The Dark Ages

เมื่อหญิงงามได้จากไปแล้วภานุก็เป็นเพียงคนเดียวที่อยู่กับวานรวายุเพียงลำพัง กรามทั้งสองข้างของชายหนุ่มกำลังบดขยี้เนื้อบริเวณต้นคอของวานรวายุ จนเริ่มรู้สึกว่ามีน้ำอุ่นๆ ที่น่าจะเป็นเลือดของมันไหลออกมาสัมผัสที่ลิ้นของเขาจนรู้สึกได้ถึงรสชาติเป็นครั้งแรกที่ภานุได้ลิ้มรสเนื้อของสัตว์ร้ายที่ดิบๆ เช่นนี้ มันต่างกับที่เขาจินตนาการอย่างสิ้นเชิงเพราะเขารู้สึกว่ารสชาติของมันอร่อยกว่าเนื้อที่ย่างสุกแล้วเสียอีก

“อึก! ”

ภานุกลืนเลือดและเศษเนื้อลงไปในคออย่างไม่เต็มใจนักเขายังต้องการจะสัมผัสรสชาติของมันต่อ อย่างไรก็ตามตอนนี้วานรวายุเริ่มจะบ้าคลั่งอีกครั้งมันพยายามสลัดร่างของภานุจนหลุดออกไป

【พรสวรรค์: กลืนกิน ทำงาน! ได้รับทักษะ หนึ่งเดียวกับสายลม วิธีเปิดใช้งานเพียงแค่คิดก็สามารถใช้ได้ทันที】

ในสถานการณ์ที่ภานุรู้สึกไร้หนทางต่อสู้นั้นชายหนุ่มก็ได้พบว่าพรสวรรค์ ‘กลืนกิน’ ที่ตัวเองพยายามค้นหาคำตอบและวิธีใช้งานมันมาตั้งแต่เกินนั้นได้ทำงานอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขาตั้งใจกล่องข้อความที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอย่างตั้งใจ พรสวรรค์กลืนกินของเขานั้นดูเหมือนจะสามารถทำงานได้เมื่อกินบางอย่าง อย่างไรก็ตามเมื่อภานุนึกถึงเนื้อย่างที่เขามักจะได้กินในนานๆ ครั้ง ข้อสรุปนี้ก็ต้องตัดออกไป

“บางทีอาจจะเป็นเพราะกินเนื้อดิบหรือ เนื้อของสัตว์ที่ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่านะ? ”

ภานุกล่าวพึมพำอยู่คนเดียวในขณะเดียวกัน วานรวายุมันก็ได้พุ่งมาหาเขาอีกครั้งมันเจ็บปวดและคับแค้นใจอย่างมากที่มันถูกกัดโดยมนุษย์เบื้องหน้า ชายหนุ่มรีบทำตามคำแนะนำของกล่องข้อความทันที แม้ว่าจะเป็นการใช้พรสวรรค์ครั้งแรกแต่เพราะการใช้มันไม่ใช่เรื่องยากอย่างที่คิดชายหนุ่มจึงไม่ลังเลที่จะลองใช้มัน

‘เปิดใช้งาน หนึ่งเดียวกับสายลม!’

ภานุไม่รู้ว่าทักษะนี้มันคืออะไรและมันเกี่ยวข้องอย่างไรกับการกลืนกิน ซึ่งเป็นพรสวรรค์แต่กำเนิดของเขา ในเวลาที่เปิดใช้งานมันนั้นร่างกายของภานุก็เหมือนกับมีสายลมอ่อนๆ ที่เย็นสบายๆ ล้อมรอบตัวขึ้น ตัวเขาเริ่มที่จะรู้สึกราวกับว่าร่างกายของตัวเองขยับได้คล่องขึ้น และรวดเร็วกว่าเดิม

“ฟู่วววว! ”

เสียงลมกรรโชกรุนแรงเป็นอย่างมากทันทีที่ภานุขยับร่างกายหลบหลีกการโจมตีของวานรวายุ

【เปิดใช้งานทักษะ หนึ่งเดียวกับสายลม สามารถใช้ได้เพียงห้าวินาทีเท่านั้น】

กล่องข้อความเด้งขึ้นมาอีกครั้งทำให้ภานุเข้าใจในทันทีว่าตัวเขานั้นได้เป็นหนึ่งเดียวกับสายลม อย่างไรก็ตามเมื่อพบว่าสามารถใช้งานมันได้เพียงห้าวินาทียิ่งทำให้เขาต้องรีบกว่าเดิม

“ลูกธนู! ”

ภานุมองเข้าไปในร้านอีกครั้งและพบกับลูกธนูหลายลูกกองอยู่บริเวณพื้นร้าน ชายหนุ่มจึงรีบใช้ความเร็วสูงสุดและวิ่งหันหลังกลับไปที่ร้านขายอาวุธนั้นทันที โดยปกติแล้วนั้นการหันหลังให้ศัตรูถือได้ว่าเป็นเรื่องอันตรายอย่างมาก อย่างไรก็ตามในตอนนี้นั้นกลับเกิดเรื่องที่หน้าเหลือเชื่อขึ้น เพราะความเร็วของภานุนั้นรวดเร็วยิ่งกว่าวานรวายุเป็นเท่าตัว ระยะห่างทั้งสองไม่นานก็ห่างไกลกันกว่าห้าสิบเมตร ในขณะที่ภานุได้หยิบลูกธนูขึ้นมาและขึงมันเอาไว้เตรียมพร้อมจะจู่โจม

“ฮึบ! ”

สายธนูที่ภานุใช้อยู่นั้นเรียกได้ว่ามันใช้ยากเกินไป เนื่องจากธนูประเภทนี้นั้นไม่ได้เหมาะสำหรับคนแรงน้อยอย่างเขา ยิ่งธนูสร้างจากวัตถุดิบดีและมีคุณภาพสูงเท่าไหร่ ผู้ใช้เองก็จะต้องแข็งแกร่งขึ้นไปด้วยเหมือนกับกรณีนี้เป็นตัวอย่าง

“ฟุบ! ”

ลูกธนูพุ่งตรงไปหาร่างของวานรวายุอย่างรวดเร็ว การจะยิงธนูในแต่ละครั้งนั้นภานุต้องใช้แรงที่มากกว่าเดิมถึงสองเท่าจากธนูที่เขามักใช้ฝึกตามปกติ

วานรวายุสามารถหลบหลีกธนูลูกนั้นได้อย่างง่ายดายโดยการกระโดดหลบขึ้นไปข้างบนอากาศ

“สุดท้ายแกก็เป็นแค่ลิงจ๋อจริงๆ” ภานุยิ้มขึ้นก่อนที่จะขึงสายธนูอีกครั้งอย่างยากลำบากพร้อมกับยิงไปที่วานรวายุที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างแม่นยำ วานรวายุต้องการจะบิดตัวกลางอากาศอย่างไรก็ตามมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำเช่นนั้น

“ฟุบ ฟุบ ฟุบ ฟุบ! ”

ลูกธนูถูกยิงออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยเทคนิคมินิกันช็อต แม้ว่าความเร็วของมันไม่อาจเทียบได้กับตอนที่ชายหนุ่มประลองกับหมาบ้า แต่ก็นับว่าเร็วอยู่ดี

ลูกธนูทั้งห้ามีเพียงลูกเดียวเท่านั้นที่พลาดเป้าเนื่องจากความไม่คุ้นชินของภานุ ส่วนอีกสี่ลูกนั้นปักที่บริเวณหน้าอกของวานรอย่างจัง ส่งให้ร่างของมันลอยกระเด็นไปตามแรงของลูกธนุก่อนที่จะตกลงพื้นด้วยสภาพที่หยุดนิ่ง อย่างไรก็ตามในขณะที่ภานุคิดว่าเขาสามารถสังหารมันได้สำเร็จแล้วนั้น มันกับค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นพร้อมกับพุ่งเข้ามาหาภานุอีกครั้งในสภาพที่บ้าคลั่ง

ภานุต้องการจะยิงธนูออกไปอีกครั้งอย่างไรก็ตามชายหนุ่มนั้นไม่มีแรงเหลืออีกแล้ว นิ้วมือของเขาที่ใช้ดึงสายธนูฉีกจนเกิดบาดแผลที่น่ากลัว การใช้มินิกันช็อตกับธนูที่สร้างจากแร่ชั้นดีอย่างสตาแร็คอันนี้นับว่าเกินตัวของเขาไปจริงๆ

ภานุได้โยนธนูทิ้งไปเมื่อเห็นว่าเขาไม่มีแรงมากพอที่จะใช้มันแล้ว ก่อนที่จะเลือกหยิบลูกธนูที่แข็งแรงขึ้นมากำเอาไว้อย่างแนบแน่น

ทันทีที่วานรวายุเห็นว่าภานุได้ทิ้งอาวุธลงมันก็ได้ใจ และพุ่งทะยานมาไวกว่าเดิม ก่อนที่จะยกฝ่ามือและกางกรงเล็บของมันออกหวังจะตะปบที่ศีรษะของเขาอย่างไร้ปรานี

ร่างของภานุได้ล้มลงในท่านอนเพื่อที่จะหลบเลี่ยงภัยจากกรงเล็บนั้น ก่อนที่จะกำลูกธนูเอาไว้แน่นพร้อมกับใช้ด้ามแหลมแทงไปที่กะโหลกของวานรวายุอย่างสุดกำลัง

“ฉึบ! ”

ลูกธนูที่คุณภาพสูงและคมกริบเจาะทะลุกะโหลกของวานรวายุได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตามมันกลับไม่ตายในทันทีเนื่องจากบาดแผลนั้นยังไม่ลึกไป ส่งผลให้ภานุต้องออกแรงเพิ่มมากกว่านี้ แต่ในขณะเดียวกันหน้าอกของภานุก็ได้ถูกกรงเล็บข่วน ซึ่งส่งผลให้ใบหน้าของชายหนุ่มบิดเบี้ยวอย่างช่วยไม่ได้เพราะความปวดแสบปวดร้อน

แต่ในท้ายที่สุดแล้วก็ยังเป็นภานุที่กุมความได้เปรียบกว่า สุดท้ายวานรวายุก็ต้องสิ้นสภาพลงหงายหลังไปกองที่พื้นอย่างอนาถ ในขณะเดียวกันภานุก็ได้นอนลงไปที่พื้นเช่นกัน ก่อนที่จะหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า