ปกรณัมของเหล่านักเรียน ม.ปลาย ผู้ปฏิวัติโลก (Midnight High-School)

ตอนที่ 42 : คาบเรียนพิเศษ

URI จะมาเปิดวิชาสอนที่โรงเรียนเหรอ?

เห็นด้วยกับอาจารย์เลยแฮะที่เรื่องนี้มันยุ่งยาก

          เห็นอาจารย์เลย์น่าแสดงท่าทางรำคาญ ทำเอาชินบ่นอุบตามเพราะเข้าใจความรู้สึกนั้นดี

          แต่ด้วยสาเหตุคนละอย่าง...

          นั่นเพราะ URI คือหนึ่งในศัตรูที่ขับเคี่ยวกับชินและโอลิเวียมานานสมัยล่าค่าหัว ล่าสุดก็โดนทั้งหุ่นยนต์ยักษ์แล้วก็หน่วยพิเศษตามกำจัด เป็นธรรมดาที่ชินจะรู้สึกไม่อยากเข้าใกล้และไม่อยากให้มันเข้าหา

“เงียบก่อนทุกคน” อาจารย์เลย์น่าพูดเตือนทุกคนก็เงียบฟัง เธอกระแอมเสียงดังก่อนจะเล่าต่อ

“ดูเหมือนนี่จะเป็นเรื่องเดียวที่ URI กับรัฐบาลทำได้ในตอนนี้น่ะ เดิมทีสถานการณ์แบบนี้มันควรจะประกาศเคอร์ฟิวแล้วหยุดเรียนไปเลยด้วยซ้ำ” อาจารย์เลย์น่าพูดพลางถอนหายใจ

          สีหน้ากังวลของเธอมองไปรอบห้อง เป็นความอ่อนโยนที่แสดงออกมาเพราะความเป็นห่วงนักเรียน

          นั่นเป็นหนึ่งอย่างที่เธอจริงใจพอให้นักเรียนทุกคนสังเกตจนเคารพเธอเป็นอาจารย์

“จะว่าไป เขาได้บอกเหตุผลที่ไม่ประกาศหยุดรึเปล่าครับ” ชินยกมือถามเมื่อได้จังหวะ

“อืม... ปัญหาภายในน่ะ โอเค๊?”

          อาจารย์เลย์น่ายังมีอารมณ์มายิ้มหยอกเจ้าเล่ห์แถมยังถูมือไปมาอีก

          แต่แค่นั้นก็มากพอแล้วให้คนฉลาดเดากันเองได้

งั้นเหรอ... ก็จริงที่ถ้าเกิดหยุดบ่อย ๆ จะทำให้มีเวลาเรียนไม่ครบ ส่งผลให้ประเมินผลการเรียนไม่ได้และออกมาไม่ดี

มีทางเลือกอย่างการเรียนออนไลน์เหมือนกัน แต่ถ้าจะเปลี่ยนรูปแบบก็ต้องทำการคืนเงินค่าเทอมส่วนที่ไม่ได้เรียนซึ่งใช้เวลาในการดำเนินการมาก

และประเด็นหลักก็คือ สถานการณ์จลาจลในปัจจุบันยังขาดข้อมูลที่ชัดเจนในการตัดสินใจ ถ้าตัดสินให้หยุดเรียนแล้วสถานการณ์คลี่คลายลงก็ต้องเปลี่ยนรูปแบบกลับมาเป็นปกติ

ในกรณีนั้นทางโรงเรียนคงขาดทุนใช่ย่อย ไม่สิ... คงเพราะกลัวขาดทุนนี่แหละถึงไม่ยอมให้หยุดเรียน

ให้ตายสิ... ถึงจะมีเหตุผลร้อยแปด แต่การให้ความปลอดภัยกับนักเรียนก่อนมันเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดไม่ใช่รึไง?

แทนที่จะหยุดเรียนแต่กลับเลือกที่จะเปิดเรียนแล้วรับมือด้วยทางเลือกที่ตัวเองไม่เสียผลประโยชน์

สิ่งที่ผูกมัดความปลอดภัยของนักเรียน กลับเป็นผลประโยชน์ของพวกผู้บริหาร

...น่ารังเกียจจริง ๆ

          ชินทั้งหงุดหงิดและเบื่อหน่ายกับกลไกของโลกใบนี้

          อำนาจของคนกลุ่มน้อยใช้ขับเคลื่อนคนหมู่มาก ทั้งที่ตามหลักตรรกะแล้วคนกลุ่มใหญ่ควรจะมีอำนาจเพื่อเคลื่อนไหวมากกว่าก็ตาม

          ดังเช่นกรณีนี้ที่นักเรียนควรจะมีสิทธิ์ได้เลือกความปลอดภัยของตัวเองก่อน แต่กลับต้องมาเรียนทั้งที่กลัวและกังวลเพียงเพราะโรงเรียนกลัวว่าผลประเมินกับงบประมาณจะออกมาไม่ดี

          ท้ายที่สุด... คำว่าปลาเล็กกินปลาใหญ่ก็มีอยู่ทุกที่จริง ๆ

เริ่มจะเข้าใจแล้วสิ

ว่าทำไมทุกคนถึงอยากจะเปลี่ยนโลกกัน

          ชินเริ่มคิดคำนึง เหมือนโลกทั้งใบพยายามเผยธาตุแท้บางอย่างให้เขารู้สึกแบบนั้น

          ไม่สิ... โลกใบนี้มันก็ยังคงน่ารังเกียจเหมือนเดิมมาตลอดนั่นแหละ เพียงแต่ชินเพิ่งจะมาสังเกตด้วยความเป็นกลางเอาก็ช่วงหลังนี้เองต่างหาก

          ความแค้นทำให้ผู้คนตาบอด... ชินสัมผัสและเข้าใจคำนั้นในบัดดล

          จากที่เคยหวนนึกถึงอดีตในช่วงไม่กี่วันจนความแค้นจางเบาลง ยิ่งเจอเรื่องแบบนี้เข้าอีก

          จนทำเอาชินเริ่มคิดอยากทำอะไรสักอย่างกับโลกใบนี้ขึ้นมาจริง ๆ เสียแล้ว

          แต่อย่างไรก็ดี... เรื่องของคาบเรียนพิเศษที่ว่าก็ยังไม่จบดี

          ชินเห็นอาจารย์เลย์น่าหยิบเอกสารขึ้นมาอธิบายต่อเขาเลยกลับไปสนใจเธอ

“แล้วก็... คาบแรกเขาบังคับเข้าเรียนด้วยน่ะนะ ถูกจองวิชาเรียนไว้ที่คาบแรกของวันนี้ แต่วันต่อ ๆ ไปการเข้าเรียนจะขึ้นอยู่กับความสมัครใจ” พอได้ยินอาจารย์เลย์น่าขยายความนักเรียนหลายคนก็ยิ้มแก้มปริ

          เพราะความหมายของการเข้าเรียนโดยสมัครใจ นั่นคือถ้าใครเลือกไม่เข้าคาบพิเศษ คน ๆ นั้นก็จะได้คาบว่างไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม

“แต่คนที่ไม่เข้าเรียนวิชานี้จะโดนหักจิตพิสัยนะเอ้อ”

“ “ “เอ้า!!!” ” ”

          แต่ความฝันก็ถูกทำลายในบัดดล ทุกคนทำได้แค่น้ำตาตกในอย่างเจ็บปวดรวดร้าว

          อาจารย์เลย์น่ายังทำหน้าแป้นยิ้มแฉ่งใส่นักเรียนอีก เธอคือปีศาจจอมขี้แกล้งของจริง

“แต่ว่าไปแล้ว... สุดท้ายก็เหมือนมัดมือชกให้เรียนนี่นะ”

“นั่นสินะ”

          เกวนยิ้มแห้งให้ชิน เธอเห็นด้วยเต็มประตู

          แต่ในบรรดาคนที่กำลังกลัดกลุ้มก็ยังมีคนที่ตื่นเต้นกับสถานการณ์แปลกใหม่อยู่

“น่าสนุกเหมือนกันนะคะเนี่ย ได้ยินว่าต่างประเทศที่มีเหตุจลาจลเกิดขึ้นบ่อยก็เปิดสอนวิชานี้ในโรงเรียนเหมือนกัน”

“แค่ได้ยินก็น่าสนุกแล้ว มันจะออกมาเป็นยังไงนะ!”

          ซูซานกับเคนเนธเป็นสองคนจากในตัวอย่างที่มีอยู่น้อยนิด

          แต่ถ้าเอาตามหลักเหตุผล ชินเองก็เห็นด้วยว่าควรมีเช่นกัน

“ในสถานการณ์แบบนี้ อย่างน้อยฝึกสอนกันหน่อยก็คงดีกว่าไม่ทำอะไรเลยล่ะนะ” ชินพูดยักไหล่เต็มใจครึ่งนึง เขารู้สึกว่าถึงเบื้องหลังจะสีเทาแต่นักเรียนยังได้ประโยชน์อยู่ก็ถือว่ายอมรับได้

          เกวนเองก็พยักหน้าเห็นด้วย

          ...แม้สีหน้าเธอจะหมองลงไปหน่อยก็ตาม

“นั่นสิเนาะ... ยังไงคนที่ชอบก่อเรื่องแบบนั้นก็ไม่มีทางหายไปหรอก คงต้องทำแบบนี้เท่านั้นแหละ”

          เกวนเอ่ยตอบอย่างเหงา ๆ พลอยทำให้ชินเป็นห่วงไปด้วย

          แต่สิ่งที่เกวนพูดก็เป็นความจริง... เรื่องโหดร้ายแบบนั้นเกิดขึ้นทุกที่ทุกยุคทุกสมัย

          เราคาดการณ์ไม่ได้เลยว่าเหตุการณ์จลาจลจะเกิดขึ้นอีกเมื่อไหร่จึงทำได้แค่ป้องกัน

          บวกกับช่วงนี้เหตุการณ์คล้ายคลึงกันได้เกิดขึ้นถึงสามครั้งติด หากมองในแง่นั้นก็พอเข้าใจได้ว่า URI อาจถือโอกาสมองผลลัพธ์ในระยะยาวไปด้วย

          แต่การทำแบบนี้ก็ทำเอานักเรียนหลายคนอดคิดกังวลไปก่อนเสียไม่ได้

          ว่าเหตุการณ์น่ากลัวทั้งหลาย มันอาจกำลังจะเกิดขึ้นอีก

❖❖❖❖❖

          หลังจากนั้นทุกคนก็เดินตามอาจารย์เลย์น่าไปยังจุดหมาย

          จากคำบอกเล่าของอาจารย์เลย์น่า โรงเรียนเซนต์ลอเลนซ์แห่งนี้เป็นโรงเรียนแรกที่ URI จะเข้ามาพูดคุยและหารือเกี่ยวกับการจลาจล

          ...และการเลือกที่นี่เป็นโรงเรียนแรกของ URI ก็เป็นข้อสังเกตนึงที่ชินไม่ปล่อยผ่าน

          เพราะมันอาจหมายความว่า URI กำลังมาที่นี่โดยมีจุดประสงค์อื่นแฝงด้วย

          ชินเก็บความสงสัยนั้นไว้ขณะเดินตามอาจารย์เลย์น่าไปยังโรงยิมพร้อมกับเพื่อนร่วมห้อง

          พอเดินเข้าไป ภายในก็ถูกเปลี่ยนเป็นเวทีพบปะของตัวแทนจาก URI ไปแล้ว

          ภายในโถงขณะนี้เต็มไปด้วยนักเรียนคับคั่งทั้งลาน ส่วนอาจารย์นั้นนั่งแยกอยู่ที่ฝั่งริมหน้าต่าง

          ยังไม่มีการจัดแถวอย่างเป็นกิจจะลักษณะเพราะแขกยังมาไม่ถึง ด้วยเหตุนั้นนักเรียนจึงคละกันกับห้องอื่นด้วย

“เจอกันอีกแล้วนะคะชิน”

          พอสบกับชินเข้า นักเรียนสาวเผ่าเอลฟ์... โอลิเวียก็เดินเข้ามาทักทายชินทันที

          ความงามของเธอเป็นที่ต้องตาเสมอ ชินกับโอลิเวียตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนอีกครั้ง

“อรุณสวัสดิ์โอลิเวีย”

“ค่ะ อรุณสวัสดิ์เช่นกันนะคะ”

          ชินทักทายกลับตามมารยาทเช่นเดียวกับที่โอลิเวียทำ

          คนยิ้มยากสองคนเผยยิ้มให้กัน กลายเป็นภาพหายากพอ ๆ กับสิ่งปริศนาทั้งเจ็ดของโลก

          หนุ่มหล่อผู้ถูกหญิงสาวหลายคนในโรงเรียนหมายปองอย่างชิน เคียงคู่กับสาวงามเผ่าเอลฟ์อันดับหนึ่งของโรงเรียนที่ทำผู้ชายทุกคนใจละลาย เกิดเป็นภาพทั้งคู่กำลังพูดคุยกันด้วยรอยยิ้มหวานชื่นทั้งสองฝ่าย

          คำเปรียบเปรยนั่นดูเหมือนกับบรรยายผ่านฟิลเตอร์ของเหล่านักเรียนที่ชอบเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ แต่ในความเป็นจริง ทั้งสองคนก็ปล่อยบรรยากาศสีชมพูออกมาโดยไม่รู้ตัวจริง ๆ เช่นกัน

          แล้วโอลิเวียก็ยังไม่ยอมหยุดแค่นั้นด้วย

          เธอขยับเข้ามาชิดใกล้กับชิน ระยะห่างนั้นน้อยยิ่งกว่าหนึ่งฝ่ามือเสียอีก

“ดูเหมือนคอเสื้อจะยับอยู่นิดหน่อยนะคะเนี่ย”

“!?”

          โอลิเวียหาข้ออ้างมาจัดคอเสื้อของเขาอย่างจงใจทั้งที่มันเรียบอยู่แล้ว ใบหน้าเธอขยับเข้ามาใกล้จนทุกคนคาดไม่ถึง

          เจอแบบนั้นต่อให้เป็นชินก็ตกใจ ไม่สิ... เพราะอีกฝ่ายเป็นโอลิเวียต่างหาก ชินถึงได้ตกใจ

          ขณะที่ทั้งสองคน (เผลอ) เข้าโลกส่วนตัวของตัวเองไป เหล่าหนุ่มสาวที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มกรี้ดวี๊ดว๊ายกับคู่จิ้นอันดับหนึ่งของโรงเรียนไปโดยไม่รู้ตัว

          ทางฝั่งของเพื่อนชินเองก็ด้วย

“อุหวา... เกิดเรื่องใหญ่แล้วนะนั่น”

“นะ นั่นสิ”

          เพื่อนสาวของเกวนเข้ามาเกาะไหล่เธอ สายตาเกาะติดสถานการณ์ทีเดียว

          แต่พอเห็นชินกับโอลิเวียใกล้ชิดกันขนาดนั้น เกวนเองก็เผลอกำมือแน่นไปโดยไม่รู้ตัวเหมือนกัน

          ซึ่งโชคดีไปที่ไม่มีใครสังเกต

          ...แต่นั่นกลับเป็นโชคร้ายสำหรับบางคนที่อยากกระทำการโดยให้บุคคลอื่นได้รู้

          คน ๆ นั้นคือซูซาน

          เธอเดินเข้าไปใกล้กับชินและโอลิเวีย ระยะห่างพอเหมาะจะเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนสนิท แต่ดูแล้วไม่น่าหวังแค่นั้น โดยเฉพาะเกวนที่กำลังคิดอย่างเดียวกันแต่ไม่กล้าทำนั้นเข้าใจดี

เอ๋!!!!!!!?

          หัวใจของเกวนเลยแทบจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

          นั่นเพราะซูซานคือผู้ต้องสงสัยที่เกวนคิดว่าเป็นฝ่ายเดียวกับราชาจากฉิน เธอเลยกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น

          แต่จากสัญชาตญาณของผู้หญิง... เธอกลับรับรู้ว่าปัญหาที่เกิดขึ้นน่าจะมาจากเรื่องอื่นมากกว่า

          ดูจากรอยยิ้มเสแสร้งของซูซานก็รู้

“อรุณสวัสดิ์นะคะโอลิเวีย” ซูซานเดินเข้าไปใกล้ชินกับโอลิเวียเหมือนย่ำลงกลางดงดอกไม้ที่กำลังผลิบาน

          ขัดจังหวะออกนอกหน้าขนาดนั้นไม่แปลกที่จะทำให้โอลิเวียรู้สึกหงุดหงิด

          แต่แน่นอน โอลิเวียไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า

“...อรุณสวัสดิ์ค่ะ”

          โอลิเวียยังอุตส่าห์ตอบซูซานกลับไปพร้อมกับรักษามารยาท แต่รอยยิ้มที่แสดงออกนั้นถูกเก็บกลับไปเป็นที่เรียบร้อย

“อันที่จริงก็สังเกตมาตั้งแต่ครั้งที่แล้วอยู่หรอกนะคะ... แต่ทั้งสองคน สนิทกันน่าดูเลยนะคะเนี่ย”

          ซูซานสงสัยใคร่รู้ เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้โอลิเวียพร้อมกับใช้นิ้วแตะริมฝีปากตนเอง

          หากมองจากมุมมองบุคคลที่สามคงดูน่ารักน่าชังอย่างที่เธอหวังให้เป็น

          …แต่จากน้ำเสียงและสายตา ความคมกริบนั้นปานต้องการจะเชือดเฉือนชินกับโอลิเวียให้ดับดิ้นไปตาม ๆ กัน

“เขาเป็นนักเรียนชายที่ฉันสนิทด้วยที่สุดนี่คะ”

          แต่โอลิเวียตอบอย่างไร้ความเกรงกลัวและรับสายตาข่มขู่นั้นตรง ๆ

          คำตอบนั่นทำให้ผู้ชมรอบ ๆ รู้สึกตื่นเต้นเหมือนได้เห็นละครแสดงสดตรงหน้า

          เว้นแต่ว่า... โอลิเวียได้ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ซูซานเพิ่มอีกระดับ แล้วเริ่มกระซิบบางอย่าง

“อย่างน้อยก็สนิทมากกว่าอดีตคู่หมั้นอย่างคุณล่ะนะคะ” เสียงกระซิบของโอลิเวียแผ่วเบา จงใจให้ได้ยินเฉพาะซูซาน ทำเอาซูซานถึงกับคิ้วกระตุก

“ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงซะจริง ยัยข้ารับใช้”

          ซูซานกระซิบกัดฟันแค้น

          สายตาคมกริบทั้งสองจ้องกันในระยะประชิดแบบไม่มีใครยอมใคร ท่าทางราวกับสัตว์อสูรกำลังง้างคมเขี้ยวใส่กันพร้อมฉีกกระชากอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อเลยทีเดียว

          ชินเห็นภาพนั้นแล้วก็ถึงกับเหงื่อตกไปโดยอัตโนมัติ

          ร่างกายและความทรงจำของชินยังจำวันวานที่ทั้งสองคนทะเลาะกันได้อยู่ หากแต่รังสีอาฆาตในครั้งนี้มันดูรุนแรงมากกว่าที่เขาจำได้โข

          หากในอดีตเป็นการหยอกล้อเล่นรุนแรงเกินเหตุ การเผชิญหน้าของทั้งสองคนครั้งนี้ก็เทียบเท่ากับเจตนาฆ่ากันจริงเลยทีเดียว

          แต่โชคยังดีที่ไม่เป็นแบบนั้น... หลังซูซานสบถเธอก็เดินกลับไปหาเกวนแทบจะทันที

          แม้เธอจะปั้นยิ้มกลับมา แต่ทั้งสองคนแสดงความเป็นศัตรูอย่างชัดเจนต่อกันแล้ว นั่นจึงเป็นอันรู้กันว่าแสร้งทำ

‘นักเรียนทุกคน! กรุณาเข้าแถวตามห้องเรียนให้เรียบร้อยด้วยค่ะ วิทยากรพิเศษจาก URI ประจำเขตประเทศที่ 66 กำลังจะเริ่มการบรรยายในอีก 10 นาที’

          เสียงอาจารย์สาวประกาศทำให้ความสนใจของทุกคนกลับไปที่เวทีหลัก

          ดูเหมือนเวลาส่วนตัวจะจบลงเท่านี้ ชินเอ่ยลาโอลิเวียด้วยรอยยิ้มตามมารยาท

“ไว้เจอกันนะโอลิเวีย”

‘หลังจากนี้อธิบายมาด้วยว่ามันเรื่องอะไร’

          แต่ไม่แคล้วยังต้องแฝงเสียงกระซิบเบา ๆ ทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มอ่อน

          ส่วนทางสาวเจ้า เธอเห็นแล้วกลับอมยิ้มสวนคืนมา

“ค่ะ ถ้างั้นขอตัวก่อนนะคะ”

‘ฮุฮุ ไม่บอกหรอกค่ะ’

          โอลิเวียยิ้มตอบแต่ด้วยสายตาขี้แกล้งและอารมณ์ดีสุด ๆ

          สีหน้าของเธอยากแก่การสังเกตสำหรับบุคคลอื่นนอกจากชิน แต่นั่นกลับทำให้เขาเป็นคนเดียวที่สับสนแทน

          เหตุการณ์นั้นเป็นที่ซุบซิบของนักเรียนทุกคนไปเรื่อย กระทั่งเข้าแถวนั่งเก้าอี้ที่เตรียมไว้จนเป็นระเบียบเรียบร้อย

          ตำแหน่งการนั่งของห้อง 1 และ 2 ของชั้นมัธยมชั้นปีที่ 5 นั้นอยู่บริเวณกลางเวทีพอดี

          และด้วยความที่ชินกับโอลิเวียเป็นตัวแทนของทั้งสองห้อง พวกเขาจึงนั่งด้านหน้าสุดเป็นธรรมดา

          บรรยากาศที่เคยคิดว่าสงบแล้วเลยมีต่อไปอีกสักพัก

“เอาเรื่องนี่หว่าพ่อรูปหล่อ”

“หนอยยย น่าอิจฉาเว้ย”

          เสียงกระแซะจากเคนเนธและเพื่อนชายหลาย ๆ คนยังมีอยู่ตามคาด ซึ่งชินก็ได้แต่ทำเป็นไม่สนใจนั่นแหละ

          และด้วยความที่เป็นตัวแทนห้องแถมยังนั่งหน้าสุด จะให้แสดงกิริยาไม่งามออกไปก็คงไม่ได้ ชินจึงเลือกมองบนเวทีมากกว่าเสียงเจี้ยวจ้าวข้างหลัง

‘การบรรยายแนะนำคาบเรียนพิเศษเพื่อการรับมือเหตุจลาจลกำลังจะเริ่มแล้วค่ะ 
ขอเรียนเชิญคุณออก้า วาเลนไทน์ หัวหน้าหน่วยสืบสวนของ URI ประจำเขตที่ 66 กราบเรียนเชิญค่ะ!’

          อาจารย์หญิงเริ่มเปิดการบรรยายเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา

“คนที่มาเป็นหัวหน้าเลยเหรอเนี่ย”

“ทุ่มทุนน่าดูนะเนี่ย แต่ถ้าเป็นฉันก็อยากจะแวบออกมาเล่นที่โรงเรียนอยู่หรอก”

          เกวนกับเคนเนธที่นั่งข้างหลังถัดจากชินแอบกระซิบคุยกันข้างหลัง

          แต่นี่ก็เป็นเรื่องแปลกจริง... เพราะในสถานการณ์ที่เพิ่งจะเกิดเรื่อง คนใหญ่คนโตระดับนี้ควรจะต้องยุ่งอยู่กับสืบสวนแท้ ๆ

“นั่นสินะ เรื่องนั้นก็แปลกจริง ๆ———!!!”

          แต่ไม่ทันจะได้พูด ประโยคของชินกลับถูกสะกดโดยบุคคลที่กำลังพินิจพิเคราะห์อยู่นั่น

          มันคงไม่มีอะไรแปลกและน่าสงสัยหากคนที่เดินออกมาเป็นข้าราชการสวมชุดพิธีการตามปกติ

          แต่สิ่งผิดปกติที่ชายคนนั้นสวม ได้ทำให้ดวงตาชินเบิกโพลงแลกำมือแน่น จนความร้อนรุ่มพวยพุ่งเต็มหน้าอกแทบอาเจียน

          ดวงตาสีแดงฉานปรากฏขึ้นตามสัญชาติญาณแห่งความโกรธที่ปะทุอยู่ภายใน

          ...ทั้งหมดก็เพราะหน้ากากตัวตลกที่ชายคนนั้นสวม

          เป็นตัวจุดม้วนความทรงจำในอดีตของชินให้ขึ้นฉายอีกครั้ง

❖❖❖❖❖