แก้วมนตรา

     " เสียงอะไรน่ะ " เขามองหาต้นเสียง

     " กรร! " เสียงคำรามก็ยังคงดังเรื่อยๆแต่ก็ไร้เจ้าของเสียง

     แต่แล้วทันใดนั้นก็มีอสูรตนหนึ่งกระโดดข้ามหัวโคโคะแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา

     " นั่นมันเจ้าขาวนิ " เขาพูด " เฮ้! นี่ข้าเองจำได้รึเปล่า " เขาตะโกนร้องเรียก

     ไร้เสียงการตอบรับ แต่อยู่ๆเจ้าขาวก็โจมตีใส่โคโคะทันที

     " เจ้าจะทำอะไร "

     " กรร! "

     " เหวอ! " เขาหลบอย่างหวุดวิด " นี่เจ้าจะฆ่าข้ารึไง " เขาพูดด้วยความโกรธ

     แต่! เจ้าขาวก็ยังโจมตีต่อเนื่องไม่หยุด

     " เห็นทีข้าจะหลบอย่างเดียวไม่ได้แล้ว " เขากำลังวางแผนกลยุทธ์

     " จริงด้วยไม้เท้าของข้า " เขานึกถึงอาวุธ แต่เขาดันลืมนึกไปว่าไม่ได้เอามาด้วย

     " ตายล่ะหวา ลืมไปเลยว่าข้าไม่ได้เอามันมาด้วยในยามคับขันข้าลืมได้ไงเนี่ย โธ่เอ๊ย " เขาพูดกับตัวเอง

     แล้วโคโคะก็จนมุมจนได้

     " เฮ้ย! ทางตันแล้ว "

     " กรร! "

     " น-นี่เจ้าขาวค่อยๆคุยกันก็ได้ ใจเย็นๆหน่อยสิ ถ้าเจ้าโกรธเมื่อตอนนั้นข้าต้องขอโทษด้วย ข้าไม่ได้ตั้งใจ " เขาแฉเรื่องในอดีตให้ฟัง

     ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธโคโคะรึเปล่าเจ้าขาวเลยจัดการขย้ำแขนขวาของโคโคะทันที

     " อ้าก! " เจ็บนะเฟ้ยทำอะไรของแก

     เจ้าขาวยังกัดไม่ปล่อยจนเลือดอาบทั่วตัวเขาและทำให้เขาหมดสติไป เมื่อเขาหมดสติเจ้าขาวก็จับโยนขึ้นข้างบนแล้วอ้าปากพร้อมที่จะเคี้ยวเหยื่อ แต่แล้วก็ได้มีแสงสีแดงสว่างรอบตัวเขา ทันใดนั้นโคโคะก็คำรามอย่างสัตว์ป่าทันที

     " กรร! อะ ฮ่าๆ "