ตอนที่ 13 รายล้อมด้วยพี่หญิงน้องหญิง (2)
พอนึกถึงเื่ราวที่สองพี่น้องต้องแย่งสามีคนเดียวกันในอนาคต นางอยากจะชมละครฉากเด็ดนี้ยิ่งนัก เหยียนจื่อหลิงคิดแผนทำร้ายตนแล้วอย่างไร สุดท้ายชายผู้นั้นก็เปลี่ยนใจไปรักคนอื่นอยู่ดี ใครจะไปคิดว่าบุตรสาวสายรองจากเรือนใหญ่ที่ไม่เด่นสะดุดตาเลยสักนิดในยามนี้ ท้ายที่สุดจะได้ดิบได้ดีเป็คนแรกกันล่ะ
เจี่ยนเป่าเจิน บุตรสาวสายรองในห้องหอผู้นั้นมีชีวิตเหนือความคาดหมายมากทีเดียว ขณะยังไม่ออกเรือนก็ได้รับความโปรดปรานไม่น้อย คู่ครองที่หามาได้มีอำนาจไม่ธรรมดา เกรงว่าชาติก่อนคงมีคนมากมายนึกคร่ำครวญว่าเหตุใดตนไม่มีโชคเยี่ยงเจี่ยนเป่าเจินบ้าง
นางครุ่นคิดไปพลางเดินทอดน่องไปพลาง ไม่นานก็พบว่าตัวเองหลงทางเสียแล้ว เมื่อเหลียวมองูเาจำลองรอบกายก็อดแหงนหน้ามองท้องฟ้าไม่ได้ หลังจากเกิดใหม่อีกครั้ง ดูเหมือนนางจะหลงลืมไปว่าตนเป็โรคจำทางไม่ได้ ไม่เช่นนั้นคงไม่กล้าออกมาเดินเล่นคนเดียว
...แยกทิศทางทั้งสี่ไม่ออก เกรงว่าคงเป็เื่ตลกที่์ล้อเล่นกับนาง
ลมเหนือพัดผ่านข้างหูพร้อมกับเสียงหวีดหวิว เหยียนจื่อม่อเดินหาทางออกไปเรื่อยๆ ทว่ารอบข้างกลับบังเอิญไม่มีบ่าวรับใช้เลยสักคน ในเมื่อไม่มีคนนำทาง นางจึงได้แต่เดินตามความรู้สึกไปเรื่อยๆ ส่วนจะวนกลับไปได้เมื่อไรนั้นก็แล้วแต่โชคชะตาจะนำพา
“ซูเหยา ปีนี้เตรียมจะเข้าสอบด้วยหรือไม่”
เสียงกังวานชัดของชายหนุ่มผู้หนึ่งดังใกล้เข้ามา เหยียนจื่อม่อหันขวับมองไปยังต้นเสียงอย่างรวดเร็ว แม้จะเป็เพียงเงาเลือนราง แต่ยังพอเห็นเค้าร่างของบุรุษหลายคนได้ หนึ่งในนั้นคือเซี่ยจิ่นเหยียน หลังจากเห็นภาพนี้ นางมีปฏิกิริยาตอบสนองว่องไว หลบผลุบเข้าไปหลังูเาจำลองทันที
...หากถูกใครเห็นว่าตนมาอยู่ในสถานที่ที่มีแเื่ผู้ชาย เกรงว่าชื่อเสียงในชาตินี้คงลือสนั่นกันไปถึงไหนต่อไหนแน่!
“ยังไม่ได้ตัดสินใจเลย”
เซี่ยจิ่นเหยียนกล่าวเสียงนุ่มนวล มุมปากยกขึ้นน้อยๆ ไม่อาจซ่อนรอยยิ้มจางได้ ราวกับว่าเขาพบเจอเื่น่ายินดีอะไรบางอย่าง ชายหนุ่มซึ่งอยู่ด้านข้างจึงได้แต่ยอมแพ้ไป
“หากท่านเข้าสอบต้องทำให้ทุกคนตื่นตะลึงได้แน่! ถ้าเกิดท่านปู่ข้าทราบว่าท่านตัดสินใจเช่นนี้ เกรงว่าคงได้โมโหจนแทบกระอักเืทีเดียว!”
ชายหนุ่มกล่าวเย้าด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าเขาจะเกิดในตระกูลบัณฑิต แต่ความสามารถที่มีจำกัดย่อมไม่อาจเทียบเซี่ยจิ่นเหยียนที่มีพร์ล้ำเลิศเช่นนี้ได้ ตอนแรกยังนึกอิจฉาที่ท่านปู่ให้ความสนใจคนนอกผู้หนึ่ง ทว่าหลังจากนั้นกลับค่อยๆ พบว่าท่านปู่ของตนเป็ผู้มีวิสัยทัศน์กว้างไกล
เซี่ยจิ่นเหยียนอาจไม่มีอะไรโดดเด่น ทั้งไม่ได้ถือกำเนิดจากตระกูลที่มีชื่อเสียงและอำนาจ ทว่าเขาได้รับการสั่งสอนจากท่านอาจารย์ผู้โด่งดัง และยังได้รับการชื่นชมจากท่านปู่ วันข้างหน้าจะก้าวไปได้ไกลเพียงใดยังไม่อาจทราบได้ ไม่แปลกที่ท่านปู่คิดจะยกเป่าหฺวาให้แต่งกับเขา!
“ยังไม่ถึงเวลา”
ตอนเขาพูดก็ปรายตามองไปยังที่ที่เหยียนจื่อม่อซ่อนตัวแวบหนึ่ง หลังจากพูดคุยกับคนอื่นๆ อีกสักพักก็บอกลาให้คนแยกย้ายกันไป ส่วนตนเดินเข้าไปใกลู้เาจำลองที่เหยียนจื่อม่อกำลังหลบซ่อนอยู่
...ช่างเป็แม่นางที่น่าสนใจนัก ตอนพบหน้ากันเมื่อหลายวันก่อนยังเป็ขอทานน้อยสกปรกมอมแมมผู้หนึ่งอยู่เลย วันนี้กลับกลายเป็คุณหนูสูงศักดิ์ในตระกูลใหญ่ไปเสียแล้ว ดูจากการแต่งกายทั่วทั้งร่าง โดยเฉพาะปิ่นหยกเขียวบนศีรษะนั่น ท่าทางไม่ใช่สิ่งของธรรมดาเลย
“เ้าคนโป้ปดน้อย เหตุใดถึงมาอยู่นี่ได้”
405
