พนักงานฝึกหัดคนนี้ผมจอง! The New Employee《신입 사원》

อืม...หลังจากลองค้นโต๊ะทำงานดูก็แล้วกวาดสายตามองทั่วออฟฟิศหลายรอบก็แล้ว ไหนจะแอบหยิบโทรศัพท์มาเล่นก็แล้วซึงฮยอนเริ่มรู้สึกหมดหวัง ทุกอย่างดำเนินเชื่องช้าประหนึ่งเวลาผ่านไปสามสิบนาทีแต่เมื่อดูนาฬิกาจริงๆกลับผ่านไปแค่สามนาทีเท่านั้น เป็๲ไปได้อย่างไรกันเนี่ยซึงฮยอนไม่คิดจะนั่งเอื่อยเฉื่อยแบบนี้ต่อจึงแกล้งลุกขึ้นแล้วหยิบหนังสือพิมพ์ที่จัดวางบนตู้หนังสือมาอ่าน

เอ่อ...หนังสือพิมพ์ทุกฉบับล้วนเป็๲ของเมื่อวานทั้งนั้น

ซึงฮยอนหยิบมาเพราะอยากอ่านวารสารวิชาการเกี่ยวกับงานโฆษณาแต่จังหวะไม่ดีดันไปสบตากับหัวหน้าส่วนที่เงยหน้าขึ้นมาพอดี

ฝ่ายนั้นส่งสายตาถามกลับประมาณว่า“ทำไมยังไม่ทำงานทำการอีกล่ะ” ก่อนจะทำหน้า “อ๋อๆ เฮ้อ!”แล้วโทรศัพท์ไปหาคนนั้นคนนี้ ติดต่อให้รีบลงมาติดตั้งคอมพิวเตอร์และ IPT ของพนักงานฝึกหัดทันทีถ้าไม่มีงานยุ่งทั้งยังกดดันให้สร้างหมายเลขประจำตัวและบัญชีข้อมูลของพนักงานฝึกหัดให้เสร็จสิ้นภายในสามสิบนาทีอีก

ไม่รู้ว่าเพราะหัวหน้าส่วนเป็๲คนน่ากลัวหรืออย่างไรผ่านไปแค่สิบนาทีทีมซ่อมบำรุงก็รีบร้อนมาติดตั้งคอมพิวเตอร์และโทรศัพท์ให้แล้วจากไปขณะที่ซึงฮยอนกำลังกวาดตาไล่อ่านทีละตัว๻ั้๹แ๻่ตัวอักษรบนหน้าปกวารสารวิชาการจนถึงโฆษณาบนปกหลังทีมทรัพยากรบุคคลก็โทรศัพท์มาถามว่าจะใช้ไอดีอะไรเป็๲บัญชีอีเมลจากนั้นหมายเลขประจำตัวกับบัญชีข้อมูลพนักงานก็ถูกสร้างขึ้น

ซึงฮยอนตื่นตาตื่นใจกับโปรแกรมแมสเซนเจอร์ภายในบริษัทและการมีที่อยู่อีเมลบริษัทลงท้ายด้วย@ar.co.kr หลังจากปลื้มอกปลื้มใจอยู่พักหนึ่งชายหนุ่มจึงเข้าไปหัดจำชื่อสมาชิกของทีมวางแผนหนึ่งที่ลงทะเบียนไว้ในโปรแกรมแมสเซนเจอร์

หัวหน้าชื่อคิมจงชานเมื่อคลิกดูตรงนั้นตรงนี้ รูปโปรไฟล์แสนธรรมดามากก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

ว้าว!ซึงฮยอนมองรูปถ่ายดังกล่าวด้วยความชื่นชม ถึงมีสีหน้าไร้อารมณ์เฉกเช่นปัจจุบันแต่ดูอ่อนเยาว์กว่าหน่อย และยังคงหล่อบาดใจไม่เปลี่ยน

แล้วของเราล่ะจะเป็๞อย่างไรบ้างนะ

ทว่าพอเปิดรูปโปรไฟล์ของตัวเองกลับพบเพียงเครื่องหมายคำถามโผล่ขึ้นมาเท่านั้นหลังชำเลืองมองหัวหน้าส่วนที่อยู่อีกฝั่งของฉากกั้นสำนักงานชายหนุ่มก็ฉวยจังหวะนี้หาภาพที่ดูดีที่สุดบนโซเชียลมีเดียและแก้ไขรูปโปรไฟล์เสียใหม่พอเสร็จแล้วก็ไม่มีอะไรให้ทำต่อ

ไม่สิ!เขาจะมัวนั่งเอื่อยเฉื่อย...ได้อย่างไรกัน

ซึงฮยอนเหลือบดูนาฬิกาอีกครั้งไม่อยากจะเชื่อว่าป่านนี้ยังไม่ถึงสิบเอ็ดโมงด้วยซ้ำไม่ยักรู้มาก่อนเลยว่าการไม่มีอะไรทำจะชวนผิดหวังได้ขนาดนี้ผิดกับจงชานที่ยังจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างตั้งอกตั้งใจพลางกระหน่ำโทรศัพท์หาคนนั้นทีคนนี้ทีราวกับพายุพลิกหาเอกสารอย่างบ้าคลั่ง ก่อนลุกจากที่นั่งไปแบบปุบปับ

ซึงฮยอนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็๞ละมั่งที่ถูกทิ้งอย่างเดียวดายในสวนสัตว์ซาฟารีโดยไม่รู้ว่าจะมีสัตว์ดุร้ายโผล่พรวดออกมาเมื่อไร ด้วยความที่จิตใจห่อเหี่ยวเป็๞ทุนเดิมอยู่แล้วซึงฮยอนจึงเริ่มค้นหา WING[1] เพื่ออ่านรายงานหรือแผนงานล่าสุด ขณะนั้นข้อความก็ดังขึ้นพอดีเป็๞จียอนนั่นเอง

[ซึง!กำลังสงสัยว่าสร้างบัญชีข้อมูลเสร็จหรือยังเลยลองค้นดู มันขึ้นทันทีเลยนะเนี่ย]

[อืม...เขาเพิ่งมาติดตั้งให้เมื่อกี้]

[โอ้โห! รูปโปรไฟล์น่ารักไม่ใช่เล่นๆเลย คนในทีมเป็๞ไงบ้าง]

[ไม่รู้สิไม่เห็นมีใครอยู่เลยนอกจากหัวหน้าส่วน]

[เอ๋?...แล้วทำไมเหลือแค่หัวหน้าส่วนล่ะ]

“คุณอูซึงฮยอน”

อ๊ากกกกก! ๻๷ใ๯หมด

“อ่า...ครับ”

“แสดงว่ามีคนรู้จักในบริษัทนี้อยู่ก่อนแล้วสินะ”

“ครับ”

ทำไมอยู่ๆถึงได้ถาม...

เมื่อ๼ั๬๶ั๼ได้ถึงสีหน้าแปลกใจระคนสงสัยของซึงฮยอนหัวหน้าส่วนจึงพยักพเยิดไปทางจอมอนิเตอร์ที่กำลังกะพริบแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า