ตอนที่ 17 อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ! (2)
เมื่อพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของเฉินหลงเฟยก็เปลี่ยนเป็ดุร้ายขึ้นมาทันที “แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่ารองเท้าขาดๆ อย่างเธอ[1] จะยังทำตัวบริสุทธิ์สูงส่งไม่ยอมรับความในใจของฉันอีก! ใครจะรู้ว่าตอนนั้นเธออยู่ในคุกรวมชายหญิง ผู้หญิงที่ออกมาจากสถานที่แบบนั้น ไม่รู้ว่าผ่านผู้ชายมามากมายแค่ไหนแล้ว!”
เมื่อถูกพูดถึงเื่ในอดีต หน้าผากของกู้อันซินก็มีเหงื่อซึม ฉากต่างๆ ผุดขึ้นมาในความคิด
เธอโกรธแต่ก็จนปัญญา
เมื่อเฉินหลงเฟยเข้ามาใกล้ เธอก็ยกเท้าขึ้นเตะจุดสำคัญของเฉินหลงเฟย!
เฉินหลงเฟยคาดการณ์ไว้ก่อนว่าจะทำให้เธอโกรธจึงเบี่ยงหลบ แต่ก็ถูกกู้อันซินเตะเข้าที่หัวเข่าอย่างรุนแรง
เฉินหลงเฟยกุมเข่า ย่อลงกับพื้น ร้องะโลั่นด้วยความเ็ป เขาเงยหน้าถลึงตามองกู้อันซินอย่างดุร้าย “เดิมทีฉันกะว่าจะคุยดีๆ แต่ในเมื่อเธอไม่เชื่อฟังแบบนี้ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจแล้วกัน!”
“พาคนมาเยอะขนาดนี้ จะคุยกันดีๆ ได้ยังไง!” ดวงตาของกู้อันซินดูจริงจังและดุดัน เธอเอื้อมมือหยิบกรรไกรออกมาจากกระเป๋า “หากยังเข้ามาอีก โดนจุดไหนก็ถือว่าฉันป้องกันตัว!”
ทันทีที่พูดจบ ชายร่างกำยำคนหนึ่งด้านหลังเฉินหลงเฟยก็หยิบหินขว้างใส่กู้อันซินทันใด หินกระแทกข้อศอกกู้อันซิน กรรไกรในมือร่วงหล่นลงพื้นทันที
เฉินหลงเฟยฉวยโอกาสนี้พุ่งเข้าไปบีบคอกู้อันซินและกดไปที่กำแพง “ตอนที่ให้เธอช่วยฉันโอนเงิน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าสักวันเธอจะใช้สิ่งนี้มาข่มขู่ ในเมื่อวันนี้เธอโง่ส่งตัวเองมาถึงที่ ฉันก็ต้องสั่งสอนสักหน่อย!”
เฉินหลงเฟยพูดพร้อมเริ่มฉีกกางเกงของกู้อันซิน!
อากาศเย็น โชคดีที่วันนี้กู้อันซินใส่กางเกงยีนรัดรูป เฉินหลงเฟยฉีกมันไม่ได้เร็วนัก
แต่กางเกงยีนก็ไม่อาจทนแรงที่บ้าคลั่งของเฉินหลงเฟยได้ เฉินหลงเฟยปิดปากกู้อันซินไว้ เธอจึงมองไปยังทิศทางที่หลิงเย่ว์อยู่
จังหวะที่มือของเฉินหลงเฟยััร่างกาย สมองกู้อันซินก็เบลอ กระเพาะปั่นป่วนเกิดอาการคลื่นไส้รุนแรง ฉากในอดีตบางฉากปรากฏขึ้นในสมองอีกครั้ง
ฉากนั้นที่เกิดขึ้นในเรือนจำกลางกั่งซี...
ดวงตาของกู้อันซินพลันว่างเปล่าและหมดสติไป
ในเวลาเดียวกันเสียง ‘ปึก’ ก็ดังขึ้น!
บนมือของเฉินหลงเฟยที่กำลังฉีกกางเกงกู้อันซินปรากฏรอยมีดรอยสองรอย!
ใบมีดแทงเข้าเนื้อเฉินหลงเฟย เืสาดกระเซ็นไปทั่ว
จากนั้นเฉินหลงเฟยก็กรีดร้องราวกับหมูถูกเชือด
“อ๊ากกก! ฆ่าคน! มีคนจะฆ่าคนแล้ว!” เฉินหลงเฟยเห็นสองมือตนเืชุ่ม เขาไม่เคยเห็นการต่อสู้แบบนี้ เฉินหลงเฟยสะบัดแขน วิ่งอย่างบ้าคลั่ง
“หยุด!” เสียงเ็าของผู้หญิงดังขึ้น
เฉินหลงเฟยหันกลับไปก็เห็นรูกระบอกปืนสีดำชี้มาที่ศีรษะของเขา เขาใจนเข่าทรุด ไม่กล้าขยับเขยื้อนอีก
“ไว้...ไว้ชีวิต...” เฉินหลงเฟยเสียงสั่น ในชีวิตนี้นอกจากในโทรทัศน์แล้วเขายังไม่เคยเห็นปืนพกของจริง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปืนพกที่เล็งตรงมาทางเขา รูบนแขนยังมีเืไหลอยู่ เขาไม่กล้าสงสัยอะไร
ชายฉกรรจ์ทั้งสี่ที่อยู่ด้านข้างก็ใจนลงไปนั่งยองๆ เอามือกุมศีรษะ ไม่กล้ามองฉากตรงหน้า
พวกเขาคิดว่าเฉินหลงเฟยเรียกมาอย่างมากก็ต่อยตีกัน ไม่นึกเลยว่าจะถึงขั้นมีมีดจริงปืนจริงด้วย!
“เฉินหลงเฟย” อลิซสวมหน้ากาก ไม่เปิดเผยใบหน้า
“ครับ ครับ ผมเอง!” เฉินหลงเฟยไม่กล้าเงียบ
อลิซยิ้มเยาะ พูดว่า “พ่อของนายอายุห้าสิบหกปี แม่อายุห้าสิบห้าปีเปิดกิจการร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งในชนบท และนายยังมีน้องสาวอายุยี่สิบห้าปี ใกล้จบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยฮ่องกง”
“ท่านจอมยุทธหญิง! ท่านจอมยุทธหญิง!” ทันทีที่อลิซพูดจบ เฉินหลงเฟยก็ฟุบกับพื้นร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตา “เป็ความผิดของผมเอง...เป็ความผิดของผมทั้งหมด ไม่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของผม ผมสัญญาว่าจะทำตามที่คุณ้าทุกอย่าง!”
“ดีมาก” อลิซเก็บปืนแล้วพูดว่า “ยกเลิกข้อกล่าวหาที่นายใช้ตำแหน่งบรรณาธิการกล่าวหาว่าคุณกู้ลอกเลียนแบบงาน อีกอย่าง อย่าสร้างปัญหาอะไรให้คุณกู้อีก ไม่งั้นฉันอาจไปหานายหรือคนในครอบครัวของนายได้ทุกเมื่อ”
เฉินหลงเฟยเงยหน้าขึ้นก็เห็นอลิซยืนถือปืนพกอยู่ใต้แสงจันทร์ ดูน่ากลัวเหมือนปีศาจ แล้วเป้ากางเกงก็เปียกปอน
“ครับ...ครับ! ผมเข้าใจแล้ว!” เฉินหลงเฟยรีบตอบ
เชิงอรรถ
^ ผู้หญิงรองเท้าขาดเป็นการเปรียบเปรยถึงผู้หญิงที่ชอบมั่วผู้ชาย
3K
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
![แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576170841_23264199.webp)
