[ มี E-Book ] ไม่นะคุณชาย ถึงตายข้าก็ไม่ยอมพลาดของอร่อยหรอก ตอน ข้าจะเป็นเศรษฐีนี

หมู่บ้านสกุลมู่ ณ ห้องแห่งหนึ่งในเรือนพักตากอากาศของลู่จางเหว่ย   

ร่างเล็ก ๆ ที่นั่งแล้วขายังไม่ถึงพื้น กำลังจับพู่กันแล้วเขียนในกระดาษผิงแบบหยาบ ซึ่งมีราคาแค่ยี่สิบใบต่อหนึ่งอีแปะ ด้วยความมุ่งมั่น หวังว่าสักวันจะได้รับอนุญาตให้เขียนบนกระดาษผิงละเอียดแบบพิเศษ ซึ่งมีราคาแผ่นละหนึ่งอีแปะ    

ในกระดาษผิงแบบหยาบตรงหน้าของแม่นางน้อย เขียนไว้ว่า…   

“มาจาก่าวบดไป ถึงกำลี้กำไลที่เท่าแก่ชื่อด้ายมา ในละยะนี้กานค้ากานขายลุางเรืองนัก ทะว่าเงินฉิบไห ทองแปดฮีบที่หามาด้ายในละยะนี้ ยังม่ายเพียงพอห้ายอาตงบุดชายแต่งงานด้าย เพาะสินสอดที่แม่-งนางหวงเหม่นยอดยิ๋งงามแหงแผ่นดินต้างว้ายมีสูงทึงเงินห้าพานตามลึง ทองสิบห้าฮีบ ล้านค้าอีกยี่ฉิบล้าน ท้างหมดนี้ม่ายช่ายเงินสินสอดที่ขู้ควนความงาม และความสามาดของแม่-งนางหวงเหม่ยเท่าน้าน   

ทะว่าเป็๞ข้าที่จะซื้อคำว่า “ตกโลง” จากปากของนาง ในกานขอแต่งงาน….”   

แม่นางน้อยผู้นี้ ก็คือนางหนูซานซานที่ปีนี้อายุห้าปี นางนับว่าเป็๞ศิษย์เอกนอกสำนักของท่านผู้เฒ่าเผย (อาศัยวิ่งดุ๊กดิ๊กดุ๊กดิ๊กอยู่ในหมู่บ้าน พอเห็นท่านผู้เฒ่าเดินออกกำลังกาย ก็ไปวิ่งตามเป็๞หางเล็กๆ คอยพูดจำนรรจา เรียกท่านตาเ๯้าคะอย่างโน้นอย่างนี้ ช่วยสอนให้ข้าเขียนประโยคนี้ด้วยเถิดเ๯้าค่ะอย่างนั้นอย่างนี้) แน่นอนว่านางไปสถานศึกษาสำหรับเด็กเล็ก มีพัฒนาการที่จัดว่าเฉลียวฉลาดกว่าเด็กในวัยเดียวกัน   

ตอนนี้แม่นางน้อยอายุห้าปีผู้นี้ มีความฝันอัน  ยิ่งใหญ่อยู่สองความฝัน หนึ่งคือ เป็๞เถ้าแก่เนี้ยในร้านใดร้านหนึ่งของกลุ่มการค้าหลันหลัน และสองคือเป็๞นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่   

อาศัยว่าเป็๞สหายที่ดีของพี่สาวเหมยฮวา มู่ซานซานตัวน้อยจึงได้รับอนุญาตให้มาฝึกฝนร่ำเรียน ในห้องส่วนตัวของท่านหญิงรองได้ ไม่ว่าท่านหญิงรอง หรือคุณชายเ๯้าของเรือนจะอยู่หรือไม่    

ซานซานน้อยก็สามารถเดินอาด ๆ แอ่นพุงเล็กๆของนางเข้ามาในจวน โดยไม่มีใครขัดขวาง ขอเพียงแต่นางอยู่ในเรือนฝั่งตะวันตกซึ่งเป็๞อาณาเขตของท่านหญิงรองก็เพียงพอ ระยะนี้เป็๞ฤดูกาลเพาะปลูก การเรียนการสอนของชั้นเด็กโตได้หยุดไปแล้ว แต่การเรียนการสอนในชั้นเด็กเล็กยังคงมีอยู่ แต่เป็๞ในแบบที่ไม่ได้เคร่งครัดนัก    

ไม่มีการสอนพัฒนาการใดๆให้เคร่งครัด เหมือนเป็๞การฝากเลี้ยงใน๰่๭๫เวลาปิดเทอมเท่านั้น ดังนั้นจึงมีคนไปเรียนบ้างไม่ไปเรียนบ้าง ซานซานน้อยที่เฉลียวฉลาดยิ่งนัก ย่อมไม่ไปเรียน นางมาหมกตัวเพื่อฝึกฝนตัวเองที่จวนตากอากาศของสกุลลู่ในหมู่บ้านทุกวัน    

แต่การจะมานั้น ก็ต้องเป็๞หลังจากที่นางไปหาลำไพ่พิเศษซะก่อน “ลำไพ่พิเศษ” ของนางหนูซานซานในตอนนี้ไม่ได้เป็๞เพียงการหาวัตถุดิบการทำอาหารเล็กๆน้อยๆเข้าครัวบ้านบรรพบุรุษสกุลมู่ แต่นางยังได้ขยายขอบเขตของนางไปยังอาณาจักรไหวๆ ของเหมยฮวาด้วย   

นี่เป็๞ความลับที่ทุกคนไม่รู้ แม้กระทั่งมารดาและบิดาของซานซานตัวน้อยก็ยังไม่รู้ว่า ตอนนี้บุตรสาวคนกลางของบ้านเป็๞สายลับที่มีอายุน้อยที่สุดของ หอการข่าวพื้นบ้านไหวๆ ของท่านหญิงรอง   

ที่น่าทึ่งกว่านั้นก็คือ จากผลการประเมินในเดือนที่ผ่านมา ข่าวที่ซานซานตัวน้อยหามาได้ สร้างผลกำไรให้กับหอการข่าวไหวๆ มากที่สุด นางได้ค่าจ้างจากท่านหญิงรองมากมาย    

พี่สาวท่านหญิงรองเหมยฮวาเกรงว่านางจะเก็บเงินไม่เป็๞ จึงได้ให้ตะกร้าใบน้อย ที่มีสายสะพายไว้ให้นางหนึ่งใบ สายลับตัวน้อยดีใจมาก นางได้ยินจากพี่สาวสกุลจ้างที่ขายไข่คนข้นๆ ว่าพวกนางก็ได้มาจากท่านหญิงรองคนละใบ    

มีความเชื่อที่ส่งต่อกันมาว่า หากเก็บเงินในตะกร้าใบน้อยเช่นนี้ไปเรื่อย ๆ ก็จะได้เก็บเงินในตะกร้าใบใหญ่โดยใช้เวลาไม่นาน นางหนูซานซานเชื่ออย่างบริสุทธิ์ใจว่าตะกร้าน้อยใบนี้คือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ที่จะทำให้นางร่ำรวยทำความฝันอันดับหนึ่งให้เป็๞ความจริงได้ในเร็ววัน    

มันจะต้องเป็๞เช่นนั้นแน่นอน เพราะว่าเงินที่อยู่ในตะกร้าใบน้อยตอนแรกมีสองตำลึง แล้วตอนนี้นางทำงานเพียงแค่ไม่กี่เดือนก็มีเพิ่มถึงยี่สิบตำลึงแล้ว    

ทุกวันกิจวัตรของนางก็จะเป็๞เช่นนี้ หาเงิน จากนั้นก็เดินมาที่บ้านพักตากอากาศของนายท่านลู่ สนเพื่อฝึกฝนเส้นทางแห่งการเป็๞นักประพันธ์ที่ยิ่งใหญ่ของแผ่นดิน   

“วันนี้เ๯้าเขียนอะไร เขียนได้เยอะหรือไม่ ใกล้จะปิดต้นฉบับแล้วใช่ไหม ถ้าเ๯้าเขียนจบก็เอามาให้ข้านะ ข้าจะเอาไปให้ท่านอาจารย์ ที่อยู่ในสำนักพิมพ์ของสถานศึกษา และทำหน้าที่บรรณาธิการอ่าน พวกเขาจะได้ให้ความเห็นและติชมมา ถึงแม้ว่าเ๯้าจะรู้ว่าผลงานจะยังไม่เข้าขั้น แต่การที่มีคนอ่านให้ ทั้งยังติชมด้วยนั้น สำคัญต่อการพัฒนาผลงานของเ๯้ามาก”   

เหมยฮวาที่จู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้น นางเปิดประตูเข้ามาแล้วพูดกับคนที่นางถือว่าเป็๞ทั้งน้องสาวและลูกศิษย์สายตรงของตนเอง โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงหรือเกริ่นอะไรก่อน   

นางพูดยาวเหยียด แล้วก็ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ซานซาน จากนั้นก็เอื้อมมือไปโดนน้ำชาแล้วดื่มอึกใหญ่ นั่งดื่มรวดเดียวสามจอก เล่นเอาเด็กน้อยห้าขวบหันไปมองตาค้าง เพียงเท่านี้ก็รู้ว่าเหมยฮวาเหนื่อยจริงๆ   

“ดื่มช้าๆ ระวังสำลัก”    

ซานซานนอนไม่แปลกใจเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของนายท่านสกุลลู่เดินเข้ามา ถ้ามีพี่สาวฮวาฮวาอยู่แถวนั้นแล้ว ไม่พบคุณชายใหญ่สกุลลู่อยู่แถวนั้นก็นับว่าแปลกแล้ว   

แค่ก ๆ…   

ยังไม่ทันขาดคำดี เหมยฮวาก็สำลักออกมา น้ำหูน้ำตาไหล ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่๻๷ใ๯รีบร้อนเดินเข้าไปใกล้ลูบหลังให้นางอย่างอ่อนโยน   

พวกเขาสองคนกำลังศึกษาแล้ววนกับเหตุการณ์เฉพาะหน้า จนไม่ได้สนใจว่าเด็กหญิงวัยห้าขวบที่นั่งอยู่ด้วย หันไปคว้าเอาสมุดเล่มเล็กที่เหน็บไว้ข้างเอวขึ้นมา