ณ โบราณสถานแห่งหนึ่ง ที่ตั้งอยู่ที่ใหนสักแห่งบน Eternal World
โบราณสถานแห่งนี้เป็โบราณสถานที่ตั้งอยู่มาอย่างยาวนาน มันได้พ้นผ่านกาลเวลามาหลายศัตวรรษ ตัวโบราณสถานนั้นได้ถูกสร้างขึ้นอย่างวิจิตรตระการตา ซึ่งมาพร้อมกับบรรยากาศลึกลับน่าพิศวง สิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ภายในนั้นต่างถูกสร้างขึ้นมาอย่างปราณีต จนเป็ที่น่าสงสัยว่า โบราณสถานแห่งนี้นั้นถูกสร้างขึ้นมาได้อย่างไร มันถึงได้งดงามและน่าค้นหาอย่างนี้
ซูม~~~
ภายในห้องอันเงียบสงบห้องหนึ่งของโบราณสถานแห่งนี้ จู่ ๆ ก็ได้เกิดปรากฏการณ์แปลกประหลาดขึ้น เพราะว่าอยู่ ๆ ตรงกลางห้อง ๆ นั้นมันก็ได้เกิดรอยบิดเบี้ยวขึ้นมาบนอากาศ โดยรอยบิดเบี้ยวนั้นมีลักษณะคล้ายกับวังวนมิติแห่งหนึ่ง ที่แลดูแล้วลึกลับ และในตอนนี้วังวนแห่งนี้ก็ได้เริ่มค่อย ๆ ขยายขนาดใหญ่ขึ้นมาเรื่อย ๆ ก่อนที่ภายในวังวนมิติแห่งนั้นจะได้ปรากฏร่างเงาร่างหนึ่งขึ้นมาอย่างช้า ๆ แล้วค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
จนกระทั่งร่างเงาร่างนั้นเดินพ้นออกมาจากวังวนมิติ ซึ่งร่างที่ออกมาจากวังวนมิตินั้น มีลักษณะเป็มนุษย์ผู้ชาย ที่มีอายุอยู่ที่ประมาณ 15 - 16 ปี เขามีเส้นผมสีดำสนิทราวกับท้องฟ้ายามรัตติกาล โดยที่มาพร้อมกับดวงตาที่ดูดึงดูดน่าค้นหาสีทองอร่ามที่เปรียบได้กับแสงของดวงตะวันอันอบอุ่น เขานั้นมีรูปร่างหน้าตาที่ถือได้ว่าค่อนข้างหล่อเหลามากเลยทีเดียว และเมื่อมองไปที่เขาคนนี้นั้นจะสามารถััได้ถึงบรรยากาศที่ชวนดูลึกลับน่าพิศวง และดูสูงศักดิ์เป็อย่างยิ่ง ซึ่งมันมาพร้อมความน่าดึงดูดน่าค้นหา
จนสามารถรับรู้ได้เลยว่าชายผู้นี้นั้นหาใช่คนธรรมดาสามัญไม่ ซึ่งชายหนุ่มผู้นี้ก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกเสียจากบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ ผู้หนึ่งที่เคยเป็คนที่หยุดมหาาระหว่างเผ่าพันธ์ุต่าง ๆ ที่เคยเกิดขึ้นบนโลกแห่งนี้เอาไว้ บุคคลผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นก็คือ ราชันย์จอมปราชญ์ ราเอล หรือที่ในตอนนี้มีตัวตนอยู่ในนามของ เรอัล นั่นเอง
"ฟู~ กว่าจะออกมาจากช่องว่างระหว่างมิติได้ ต้องให้เวลานานกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย ฝีมือข้าคงตกลงไปเยอะเลยล่ะนะ ฮะๆ" ชายหนุ่มผู้ที่ตอนนี้มีนามว่า เรอัล ได้พูดขึ้นอย่างติดตลกกับตัวเองเล็กน้อย หลังจากที่เขานั้นได้ออกมาจากวังวนมิติ เนื่องจากก่อนหน้านี้เขานั้นได้ติดอยู่ในช่องว่างมิติอยู่มาสักพักแล้ว กว่าที่เขาจะหาทางออกมาได้ ซึ่งเขาต้องใช้เวลาไปเกือบนาทีนึงเลยแหนะ
"คงต้องหาเวลาลื้อฟื้นความสามารถแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นในอนาคตจะลำบากเอา" เรอัลได้พูดกับตัวเอง เพราะในอดีตเขาสามารถเดินข้ามมิติได้เปรียบดั่งการหายใจเข้าออก แต่ในตอนนี้เขากลับต้องมาเสียเวลากับการติดอยู่ในช่องว่างมิติ มันจึงทำให้เขารู้สึกไม่พอใจกับความสามารถที่ถดถอยของตัวเองในตอนนี้เลย
[เรียนมายมาสเตอร์ ฝีมือของท่านไม่ได้ถดถอยลงหรอกนะคะ เพียงแค่ตัวท่านยังไม่คุ้นชินกับร่างนี้ก็เพียงเท่านั้น และอีกอย่างตอนนี้พลังมิติของ Eternal World นั้นก็ได้แข็งแกร่งขึ้นมาหลายขั้นอีกด้วยค่ะ มันจึงทำให้ต้องใช้เวลามากขึ้นนิดหน่อยในการข้ามมิติ] ขณะที่เรอัลกำลังรู้สึกไม่พอใจอยู่กับฝีมือของตนเองอยู่นั้น จู่ ๆ ก็ได้มีเสียงของหญิงสาวกล่าวขึ้นมาเพื่ออธิบายว่าทำไมเขาถึงติดอยู่ในช่องว่างระหว่างมิติอยู่เป็นาที
"เป็อย่างนั้นเองเหรออัลฟ่า" เรอัลถามเ้าของเสียงนั้นกลับไปอีกครั้ง ซึ่งเ้าของเสียงนั้นก็คือ อัลฟ่า AI ผู้ช่วยสาวอัฉริยะของเรอัลนั่นเอง เธอคือ ผู้ช่วยสาวที่ถูกราชันย์จอมปราชญ์ ราเอล หรือในตอนนี้คือ เรอัล สร้างขึ้นมาด้วยเทคโนโลยีเวทมนตร์ระดับสูง ผนวกกับความรู้ทางด้านจิติญญา และศาสตร์ต่าง ๆ อีกหลายแขนง เขาเอามันมาประสานเข้ากัน จนกระทั่งก่อเกิดเป็จิติญญาเทียมที่มีความสามารถในการเรียนรู้ระดับสูงขึ้นมา ทางเรอัลในตอนนั้นจึงได้มอบชื่อให้แก่จิติญญาเทียมตนนั้นว่า อัลฟ่า และให้เธอมาเป็ผู้ช่วยของเขานับั้แ่ตอนนั้นเป็ต้นมา
[ใช่แล้วค่ะ มายมาสเตอร์] อัลฟ่าตอบรับสิ่งที่เรอัลถาม เธอในตอนนี้นั้นได้ใช่ร่างของเรอัลในการสถิตอยู่ เพื่อที่จะได้สามารถติดตามเขาไปได้ตลอดเวลา และสามารถช่วยทำสิ่งต่าง ๆ ให้เขาได้ เพราะเธอนั้นไม่ได้มีร่างเนื้อเป็ของตนเอง เธอจึงสามารถเข้าไปสถิตอยู่ในสิ่งใดก็ได้ไม่ว่าจะเป็ คน สัตว์ สิ่งของ หรืออะไรก็ตามที่เธอ้า
"งั้นเหรอ แล้วตอนนี้เรากำลังอยู่ที่ไหนเหรอ?" เรอัลถาม
[ในตอนนี้พวกเรานั้นกำลังอยู่ในสถานที่วิจัยแห่งสุดท้ายของมาสเตอร์ ที่เคยเอาไว้ใช้ในการทดลองเมื่อในอดีตค่ะ] อัลฟ่าอธิบาย
"เหรอ" เรอัลพูดออกมา พร้อมกับหันไปรอบ ๆ เพื่อลื้อฟื้นความทรงจำ ก่อนที่เขาจะเริ่มจำได้ราง ๆ ว่าเขานั้นเคยใช้งานสถานที่แห่งนี้ ในการทดลองเื่ไร้สาระต่าง ๆ มากมายในอดีต เช่น สร้างสิ่งประดิษฐ์ที่ทำให้อากาศบริสุทธิ์เนื่องจาก่นั้นเขาต้องอดอู้อยู่กับการค้นคว้าเวทอยู่ในห้องแคบ ๆ จนไม่สามารถออกไปสูดอากาศสดชื่นด้านนอกได้ หรือไม่ก็ทำน้ำยานอนหลับขนานแรง ที่สามารถทำให้คนธรรมดาสามารถนอนหลับไปได้นานเป็ปี เนื่องจากตอนนั้นเขาประสบปัญหานอนไม่หลับ เพราะมัวแต่คิดเื่สูตรโครงสร้างเวทมนตร์จนสมองไม่สามารถผ่อนคลายและสามารถนอนหลับลงได้ แล้วยังจะมีสิ่งอื่น ๆ ที่ไร้สาระอีกเยอะแยะที่เขาได้สร้างขึ้น
"ตัวข้าในตอนนั้นก็บ้าบอเหมือนกันนะเนี่ย" เรอัลพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ ให้กับเื่ไร้สาระของตนเองในอดีต
"เอ่อ ถ้าจำไม่ผิดถ้าเปิดประตูออกไปก็จะเจอกับโถงใหญ่ของที่นี่สินะ" เรอัลกล่าวอย่างไม่ค่อยแน่ใจ พร้อมกับทบทวนความทรงจำเก่า ๆ
"เปิดออกไปเดี๋ยวก็รู้เองแหละ" เรอัลพูด ก่อนจะค่อยเดินไปยังประตูห้องที่ทำด้วยหิน อย่างช้า ๆ
ครืน~~~
"หืม" เรอัลอุทานขึ้นด้วยความสับสนงุนงงเล็กน้อย เนื่องจากเขายังไม่ทันเดินไปถึงประตูเลย แต่จู่ ๆ ประตูมันก็ดันเปิดเองเฉยเลย ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้สร้างให้มันเปิดแบบอัตโนมัติเลยแท้ ๆ
ขณะที่ประตูห้องค่อย ๆ แง้มเปิดออกทีละนิดอยู่นั้น ในตอนนั้นชายหนุ่มก็เกิดตรวจจับได้ถึงปฏิกิริยาพลังเวทของสิ่งมีชีวิตได้ขึ้นมา มันจึงทำให้เขายิ่งประหลาดใจและสงสัยเข้าไปอีก ว่าทำไมถึงมีสิ่งมีชีวิตมาอยู่ในสถานที่ทดลองของเขาได้กัน ทั้ง ๆ ที่สถานที่แห่งนี้มีม่านพลังบาเรียพลังเวทครอบคลุมเอาไว้อยู่ ทำให้สิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากคนที่เขาอนุญาตไม่สามารถเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ได้
ซึ่งขณะที่เรอัลกำลังคิดสงสัยอยู่นั้น ประตูห้องก็ได้เปิดขึ้นจนเสร็จ พร้อมกับปรากฏร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งขึ้นหลังประตู
"อ๊ะ!?/เอ๊ะ!?" หลังจากที่ทั้งสองพบหน้ากัน เรอัลกับหญิงสาวคนนั้นก็ต่างพากันอุทานออกมาด้วยความใเล็กน้อย ก่อนที่พวกเขาจะพากันชะงักค้างมองกันและกันอยู่อย่างนั้น โดยเฉพาะทางเรอัลที่มองสำรวจตัวหญิงสาวอย่างละเอียด เนื่องจากเขานั้นเกิดความรู้สึกคุ้นเคยคลับคล้ายคลับคลาว่าเหมือนจะเคยเจอกับหญิงสาวคนนี้มาก่อนขึ้นมา แต่เขาก็จำไม่ค่อยจะได้
โดยหญิงสาวคนนี้นั้นเธอมีเส้นผมสีเงินที่ยาวสลวยงดงานที่ยาวจนถึงแผ่นหลัง ซึ่งผมของเธอนั้นได้นั้นถูกรวบรัดเอาไว้ด้วยริบบิ้นสีฟ้า และเธอคนนี้นั้นมีดวงตาสีแดงฉานราวกับสีโลหิต หน้าตาของเธอนั้นดูขาวผ่องดูงดงามจนสามารถพูดได้ว่าเธอนั้นเป็สาวงามที่สามารถล้มเมืองล้มอาณาจักรได้เลยทีเดียว แถมรูปร่าง ผิวพรรณ ส่วนโค้งส่วนเว้าต่าง ๆ ของเธอเองก็ถือว่าสมบูรณ์แบบ โดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจของเธอนั่นที่เปรียบได้กับอาวุธทำลายล้างอันทรงพลังชิ้นหนึ่งเลยก็ว่าได้
โดยที่ในตอนนี้เธอนั้นได้สวบเสื้อชุดที่ค่อนข้างจะดูทะมัดทะแมน โดยมีเกราะเบาสีเงินสวมทับเอาไว้บนตัวอีกชั้นหนึ่ง แล้วตรงบริเวณเอวข้างซ้ายของเธอยังห้อยเอาไว้ด้วยดาบยาวสีเงินเอาไว้เล่มหนึ่ง โดยดาบเล่มนั้นมีลักษณะที่ดูจะบางและแคบกว่าดาบแบบปกติทั่วไป ซึ่งตัวดาบเล่มนี้นั้นเป็ดาบยาวสองคมที่ค่อนข้างจะมีน้ำหนักเบา ทำให้สามารถที่จะคาดการณ์ได้ว่า หญิงสาวคนนี้จะต้องเป็นักดาบสาวที่ใช้ความคล่องแคล่วว่องไวเป็อาวุธอย่างแน่นอน
ขณะที่ทางเรอัลนั้นกำลังคิดอยู่ว่าเขานั้นเคยรู้จักใครที่ดูคล้าย ๆ หญิงสาวตรงหน้ามาก่อนหรือไม่อยู่นั้น ทางหญิงสาวเองก็กำลังใอยู่เช่นกัน เพราะเธอนั้นไม่คาดคิดว่าเธอจะมาเจอกับคนเข้าในที่แห่งนี้ได้ มันจึงทำให้เธอนั้นรู้สึกประหลาดใจและตกตะลึงอยู่เล็กน้อย ก่อนที่เธอจะได้สติคืนมา แล้วรีบคว้าจับดาบที่ห้อยอยู่ที่เอวของเธอ และได้ชักมันออกมาจากฝัก พร้อมกับชี้ปลายดาบไปยังทางเรอัล ด้วยท่าทางหวาดระแวง ก่อนที่เธอจะะโถามเรอัลออกมา
"นายเป็ใคร มาอยู่ในเขตหวงห้ามอันศักดิ์สิทธิ์นี้ได้ยังไง?" หญิงสาวะโถามขึ้น ด้วยเสียงหวานที่ฟังดูจะหวาดระแวงในตัวเรอัลอยู่ไม่น้อย
"เขตหวงห้าม?" เรอัลที่ได้ยินคำถามของหญิงสาว ก็ถึงกับงุนงงไม่เข้าใจว่าทำไมสถานที่วิจัยของเขาถึงกลายเป็เขตหวงห้ามไปได้ ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีใครที่จะสามารถเข้ามาในตัวอาคารได้โดยที่เขาไม่อนุญาติก็เถอะ แต่เขาไม่เคยไปประกาศว่าที่นี่เป็เขตหวงห้ามสักหน่อย เขายังเปิดโอกาสให้คนที่มีความสามารถมาทดลองเพื่อหาวิธีที่จะเข้ามาที่นี่ได้ตลอด ซึ่งถ้ามีใครสามารถเข้ามาได้เขาก็จะให้รางวัลแก่คนคนนั้น มันจึงทำให้ที่นี่คล้ายกับเป็สถานที่ที่เอาไว้ใช้ฝึกให้แก่เหล่านักเวทในอดีตนั่นเอง ถึงแม้ว่าจะไม่เคยมีใครที่สามารถฝ่าแนวป้องกันเข้ามาในนี้ได้เลยสักครั้งเดียวก็ตามที
"ใช่ ที่นี่เป็เขตหวงห้ามอันศักดิ์สิทธิ์ที่เคยเป็ที่พำนักของท่านราชันจอมปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต มันไม่ได้รับอนุญาตให้ใครก็ตามเข้ามาในบริเวณรอบ ๆ นี่ได้โดยพลัดการ นอกจากคนที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น" หญิงสาวพูดอธิบายขึ้น
"อ๋อ" เรอัลพยักหน้าอย่างเข้าใจด้วยท่าทางที่ดูไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่
"อ๋อ อะไรของนาย อย่ามากวนประสาทฉันนะ บอกมาเดี๋ยวนี้ว่านายเป็ใคร เข้ามาที่นี่ได้ยังไง" หญิงสาวที่เห็นท่าทางของเรอัลก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะถามคำถามเรอัลอีกครั้ง พร้อมทั้งกระชับดาบในมือให้แน่นขึ้นเตรียมโจมตี ถ้าเธอเห็นว่าเรอัลทำอะไรที่ดูมีพิรุธ เธอก็จะโจมตีเขาทันที
"เื่ที่ข้าเป็ใคร หรือข้าเข้ามาได้ยังไงมันก็ไม่มีอะไรสำคัญเท่าไหร่หรอก...นี่สาวน้อยข้ามีอะไรจะถามหน่อย พวกเราสองคนนี้เคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า?" เรอัลบอกปัดคำถามของของหญิงสาว ก่อนที่จะถามความสงสัยของเขากลับไป
"ตอบคำถามของฉันก่อน แล้วอย่ามาเรียกฉันว่าสาวน้อยนะ ดูยังไงฉันก็อายุมากกว่านายตั้งเยอะ" หญิงสาวพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะมองไปยังชายหนุ่มด้วยสายตาดุ ๆ ก่อนที่เธอจะพูดต่อ
"และฉันก็แน่ใจด้วยว่าฉันไม่เคยเจอคนอย่างนายมาก่อ..น" หญิงสาวพูดขึ้นพร้อมกับมองสำรวจตัวของชายหนุ่ม ก่อนที่เธอจะชะงักค้างไปก่อน เนื่องจากจู่ ๆ เธอก็รู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา มันเป็ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะแววตาสีทองอร่ามที่ดูลึกลับน่าค้นหาคู่นั้น มันทำให้เธอเกิดความรู้สึกคิดถึงขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตใจโดยไม่ทราบสาเหตุ ก่อนที่เธอจะมองเห็นภาพซ้อนทับของบุคคลผู้หนึ่งที่สำคัญมากสำหรับเธอเข้ากับร่างของชายหนุ่มเบื้องหน้า จนทำให้เธอถึงกับร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาด้วยอารมณ์ความรู้สึกอันหลากหลาย
"หรือว่า.." หญิงสาวพึมพำออกมา พร้อมกับมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้าดวงตาที่สั่นไหว ก่อนที่เธอจะตัดสินใจที่จะถามคำถามที่เธอรู้ว่ามันคงเป็ไปได้ยากมากออกมา เพราะเธอเชื่อว่ามันเป็ไปไม่ได้เลยที่เขาคนนั้นจะมาอยู่ในรูปร่างของชายหนุ่มอายุ 15-16 ปี แบบนี้
"หรือว่า.. ท..ท่านคือ ร..ราชันย์จอมปราชญ์..ราชันย์จอมปราชญ์ ราเอล อย่างนั้นเหรอคะ?" หญิงสาวถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ พร้อมกับถามคำถามที่เป็ไปได้ยากออกมา
"หืม ถ้าข้าตอบว่า ใช่ แล้วเ้าจะเชื่อข้าไหมล่ะ แล้วนี่เราก็คงเคยรู้จักกันมาก่อนจริง ๆ ด้วยสินะ" ชายหนุ่มพูดตอบรับออกมา ก่อนที่จะพึมพำกับตนเอง พร้อมกับพยายามทบทวนความทรงจำว่าเคยรู้จักกับหญิงสาวตรงหน้านี้ตอนไหน โดยที่ไม่ได้สนใจท่าทางที่เปลี่ยนไปของหญิงสาวหลังจากที่ได้ฟังคำตอบของเขาเลย
ทางหญิงสาวในตอนนี้ หลังจากได้ยินคำตอบเชิงคำถามของชายหนุ่ม ก็ถึงกับเกิดอาการสั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับค่อย ๆ มีน้ำตาค่อย ๆ ไหลรินออกมาจากดวงตาสีโลหิตของเธอจนมันอาบหน้าอันงดงามของเธอ
"ใช่ ใช่จริง ๆ ด้วย ทั้งวิธีการพูด ทั้งท่าทางและบรรยากาศรอบตัว ทั้งรู้ร่างหน้าที่ละไม้คล้ายคลึงกัน ป..เป็ท่านจริง ๆ" หญิงสาวพูดออกมาด้วยเสียงสั่น พร้อมกับมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่แฝงเอาไว้ด้วยความรู้สึกต่าง ๆ มากมายไม่ว่าจะเป็ ความคิดถึง ความโหยหาอาวรณ์ ความปิติยินดี และอารมณ์อื่นอีกหลากหลาย ก่อนที่เธอจะทนไม่ไหวแล้วทิ้งดาบในมือลง
เพร้ง~~
"น..นายท่าน...นายท่านราเอล~~~ ฮือๆ" หญิงสาวะโขึ้น ก่อนที่จะพุ่งตัวเขาสวมกอดชายหนุ่มอย่างจัง ด้วยความคิดถึง พร้อมกับร้องไห้โฮออกมา
"นายท่าน?" เรอัลใเล็กน้อยที่จู่ ๆ ก็ถูกหญิงสาวพุ่งเข้ามากอด แต่เขาก็ต้องสะกิดใจเล็กน้อยกับวิธีการเรียกขานตัวเขาของหญิงสาว จนทำให้เขาเหมือนกับเกิดจำอะไรขึ้นมาได้บางอย่างว่าในอดีตนั้นเคยมีคนเรียกเขาว่า นายท่าน แบบนี้มาก่อน เธอคนนั้นเป็เด็กผู้หญิงน่ารักคนหนึ่งที่ถูกเขาช่วยเอาไว้จากการถูกมอนสเตอร์ทำร้าย แล้วได้ใช่เวลาอยู่ด้วยกับอยู่ระยะนึงก่อนที่จะแยกจากกันหลังจากที่เขานั้นได้ไปส่งเธอกลับถึงบ้าน และก่อนที่จะจากกันเด็กสาวคนนั้นก็ได้พูดกับเขาว่า 'สักวันเธอจะแข็งแกร่งขึ้นแล้วออกตามหาเขา และจะต้องตอบแทนเขาให้ได้'
ซึ่งในตอนนั้นเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก เนื่องจากที่เขาช่วยเธอเอาไว้ เขาก็ไม่ได้้าอะไร เขาแค่บังเอิญไปเจอกับเธอเข้าตอนที่เขานั้นกำลังเก็บรวบรวมวัตถุดิบเพื่อเอามาทำการทดลองงานวิจัยของเขาอยู่ก็เท่านั้นเอง เขาจึงได้แต่ต้องพยักหน้าตอบรับต่อคำพูดของเด็กสาวด้วยรอยยิ้มเพียงเท่านั้น เพราะไม่อยากจะขัดต่อการตัดสินใจของเธอ ก่อนที่เขาจะล่ำลาเธอแล้วก็ไม่ได้เจอกับเธออีกเลยนับแต่นั้น
"ริเอน่า เ้าคือ ริเอน่า อย่างนั้นเหรอ?" เรอัลได้ถามกับหญิงสาวที่ตอนนี้เธอกำลังกอดเขาแน่นพร้อมร้องไห้อยู่ เนื่องจากเหมือนกับว่าเขาจะเริ่มจำอะไรขึ้นมาได้
"ค่ะ ฉันริเอน่าเองค่ะ เด็กผู้หญิงที่ถูกท่านช่วยจากมอสเตอร์เอาไว้ในตอนนั้น ริเอน่าเองค่ะ นายท่าน ฮือๆ" หญิงสาวที่บอกว่าตัวเองชื่อ ริเอน่า เงยหน้าขึ้นมาตอบรับกับคำถามของเรอัล ก่อนที่เธอจะกอดเขาแน่นขึ้นพร้อมกับร้องไห้หนักกว่าเดิม จนทำให้เรอัลทำอะไรต่อไปไม่ได้นอกเสียจากคอยยืนให้เธอกอด พร้อมกับคอยปลอบประโลมหญิงสาวอยู่อย่างนั้นเป็ชั่วโมง กว่าเธอจะหยุดร้องไห้ได้
/////////////////////////////////
จบตอนจ้าาาาาาาาาา
ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะครับ คิดเห็นอย่างไรก็ comment ได้นะ :) 555
242
