[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

[ ไว้ฉันจะแวะมาใหม่นะเพื่อน ]

ดาบยาวแทงลงไปที่รอยแยกบนก้อนหิน มอนสเตอร์โกเลมที่ขดตัวเป็นก้อนกลมตกตายในทันทีไม่แม้แต่จะลุกขึ้นมาตอบโต้  ค่าประสบการณ์ทั้งหมดของมันไหลเข้าสู่ตัวของเขาแต่กลับไม่พอจะอัพเลเวลจำเป็นต้องฆ่ามันอีกราว 200 ตัว

หลังจากฆ่าโกเลมยอร์ชพยายามมองคนดูภายในช่องตลอด บางคนทิ้งข้อความแล้วออกจากไลฟ์ของเขา บางคนออกไปโดยไม่บอกกล่าวแต่อย่างใด คนดูที่เคยมีหลักพันเหลืออยู่เพียงหลักร้อยต้นๆเพียงเท่านั้น

เขาไม่แปลกใจเลยที่ผู้คนจะออกจากไลฟ์ไป สาเหตุคงมาจากมอนสเตอร์ตรงหน้า เขาไม่ได้ต่อสู้กับมันเลย ทุกคนจึงเห็นเพียงแค่ว่าเขาใช้ดาบแทงหินแล้วก็วิ่งหาหินก้อนใหม่แล้วเริ่มมือแทง

ยอร์ชไม่สามารถสร้างคอนเทนต์จากหินพวกนี้ได้เพราะโกเลมมีความยุ่งยากในการจัดการหากว่ามันเปลี่ยนร่างกายเป็นคน ต่อให้เขาจะคิดวิธีฆ่ามันให้คนดูรู้สึกสนุก ยอร์ชกลับไม่คิดทำเพราะการผ่านพวกมันไปให้เร็วแล้วไปฆ่ามอนสเตอร์ตัวอื่นจะดีมากกว่าเพราะที่นี่คนเยอะมาก

“ไว้แค่นี้ก่อน อีก 1 ชั่วโมงจะค่ำแล้ว ”

ยอร์ชพยักหน้าให้ครูฝึกแล้วรีบวิ่งออกจากรอยแยก  แม้เขาอยากจะล่าช่วงกลางคืนด้วยเพราะพรุ่งนี้จะได้เปลี่ยนมอนสเตอร์ใหม่ ครูฝึกบอกว่ามันอันตรายเกินไปเพราะไม่รู้ว่าเกทจะดึงคนเข้าไปด้านในตอนไหน

หลังจากมาถึงยานยอร์ชจึงนำเต้นท์ออกมากางด้านข้างแล้วก่อกองไฟ มอนสเตอร์จะไม่ออกมาจากรอยแยกของมันหากไม่มีแรงกระตุ้นที่มากพอ

ไลฟ์สตรีมช่องจักรวาลยังคงเปิดค้างเอาไว้เช่นเดิม ไททันเนียร์หายไปหลังจากเขาฆ่ามอนสเตอร์อ่อนแอ พิกกะลูนจะโผล่มาแค่ตอนที่เขากินอาหาร

หลังจากก่อกองไฟเสร็จแล้วยอร์ชจึงนำอาหารออกมา 3 อย่าง ไม่นานพิกกะลูนทั้ง 6 ก็ได้เข้ามา

[  พิกกะลูน 1 : วันนี้กินอะไร ]

“ ผัดพริกแกงไก่ ผัดผงกะหรี่กุ้ง หมูทอดกระเทียม แล้วก็น้ำสับปะรด ”

[  พิกกะลูน 5 : วันนี้ข้าไม่หิวเลย เจ้าเก็บเอาไว้ให้ข้าได้หรือเปล่า ข้าอยากจะกินมันแต่ยังอิ่มอยู่ ]

พิกกะลูนแต่ละตัวพูดไปในทางเดียวกัน พวกมันยังคงอิ่ม ยอร์ชจึงบอกให้พวกมันซื้อไปตุนเอาไว้ก็ได้ หากหายหิวแล้วค่อยๆกิน

เพียงแต่ว่าพวกมันกลับปฎิเสธที่จะซื้อ โดยเหตุผลง่ายดาย พวกมันจะไม่กินอาหารที่ซื้อเก็บเอาไว้ ดวงดาวก็เช่นกัน พวกมันจะหาดวงดาวใหม่ๆที่ตายแล้วกิน จะไม่เก็บดวงดาวเอาไว้

ยอร์ชไม่สามารถโน้มน้าวให้พวกมันซื้ออาหารจำนวนมากไปกักตุนได้ เขาจึงต้องรอให้พวกมันย่อยเสียก่อน

“ ไม่เป็นไร ไว้ย่อยเมื่อไหร่ก็แวะมาก็แล้วกัน ”

[  พิกกะลูน 1 : ข้าไปก่อนนะ ]

[  พิกกะลูน 4 : ข้าทนดูไม่ได้ ข้าไปก่อน ]

พิกกะลูนพากันออกจากไลฟ์ ไม่มีใครอยู่ในไลฟ์ของเขาอีกต่อไป ยอร์ชจึงปิดไลฟ์ก่อนจะมองกองไฟในคืนนี้ พลางให้ไอรีนเชื่อมต่อเครือข่ายแล้วหาข่าวเกี่ยวกับเกท

มันยังคงเป็นสิ่งที่มีความลึกลับอยู่ ผู้คนรู้เกี่ยวกับมันเพียงแค่ว่ามันจะสุ่มฮันเตอร์เข้าไปด้านใน คนที่จะออกมาได้จะต้องกวาดล้างเกทให้ได้ ไม่อย่างนั้นจะไม่ได้ออกมา

“ ยังหาไม่ได้สินะ ”

ยอร์ชเดินกลับเข้าไปในเต้นท์ ข้อมูลเกี่ยวกับเกทยังคงเหมือนเดิม นักวิทยาศาสตร์ยังไม่สามารถหาช่วงเวลาที่แน่นอนที่เกทจะดึงผู้คนเข้าไปได้ ฮันเตอร์จึงต้องอยู่กับความระแวงที่จะถูกเกทดึงตัวต่อไป

“ วันนี้ไม่เห็นคลิปไอ้ยอร์ชเอวเด้งเลย สงสัยวันนี้จะไม่เด้ง ”

“ โทรหามันหน่อยคอปเปอร์ ล่าคนเดียวเป็นยังไงบ้าง ได้เพื่อนใหม่ไหม ”

คอปเปอร์โทรหาเพื่อนที่แยกไปล่ายังรอยแยกระดับ E สิ่งที่เห็นคือใบหน้าของเพื่อนอยู่ในถุงนอนมีแค่แขนที่ยื่นออกมาด้านนอกเพื่อรับโทรศัพท์

“ ไงเพื่อน รอยแยกระดับ E เป็นยังไงบ้าง ”

“ แกเคยเอาดาบแทงหินไหม วันนี้ฉันทำแบบนั้นแหละ แทงแล้วก็แทง ไม่ได้ต่อสู้อะไรเลย ”

“ หรือว่าครูฝึกจะพาแกไปฆ่าโกเลม เห็นหลายคนแนะนำว่าถ้าเป็นเลเวล 11 แล้วให้ไปที่นี่เพราะเลเวลอัพเร็วสุด ไม่ลำบากด้วย ”

“ ก็จริง พรุ่งนี้เลเวลก็จะอัพไปที่ 12 แล้ว ว่าแต่เป็นยังไงบ้าง เกทดึงใครเข้าไปหรือยัง ”

“ ยังไม่เกิดอะไรขึ้นเลย ”

“ ดีแล้ว แค่นี้นะ ฉันจะนอน ”

คอปเปอร์วางสายแล้วหันมองเข้าไปในรอยแยก เขารู้สึกกลัวเหมือนกันหากต้องเข้าไปติดในเกท  แม้เขาจะมองมันว่าไม่อันตรายเท่าอเวคเคนโซนของปีนี้ก็ตาม มอนสเตอร์ภายในเกทกลับมีเลเวล 10 มากมาย แม้จะมีโอกาสฆ่าได้ เขาก็กลัวว่าจะพลาดท่าถูกพวกมันเล่นงานเหมือนกัน

“ เฮ่พวก พรุ่งนี้เพิ่มความเร็วในการล่าขึ้นไหม ฉันกลัวว่าจะไปติดในเกทเข้า ”

“ ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยให้เป็นสักเลเวล 6 ก็น่าจะดี ”

เจฟทิ้งตัวลงนอนบนเตียงเป่าลม พลางมองไปยังฮาร์ทที่หลับไปก่อนแล้ว

“ เตรียมตัวเสร็จหรือยัง ”

“ ขอเวลานิดเดียวครับครู ”

ยอร์ชเปิดไลฟ์สตรีมในตอนเช้า เขายังคงนำอาหารเหมือนกับเมื่อวานออกมากินเพราะยังไม่ได้ขายให้พิกกะลูน ทันใดนั้นพวกมันทั้ง 6 ก็เข้ามา 

[  พิกกะลูน 1 : ข้าจะเอาผัดพริกแกงไก่ ] 

[  พิกกะลูน 3 : ส่งให้ข้าด้วย ] 

[  พิกกะลูน 6 : ให้ข้าอีกคน ]

พิกกะลูนทั้ง 6 ตอบพร้อมๆกัน เขาจึงรู้ว่าอาหารเมื่อวานย่อยแล้ว 

“ ผมขอบอกเอาไว้ก่อนว่าอาหารมีราคาของมันนะ อาหารที่ผมกินราคาแพงกว่าเมื่อวาน พวกคุณจะต้องส่งให้ผม 200 ต่อการส่ง ”

การแจ้งเตือนดังขึ้น ยอร์ชจึงรู้ว่าพิกกะลูนส่งเหรียญมาแล้ว  เขาจึงห่อผัดพริกแกงแล้วส่งให้พวกมัน  ไม่นานหลังจากนั้นพวกมันก็บอกความรู้สึกของตนเอง

“ ผมบอกแล้วว่าอร่อย แล้วจะกินอย่างอื่นด้วยไหม ”

[  พิกกะลูน 1 : ข้าคิดว่าสามารถกินผัดผงกะหรี่กุ้งได้อีกครั้ง ] 

[  พิกกะลูน 6 : ข้าก็เหมือนกัน ]

ยอร์ชไม่รอช้าส่งผัดผงกะหรี่กุ้งให้พิกกะลูนทั้ง 6 ตัว ก่อนที่พวกมันจะลาเขาออกจากไลฟ์

เมื่อรู้ปริมาณการกินอาหารจากทางระบบของพิกกะลูน ยอร์ชจึงคิดว่าเขาจะเพิ่มเงินค่าอาหารเรื่อยๆ ส่วนค่าส่งจะยังคงเป็น 100 เช่นเดิมเพราะเขาได้ตั้งเงื่อนไขเอาไว้แล้ว หากเปลี่ยนราคาอาจจะทำให้พวกมันสงสัยเพราะราคานี้เขาตั้งเอาไว้ให้พิกกะลูนรู้ว่าพวกมันยังหาคนติดตามให้เขาไม่ได้

“ ได้มา 2,400 เลยเหรอ พรุ่งนี้เพิ่มขึ้นอีกสัก 100 เหรียญก็แล้วกัน ”

การเพิ่มเงินจะต้องค่อยๆเพิ่มทีละนิด หากเพิ่มมากเกินไปเขากลัวว่ามนุษย์ต่างดาวจะหนีหาย เพราะงั้นจึงทำให้พวกมันรู้สึกยุติธรรมด้วย

“ เสร็จหรือยัง ”

“ ครับ เสร็จแล้วครับ ”

“ งั้นก็ดี หากเป็นไปได้วันนี้ฉันอยากให้นายอัพไปที่เลเวล 12 ”

“ ผมว่าน่าจะทำได้ หากไม่มีคนแย่งมอนสเตอร์เยอะกว่าเมื่อวาน ”

ยอร์ชวิ่งตามครูฝึกเข้าไปในเขตโกเลมจากนั้นจึงเริ่มไล่ล่าพวกมันอีกครั้งหนึ่ง

การสังหารของเขาง่ายดายกว่าคนอื่นๆ ไม่ใช่เพราะว่าเขารู้จุดอ่อนของมัน 

ทุกคนที่ล่าในพื้นที่แห่งนี้รู้จุดอ่อนของโกเลมทั้งหมด แต่ก็มีบางคนปลุกมันให้ตื่นเพราะไม่สามารถสังหารโกเลมตอนที่ขดตัวเป็นหินได้

การที่โกเลมตื่นเป็นเพราะว่าพลังโจมตีไม่แรงพอที่จะทำลายจุดอ่อนของโกเลมให้แตกในครั้งเดียว

อัลติเมทเกียร์ที่เขาติดตั้งทำให้พลังสูงที่สุดเท่าที่เลเวล 11 จะทำได้ นอกจากนั้นแล้วเขายังมีค่าสถานะอย่างอื่นรวมเข้ามาด้วยจึงทำให้การแทงแต่ละครั้งสูงกว่าเลเวล 11 จะทำได้

โกเลมที่เขาแทงจึงตกตายในการโจมตีเพียงครั้งเดียว ไม่มีตัวไหนลุกขึ้นมาต่อสู้

นอกจากพลังโจมตีจะมากกว่าเลเวล 11 คนอื่นๆแล้ว ไอรีนยังนำทางในการแทงให้กับเขาอีก ทุกครั้งที่แทงจึงเข้าเป้า 100 % นอกจากนั้นแล้วมันยังเป็นการทำลายแกนกลางของโกเลม 100 % อีกด้วย

หากให้เปรียบเทียบกับคนทั่วไปที่ล่าในพื้นที่แห่งนี้  ทุกคนคงไม่ต่างจากพยายามใช้ไม้แหย่ลงไปในรู  แต่เขานั้นต่างออกไปเพราะรูที่เขากำลังจะใช้ไม้แหย่ มีการเคลือบผนังเอาไว้ให้แล้ว การแทงจึงรวดเร็วและแม่นยำเพราะมีท่อนำวิถีในการแทง ต่างจากคนอื่นๆที่อาจจะแทงทะลุก่อนจะไปถึงปลายท่อ

 “ ความสามารถพิเศษของไซบอร์กงั้นสินะ ”

พลมองดูยอร์ชพลางลูบคางของตนเองเบาๆ  แขนขวาที่ใช้แทงดาบออกไปนั้นแม่นยำ เขาจึงคิดว่ามันน่าจะเป็นความพิเศษของแขนกลที่สามารถทำให้เจ้าของทำสิ่งเดิมซ้ำๆได้ดีกว่าคนทั่วไปที่ต้องฝึกเป็นพันๆครั้ง