ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

ภายในนครใต้เขาของสำนักหมื่นกลจักร ยามเที่ยงตรง—หอประลองกลางกำลังเปิดใช้งานพร้อมเสียงกลไกหมุนตึงตังจากทุกทิศ

แม้จะเป็นเพียงพื้นที่ฝึกซ้อม แต่ทุกแผ่นพื้น ทุกกำแพงล้วนถูกฝังด้วยวงแหวนกลศาสตร์ที่ปรับเปลี่ยนสนามประลองได้ตามระดับพลังของผู้ใช้งาน และในวันนี้ ศิษย์ใหม่ทั้งหกได้ถูกเรียกมารวมตัวที่นี่อีกครั้ง โดยมีเยว่อี้เป็นผู้ควบคุม

หลิงเซียวมายืนเคียงข้างเฟิ่งเหยาในชุดคลุมประดิษฐ์สีดำอมฟ้า ผืนผ้าทอดยาวด้านหลังปลิวไสวเบา ๆ ทุกก้าวที่เขาเดินเข้าไป ไม่มีใครไม่หันมามอง—ไม่ใช่เพราะเขาเป็นผู้ที่ผ่านบททดสอบจิต หรือเพราะเขาทำให้กลจักรหมายเลขสิบเจ็ดคุกเข่า…

แต่เพราะอำนาจบางอย่างรอบกายเขาเปลี่ยนไปแล้ว

แววตาของเยว่อี้ที่สบกับเขา พลันสั่นเล็กน้อย

“พลังจิตของเจ้า…ก่อร่างชัดเจนแล้วงั้นหรือ?”

หลิงเซียวพยักหน้า

“พร้อมสำหรับบทเรียนต่อไป”

เยว่อี้มองเขาเงียบ ๆ ก่อนจะยิ้มเพียงมุมปาก แล้วหันกลับไปประกาศต่อหน้าศิษย์ทั้งหมด

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าจะเริ่มเข้าสู่การฝึก ‘สัญญากลจักรระดับต้น’”

เขาชูแผ่นโลหะทรงกลมขึ้น แผ่นนั้นสะท้อนแสงเย็นเฉียบ มีรอยสลักกลไกพันกันเป็นชั้นๆ คล้ายตราสัญลักษณ์บางอย่าง

“นี่คือ ‘แผ่นคำสัญญาเบื้องต้น’ ของสำนัก ใช้เชื่อมโยงระหว่างจิตของศิษย์กับกลจักรประเภทฝึกหัด พวกเจ้าทุกคนจะต้องสร้างกลจักรระดับต้นด้วยตนเอง และผูกสัญญากับมันภายในสิบวัน”

เสียงซุบซิบดังขึ้นในกลุ่มศิษย์ใหม่

หลิงเซียวเองก็ก้มมองแผ่นโลหะที่ได้รับ เขาสัมผัสได้ทันทีถึงพลังจิตจาง ๆ ที่ถูกฝังไว้ในร่องกลไก

แต่สำหรับเขาแล้ว สิ่งนี้… “ง่ายเกินไป”

เขาค่อย ๆ หยิบแผ่นสัญญาในมือ พลางปล่อยพลังจิตแผ่วเบาไหลผ่านเส้นลวดเวทที่ซ่อนอยู่ภายใน ในพริบตา วงกลมเวทปรากฏขึ้นเบื้องหน้าท่ามกลางสายตาศิษย์คนอื่นที่ยังไม่ทันตั้งตัว

วงแหวนเวทค่อย ๆ หมุนคล้ายตอบสนองต่อเจตจำนงของเขาโดยไม่ต้องออกแรงข่มบังคับใด ๆ

แต่แล้ว—

“ครืด…”

เสียงกลไกโบราณดังแทรกเข้ามากลางสนาม

แผ่นหินบางส่วนเบื้องหลังพลันเปิดออก เผยห้องทดลองลับที่เคยถูกปิดผนึกมานาน

เยว่อี้หันขวับทันที สีหน้าเคร่งเครียด

“นั่นมัน…ห้องทดลองหมายเลข 9?”

หลิงเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ไม่ได้ตั้งใจ…แต่ห้องมันตอบสนองต่อพลังข้าเอง”

…

เสียงโลหะบางอย่างขยับจากในเงามืด

เงาหนึ่งขนาดเท่าร่างคนเดินออกมาช้า ๆ

เป็นหุ่นจักรกลครึ่งหนึ่ง—อีกครึ่งถูกทิ้งให้ผุพัง

แต่ภายในดวงตากลม ๆ ที่ควรดับไปนานแล้ว กลับมีแสงสีฟ้ารำไรส่องออกมาราวกับยังมี “บางสิ่ง” เหลืออยู่

หลิงเซียวเพ่งมอง และรับรู้ได้ทันที…

“มันยังไม่ดับสนิท—แต่วิญญาณกลจักรที่อยู่ในตัวมัน…เหมือนกับข้าเคยสัมผัสที่ใดมาก่อน”

เฟิ่งเหยาเข้ามายืนข้างเขา

“เจ้าจะทำอะไรกับมัน?”

“ปลุกมัน…แล้วให้มันเลือก”

…

หลิงเซียวเดินเข้าไปวางฝ่ามือลงบนแผ่นเหล็กที่แตกร้าวของหุ่นกลตรงหน้า พลังจิตไหลเข้าไปอย่างช้า ๆ เขาไม่ได้พยายามควบคุม…แต่เปิดเผยตนเอง ให้หุ่นกลได้สัมผัสว่าเขาคือใคร

เสียงหัวใจเหล็กที่ไร้ชีพเริ่มดังแผ่ว…

ตึง… ตึง…

เงานั้น…ค่อย ๆ ยกแขนที่หักครึ่งของตนขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายาม…

โต้ตอบ

และในห้วงวินาทีนั้น วงแหวนคำสัญญาที่ลอยอยู่พลันสว่างจ้า

แสงสีฟ้าไหลเข้าจิตกลางกายของหลิงเซียว

สัญญาเกิดขึ้น—โดยไม่ต้องใช้กลไกชั้นต้นใดใดทั้งสิ้น

สัญญากลจักรแห่งจิตจดจำ…สำเร็จ

…

เยว่อี้มองภาพเบื้องหน้าเงียบ ๆ

แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง

“เจ้าข้ามขั้นสัญญาระดับต้นโดยสมบูรณ์…ไม่เคยมีใครในรอบร้อยปีทำได้”

หลิงเซียวก้มหน้าลงเล็กน้อย ขณะที่หุ่นกลครึ่งร่างเคลื่อนไหวเข้ามายืนข้างเขาเงียบ ๆ

เขาไม่ได้รู้สึกภูมิใจ

เขากลับรู้สึกว่า—สัญญานี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ใหญ่กว่านั้นมาก

…

[สถานะพลังล่าสุดของหลิงเซียว]