cosmic Emperor! สงครามจักรวาลสะท้านภพ

ไป๋ฉีใช้เวลาหลังเลิกบุกเบิกในการศึกษาเกี่ยวกับทักษะเทพอสูรผสานร่างและควบแน่นพลังงานให้เป็นของเหลวอยู่ทุกคืนวัน จวบจนเวลาผ่านไปอีกเก้าเดือน

ทะเลพลังงานทั้งแปดชั้นของเขาจากเดิมที่มีน้ำอยู่เพียงสระเล็กๆก็ขยายใหญ่ขึ้นมาก แต่ก็ยังเหลือพื้นที่ว่างอีกมากมายเช่นเดียวกันกว่าจะเติมทะเลพลังงานจนเต็มได้

แน่นอนไป๋ฉีไม่ย่อท้อและทำการฝึกฝนต่อไปไม่มีหยุด กระบวนการนี้เขาอาศัยการดูดกลืนของหลุมดำมาช่วยไม่ได้ ดังนั้นจึงต้องค่อยๆควบแน่นพลังงานไป

กิจวัตรประจำวันของไป๋ฉีวนลูปอยู่เช่นนี้ แน่นอนภรรยาทั้งห้าคนของเขาก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน

ในเวลาเดียวกันนั้น บนเกาะที่เงียบสงบห่างไกลจากแผ่นดินใหญ่ ตอนนี้ไข่สีดำเกิดเปล่งแสงประกายวาบไหวพร้อมกับมีรอยแตกร้าวออกมมาอย่างเห็นได้ชัด

รอยร้าวนั้นเริ่มแตกระแหงลุมลามไปทั่วทั้งไข่ ทันใดนั้นกรงเล็บสีดำทมิฬก็ทะลุเปลือกไข่ออกมาและฉีกกระชากเปลือกไข่นั้นจนไม่มีชิ้นดี ทำให้เห็นสัตว์อสูรตนหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายกับมังกรทว่ามีถึงเก้าหัวด้วยกัน

"โฮกก!!"

เมื่อออกจากไข่มาแล้วเจ้ามังกรตนนั้นก็สยายปีกคำรามจนพื้นดินและพื้นน้ำสนั่นหวั่นไหว หัวทั้งเก้าของมันหันไปมาเพื่อหาอาหารมื้อแรก ดวงตาเก้าคู่สิบแปดดวงสีดำทมิฬหันไปกระทบเข้ากับร่างกายสีฟ้าครามจำนวนหลายสิบร่างที่อยู่ไม่ไกล

มันบินเข้าไปจากนั้นก็หัวทั้งเก้าก็ฉีกกระชากและกลืนกินร่างกายเหล่านั้นในทันที เมื่อได้อาหารมื้อแรกหนึ่งในหัวทั้งเก้าของมังกรตนนั้นมีเขาหนึ่งเขางอกออกมา ดวงตาจากที่เคยเป็นสีดำก็กลายเป็นสีฟ้าคราม

"โฮก!!"

เมื่อกระบวนการเปลี่ยนแปลงเสร็จสิ้นมันก็คำรามอีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็น หิน ต้นไม้ หรือแม้แต่เศษซากยานอวกาศที่พังทะลายอยู่ข้างๆก็ถูกพลังสีฟ้าครามยกลอยขึ้นมาจากฟื้นอยู่สักพักก่อนที่จะร่วงหล่นลงมา

แน่นอนเจ้ามังกรเก้าหัวไม่ได้หยุดลงเพียงเท่านั้น หัวทั้งเก้าหันไปมองยานอวกาศที่พึ่งร่วงหล่นลงมา จากนั้นก็มันก็เริ่มกัดกินอีกครั้ง

คราวนี้หัวอีกหัวหนึ่งของมันก็เปลี่ยนแปลงไปเช่นกันมันมีเขาปรากฏออกมาหนึ่งเขาดังเดิม ทว่าดวงตาของหัวนี้กลับกลายเป็นสีเงินประกายวาบไหว

หลังจากการเปลี่ยนแปลงสิ้นสุดลงมันก็บินออกจากเกาะไป ระหว่างทางมันเจออบิสประเภทสัตว์ปีกบินเข้ามาหาเป็นฝูงขนาดใหญ่ ดวงตาสีฟ้าครามและเขาของมันก็เปล่งแสงออกมา ทำให้เกล็ดสีดำบนตัวจำนวนหนึ่งร้อยชิ้นพุ่งเข้าโจมตีอบิสเหล่านั้นจนพากันตายจนหมดสิ้น

มังกรเก้าหัวรีบบินเข้าไปและกัดกินพวกมันเหล่านั้นในทันที แต่ทว่าหัวอีกเจ็ดของมันก็ไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด ก่อนที่มันจะบินต่อไปและไล่ล่าอบิสอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าจะบนท้องฟ้าหรือท้องทะเลเมื่อมันผ่านไปที่ไหนที่นั่นก็เงียบสงัด อบิสเหล่านั้นที่เคยอาศัยอยู่ได้กลายเป็นอาหารของพวกมันจะหมดสิ้น

ในเวลาเดียวกันนี้เองที่โรงพยาบาลของดราก้อนเอ็มไพร์ ชายในชุดกาวน์สีขาวที่ตอนนี้ราวกับนั่งหลับอยู่ดีๆก็ลืมตาตื่นขึ้นมา ดวงตาของเขาจากที่มีสีดำอยู่ดีๆก็กลายเป็นสีทองทอประกาย เขาไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนแต่คือไป๋เฉินผู้เป็นพ่อของไป๋ฉี

เขาลุกขึ้นมาจากเก้าอี้เปิดม่านที่ปิดกั้นหน้าต่างออกแล้วมองออกไปก่อนที่จะระบายรอยยิ้มออกมา "คิดไม่ถึงว่า 'ความว่างเปล่าเก้าหัว' จะอยู่ที่นี่ น่าสนใจจริงๆ ฉันจะถือโอกาสนี้ทดสอบเจ้าหนูของฉันซะเลยก็แล้วกัน"

"แม้อายุของเขาจะยังน้อยอยู่มากแต่พลังก็ใกล้จะถึงระดับจ้าวพิภพแล้ว อีกไม่นานฉันก็ต้องพาเขาไปเข้าโรงเรียนเสียที แถมฉันยังต้องกลับไปทำงานอีกต่างหาก การลาพักร้อนหกร้อยปีและบทบาทในฐานะมนุษย์ธรรมดาของฉันใกล้จะจบลงแล้วสินะ เห้อ แค่คิดก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมาเลยแห๊ะ" ไป๋เฉินถอนหายใจยาวออกมาอย่างช่วยไม่ได้

"นี่คุณคะ จะกลับหรือยัง"หลังจากที่เขาบ่นพึมพำสักพัก ไป๋เยว่อิงผู้เป็นภรรยาก็เปิดประตูเข้ามาหา

"อ๊า ไปกันเถอะ ผมคิดถึงลูกๆจะแย่แล้วตอนนี้"ไป๋เฉินถอดชุดกาวน์และเดินออกไปจากโรงพยาบาลพร้อมกับไป๋เยว่อิงในทันที ก่อนกลับไปที่บ้านทั้งสองคนยังไม่วายแวะซื้อของไป๋ฝากทั้งไป๋หนิงและไป๋หยาเฟยอีกด้วย

ตัดกลับมายังไป๋ฉีในเช้าวันต่อมา เขาได้ออกบุกเบิกตามปกติแต่ในวันนี้ทั้งเขาและภรรยาต่างอยู่รวมกันเป็นกลุ่มไม่ได้แยกย้ายกันออกไป เหตุผลที่ทำเช่นนี้ก็เพื่อความปลอดภัยเพราะมีเทพสงครามพบเจออบิสระดับจ้าวพิภพหลายตนด้วยกันในช่วงนี้ ดังนั้นไป๋ฉีจึงไม่อยากประมาทมากจนเกินไป

"วันนี้พอเท่านี้ดีกว่า โรสตอนนี้เราบุกเบิกพื้นที่ไปได้เท่าไรแล้ว"ไป๋ฉีหยุดลงและกล่าวถาม

"การบุกเบิกของพวกเรารวมเข้ากับดราก้อนการ์เด้นนับว่าเป็นผลงานที่น่ามหัศจรรย์มาก จากพื้นที่ๆบุกเบิกไปแล้วทั้งหมดสามหมื่นตารางกิโลเมตรเป็นของพวกเราไปแล้วครึ่งหนึ่ง"

"แถมด้วยสถิติการล่าส่วนตัวของนายทำให้ทุกคนต่างพากันยอมรับแล้วว่านายคือราชาคนที่สิบเอ็ดอย่างแน่นอน"พอมาถึงช่วงท้ายโรสกล่าวอย่างภาคภูมิใจยิ่ง

ไป๋ฉียิ้ม "ถ้าฉันถูกแต่งตั้งเป็นราชาจริงๆก็คงเป็นราชาที่อยู่ในตำแหน่งสั้นที่สุดแล้วล่ะ"

ภรรยาสาวพากันหัวเราะร่า นั่นสินะ! ไป๋ฉีไม่ได้สนใจการเป็นราชาเลยสักนิด เรื่องนี้พวกเธอรู้ดีแก่ใจแถมยังเห็นด้วยกับความคิดนั้นของไป๋ฉี การมีชีวิตอย่างอิสระไม่มีตำแหน่งผูกมัดนี่แหละคือสิ่งที่พวกเขาสามีภรรยาต้องการ