคดีที่ชายชุดดำจู่โจมกระบี่ใส่นางมารคลั่งผู้นี้  ทำให้นางต้องหันกลับไปรับมือกับกระบี่ที่จู่โจมเข้ามา  ชายหนุ่มรีบตั้งสติแล้วเข้าร่วมการต่อสู้อีกครั้ง  คราวนี้เขาเริ่มควบคุมสมาธิของตนเองได้ จึงลงมือประสานกับชายชุดดำได้อย่างแนบเนียน  จู่โจมจนเจี่ยชิงเถาต้องถอยร่นถ่ายเดียว ในขณะที่ทั้งสองใกล้จะปิดฉากการต่อสู้นี้ได้นั้น ก็บังเกิดความรู้สึกคล้ายตกอยู่ในหลุมอากาศ  ไม่สามารถขยับร่างกายได้ดังใจ  เมื่อมองไปข้างหน้าก็พบเห็นเงาร่างของคนผู้หนึ่งที่แยกขยายออกนับร้อยนับพันร่าง  เป็นบุรุษใส่หน้ากากเหล็ก  มันพุ่งเข้ามาพร้อมกับฟาดฟันฝ่ามือที่ปกคลุมไปด้วยไอควันสีม่วงใส่เอี้ยนเฟยซา  หรือว่าเขาต้องถูกฟาดฝ่ามือใส่อีกครั้ง

        เอี้ยนเฟยซาพบเห็นกระบวนท่าป้องกันขึ้นในสมอง  แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ร่างกายไม่สามารถขยับเขยื้อนได้อีก