"แสงพระจันทร์ช่างขมขื่นหนทางยาวยากเกินจะพ้น
เส้นทางข้ามข้ามผ่านภูผาเงาแห่งอดีตจะกดทับให้หลงทาง
หุบเขากว้างขวาง อาถรรพ์เก่าแก่อาจรอคอย
ิญญาเฝ้ารอ เห็นเงามา แห่งตัวเรา"
หุบเขาิญญาหลงทางไม่ใช่เพียงแค่สถานที่ที่กักขังกาย แต่เป็ที่ที่จิตใจของผู้เดินทางจะถูกทดสอบอย่างแท้จริง เฉินฟูฟู่และเถาฟาเดินลึกเข้าไปในหุบเขา ดินแดนที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้าอยู่ ค่ายกลิญญาที่ยังคงปรากฏอยู่ทุกย่างก้าวทำให้สติของทั้งสองเริ่มพร่ามัว
"ไม่ว่าจะฝ่าฟันไปสักเท่าไหร่... เรายังไม่ออกจากค่ายกลนี้" เถาฟาพูดเสียงเครียด ขณะยืนอยู่ท่ามกลางต้นไม้ที่สูงใหญ่ สายหมอกหนาทึบยิ่งหนาแน่นขึ้น
เฉินฟูฟู่ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยืนมองไปข้างหน้า ร่างโปร่งใสของิญญาดวงหนึ่งเริ่มปรากฏขึ้นจากความมืด ใน่เวลานั้น เสียงกระซิบจากิญญาที่ยังไม่ได้สงบก็ดังขึ้นในหูของเขา
"จะเดินไปหรือจะหวนคืน? ข้าจะรออยู่ที่นี่... รอในหุบเขานี้..." เสียงเย็นะเืพูดขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน
ทันใดนั้น ิญญาหญิงสาวในชุดสีฟ้าอ่อน ปรากฏขึ้นตรงหน้า เธอมีดวงตาแหลมคมและรอยยิ้มที่ร้อนแรง ทั้งๆ ที่เธอเป็แค่ร่างโปร่งใสในเงามืด
"ท่านคือ...?" เถาฟาถามเสียงเบา ขณะที่สีหน้าของเธอแฝงความเศร้า
"ข้า... อิงซานซาน" เธอกล่าวเสียงแ่ พลางยิ้มมุมปาก "และข้าหลงรักพญามารผู้ยิ่งใหญ่... ชะตาของข้าถูกเขาผูกมัด แต่สุดท้าย... ข้าก็ต้องอยู่ในที่นี้... ค่ายกลิญญานี้"
"ท่าน... เป็ผู้ที่ผูกพันกับพญามาร..." เถาฟาพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสงสัย
"ข้าเคยเป็คนหนึ่งในพวกเขา..." อิงซานซานกล่าว พลางหรี่ตาลง "พญามารผู้นั้น... เขามีพลังมหาศาล แต่ในตัวเขามีความเ็ปที่ไม่สามารถปลดปล่อยออกมาได้ ชะตาของเราผูกพันกันในิญญา แต่เมื่อข้าเสียสละทุกสิ่งเพื่อตามเขา... ข้ากลับถูกขังอยู่ในที่นี่"
"ิญญาที่ถูกคุมขัง..." เฉินฟูฟู่พึมพำ มุมปากของเขาขมวดขณะที่เขารู้สึกถึงความเศร้าที่ซ่อนอยู่ในตัวของิญญานี้
"ท่านจะออกจากที่นี้ได้หรือไม่?" เถาฟาถามเสียงหนักแน่น
อิงซานซานยิ้มบาง ๆ พร้อมกับดวงตาที่ทอแสงเจิดจ้า แต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้า "ไม่... ข้าไม่สามารถออกจากที่นี้ได้"
แล้วิญญาหญิงสาวก็เริ่มเลือนหายไปในหุบเขา เมื่อเธอหายไป เสียงกระซิบก็เริ่มกลับมาหลอกหลอนเสียงอีกครั้ง
“ใครจะเข้าใจ... ความรักที่เป็ห่วง..."
เฉินฟูฟู่หันไปมองเถาฟา และในขณะนั้น สติของเขากลับคืนมา “เราต้องรีบออกจากที่นี่ ไม่ว่าจะเป็ิญญาหรือคำทำนายใด ๆ ที่ติดอยู่ในหุบเขา เราจะไม่ตกเป็เหยื่อของอดีต”
เสียงของเขาหนักแน่น ราวกับเสียงของคนที่ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องเดินหน้าต่อไป ถึงแม้จะต้องเผชิญกับอดีตที่เ็ป
แต่การเดินทางของเขายังไม่จบ แม้ว่าิญญาที่เขาเจอจะไม่ได้มอบคำตอบที่แท้จริงให้เขา แต่เขารู้ดีว่าเส้นทางที่เขากำลังเดินอยู่ มันคือการเผชิญหน้ากับความจริงที่ไม่อาจหลีกหนี
พวกเขาก้าวไปข้างหน้า ภายในหุบเขาที่เต็มไปด้วยอันตรายและิญญาที่ยังคงหลงเหลืออยู่ พวกเขาต้องก้าวผ่านค่ายกลนี้เพื่อออกไปจากที่นี่ และเพื่อก้าวไปข้างหน้าในการตามหา "คำภีร์วิถีเซียน" ที่จะช่วยยับยั้งเผ่า์
แต่คำถามยังคงวนเวียนอยู่ในใจของทั้งสองคน ว่าเมื่อพวกเขาก้าวผ่านการทดสอบนี้ไปแล้ว พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งใดต่อไป?
ในขณะที่พวกเขาก้าวไปข้างหน้า ภาพิญญาหญิงสาวเริ่มเลือนหายไปจากสายตา และความมืดที่ล้อมรอบตัวพวกเขากลับมาห่อหุ้มอีกครั้ง เสียงของกระซิบิญญาที่ยังคงหลอกหลอนท้องฟ้าคล้ายเสียงวังเวงจากห้วงลึกที่ไม่รู้จักทุกรายการ ทุกฝีก้าวที่พวกเขาก้าวเดินภายในหุบเขา กลับมีเงาติดตามเหมือนเงาร่างในจินตนาการ ราวกับสิ่งบางอย่างกำลังลอยตามอย่างเงียบงัน
"มันกำลังรอดูเราอยู่..." เถาฟาเอ่ยออกมาเบาๆ ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่บางสิ่งในอากาศที่เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว เงาในท่ามกลางหมอกพิศวง
"เราไม่สามารถหลบหลีกมันได้" เฉินฟูฟู่พูดเสียงนิ่ง เขาหยุดเดินและหันไปมองรอบตัว ในอากาศเต็มไปด้วยความหนาวเย็น เสียงกรอบแกรบเหมือนกิ่งไม้หักโค่น ดังแว่วมาจากทิศทางที่พวกเขาจะต้องเดินไป "นี่คือจุดทดสอบของเราจริงๆ"
ทันทีที่เขาพูดจบ เสียงกระซิบที่ดังขึ้นอีกครั้งก็ทำให้เถาฟาหันไปทันที
"ท่าน... เขามาที่นี่แล้ว..."
เสียงแหบหวิวดังจากด้านลึกของหุบเขา เป็เสียงที่คุ้นเคย เขาหันไปมองและเห็นร่างโปร่งใสปรากฏขึ้นมาจากม่านหมอก ิญญาของหญิงสาวในชุดที่สวมใส่ดูคล้ายสตรีที่เขาเห็นเมื่อครู่ แต่คราวนี้ใบหน้าของเธอดูซีดเซียวเกินกว่าจะจดจำได้
"ข้าคืออิงซานซาน... ข้าตามหาพญามาร... และข้าติดอยู่ที่นี่..." เสียงเธอสั่นสะท้านเหมือนเศษซากิญญาที่ยังคงหลงอยู่ในโลกนี้
"ท่านพูดเช่นนั้น..." เถาฟาพูดด้วยเสียงอ่อนโยน "ท่านจะไม่สามารถหลุดพ้นจากที่นี่ได้หรือ?"
อิงซานซานยิ้มให้กับคำถามนั้น แล้วตอบกลับด้วยเสียงที่แหบพร่า "โลกนี้ ไม่มีสิ่งใดที่หลุดพ้นไปจากคำสาปของหุบเขาแห่งนี้ได้ แม้แต่ตัวข้าเอง..."
เฉินฟูฟู่มองไปที่นาง สายตาของเขาสื่อถึงความรู้สึกสงสารและท้าทาย เขารู้ดีว่าพวกเขาไม่อาจต้านทานความมืดนี้ได้ด้วยการหลีกหนี แต่การต่อสู้ที่แท้จริงคือการเผชิญหน้ากับความกลัวภายในตนเอง และต้องไม่ปล่อยให้มันควบคุมชีวิตของพวกเขา
"เราจะฝ่ามันไป" เฉินฟูฟู่พูดเสียงหนักแน่น ขณะที่มองไปยังอิงซานซาน "คุณไม่ได้อยู่คนเดียว เราจะหาทางออกไปจากที่นี่"
ในขณะที่เขาพูดจบ หมอกที่เคยหนาทึบเริ่มสลายลงบ้างบางส่วน เส้นทางที่ก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะไม่สามารถก้าวเดินได้กลับมาเป็ที่ทางสำหรับการเดินหน้าใหม่ แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่เห็นทางออก แต่ก็เห็นได้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในท้องฟ้า เส้นทางของพวกเขากำลังจะเปิดกว้างขึ้นแล้ว
"การเผชิญหน้ากับความจริงและการไม่ยอมให้ตัวเองติดอยู่กับอดีต
คือหนทางที่จะพาเราไปสู่ความสำเร็จในอนาคต
การเผชิญหน้าไม่ได้หมายความว่าเราแพ้
แต่หมายความว่าเราก้าวผ่านความกลัวได้"
ws-mars
4/68
2K
