เหตุการณ์จากชาติที่ 2 ทำให้ซูหลิวอี้ ได้มีโอกาสทบทวนกับความคิดของตัวเองกับสิ่งที่ผ่านมา
เอาเข้าจริงๆเธอเป็คนที่ฉลาดแต่ไม่มีความเฉลียวเธอแค่รู้ในบางเื่ที่คนอื่นยังไม่รู้ก็แค่นั้น ความสามารถมันก็คือความสามารถมันไม่ใช่โล่ป้องกันคนเลว
หลิวอี้เธอต้องมีสติให้มากกว่านี้ไม่ว่าคนในศตวรรษที่21 กับคนในยุค ปี 1978 ไม่ว่ายุคสมัยไหนมันก็มีคนเลวที่ร้ายกาจอยู่ทั้งนั้นแหละเพราะนี่คือคนเธอไม่ได้เก่งและแข็งแกร่งอะไรเลย
เธอก็เป็แค่เด็กกำพร้าที่ต้องบังคับตัวเองให้แข็งแกร่งแต่ในใจของเธอก็โหยหา ใครสักคนที่เข้าใจเธอ อยู่ข้างเธอ เป็ครอบครัวของเธอ
การที่เธอได้ย้อนมาเกิดอีกครั้งอาจเป็เพราะเบื้องบนให้โอกาสเธอได้แก้ตัวและทำดีกับครอบครัวและคนรอบข้างก็เป็ได้ครั้งนี้เธอจะทำมันให้ดีที่สุดเพื่อครอบครัวของเธอและไม่สร้างปมผูกพันกับเซียวจื่อหานอีก เพื่อเป็การขอโทษในชาติที่แล้ว
ถ้าการอยู่ใกล้กันแล้วมันสร้างความทุกข์ให้เขาในชาตินี้ ซูหลิวอี้ขอเปลี่ยนชะตา ขอหนีห่างจากเขาเพื่อตัวของเขาเอง
ในขณะที่หลิวอี้กำลังอยู่ในห้วงความคิดตัวเองเสียงข้างนอกก็ดังเข้ามมา
“แกมันเป็แม่ไม่ได้เื่เลี้ยงแกลูกสาวยังไงมีแต่เื่”
นั้นคือเสียงดุด่าที่คุ้นเคยของคุณย่าของเธอเอง
เหอะ!! ไม่เปลี่ยนไปเลยซินะ
“แม่ค่ะ หลิวอี้หลับอยู่ แม่อย่าด่าเธอเลยนะคะ”ฟางซื่อปกป้องลูกสาว
“แกก็ให้ท้ายมันแบบนี้ตลอด ฉันไม่ให้มันเรียนแกก็ส่งมันเรียน เรียนจบแทนที่จะไปทำงานในเมือง มันก็ใฝ่ต่ำอยากอยู่ชนบทอายุก็ขนาดนี้แล้ว หาคู่หมายให้ก็ไม่เอา เลี้ยงให้เปลืองข้าวไปวันๆถ้ามันหายดีฉันจะจับมันดูตัวแต่งงานให้สิ้นเื่สิ้นราวไป” ยายเฒ่าเกาด่าเสร็จกระทืบเท้าเดินไป
“แม่ เดี๋ยวฉันจะไปหาแม่สื่อจัดการเื่นี้ให้นะ”ถังซื่ออาสะใภ้รองกล่าวกับแม่สามี และคิดในใจลูกชายนางถึงวัยแต่งงานแล้วนางต้องเอาค่าสินสอดจากหลานสาวคนนี้มาให้ได้เพื่ออนาคตลูกชายนาง
" ดี แกไปคุยเลยก่อนที่มันจะสร้างเื่งามหน้าอะไรขึ้นมาอีกย่าเกาเห็นดีเห็นงามด้วยกับความคิดนี้
“แม่รอหลิวอี้หายดีก่อนเราค่อยคุยกันเื่นี้เถอะ
ฉันขอตัวไปดูลูกก่อนนะคะ” ฟางซื่อข่มความไม่พอใจตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ดูมันทำหน้า ดูมัน ไม่ได้เื่ทั้งแม่ทั้งลูก” ย่าเกาถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วเดินจากไปพร้อมสะใภ้
เฮ้อ!!! เื่เดิม ๆไม่ว่าจะกลับมาเกิดใน่เวลาไหนก็ยังคงเป็เื่แต่งงานฉันซินะเขาต้องขายฉันให้ได้เลยซินะ พวกเขาถึงจะมีความสุขในชีวิตได้ น่าขำมันจะไม่มีแล้วล่ะคุณย่า เตรียมใจสลายได้เลยบ้านใหญ่ก็เห็นฉันเป็แค่สินค้าขายออกเท่านั้นแหละ
“โจ๊กข้าวโพดยังเหลืออยู่ ลูกจะกินอีกไหม "ฟางซื่อถามลูกสาวในขณะที่เดินมาในห้อง
“ไม่ต้องไปใส่ใจคำพูดย่าหรอกเื่นี้เดี๋ยวให้พ่อของลูกจัดการแทน” หล่อนพูดพร้อมกับเอามืออังหน้าผากบุตรสาว
" ไม่กินแล้วค่ะแม่ ได้ยินคำพูดของย่าฉันก็อิ่มอกอิ่มใจขึ้นมาในทันทีเลย แล้วฉันชินก็แล้วแม่ ฉันไม่เป็ไรไม่ใช่ครั้งแรกที่ย่ากับป้าสะใภ้เขาพูดสักหน่อย เขาไม่เบื่อบ้างเหรอที่พูดเื่นี้บ่อยๆ” หลิวอี้หัวเราะเบาๆ
หลังจากเอ่ยกับมารดาในความทรงจำร่างนี้เธอโดนบังคับเื่นี้ั้แ่เรียนจบแต่เธอก็รอดมาได้ทุกครั้งพ่อแม่ของเธอปกป้องมาตลอด ช่างดีจริงๆ
“ย่าเขาเป็ห่วงเขาคงหวังดีกับลูก” แม่ฟางกล่าวปลอบโยน
“ไม่ใช่เขากลัวจะหาเงินแต่งงานให้พี่หวังเหว่ยกับพี่จางเหว่ยไม่ทันหรอกเหรอสงสารพี่ลี่ิจัง ไม่เห็นเค้าจะห่วงเื่แต่งงานของพี่เขาเลยขายฉันคนเดียวมันมากพอจัดงานแต่งสองงานเลยเหรอคะแม่” หลิวอี้ทำหน้าล้อเลียนมารดา
“ลูกนี่ ป่วยอยู่ยังจะแรงประชดประชันอีกนะแต่ลูกดูแปลกๆ ไปนะ เมื่อก่อนเวลาใครพูดเื่แต่งงานของลูกลูกก็เอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จา ตอนนี้กลับพูดแบบนี้หรือว่าเราตัดใจแต่งงานได้แล้วจริงๆ ” แม่ฟางอดขำกับคำพูดและท่าทางของลูกสาวไม่ได้เอ่ยปากแกล้งลูกสาวไป
“หื้มมม ฉันยังไม่คิดเหมือนเดิมแหละค่ะแม่ฉันอยากใช้ชีวิตอยู่กับพ่อแม่และน้อง ๆ นานๆจะช่วยพ่อแม่ทำงานหาเงินให้เฟยหลงเรียนต่อด้วย”หลิวอี้บอกความ้าในชีวิตนี้ของเธอให้ ฟางซื่อ ฟัง
“เดี๋ยวนี้รู้จักอ้อนแม่ด้วยเหรอลูกคนนี้พูดเก่งจังนะเราเนี่ย”
“ตอนฉันหมดสติในน้ำ ตอนนั้นฉันกลัวมากกลัวว่าฉันจะไม่ได้เจอพ่อกับแม่และน้อง ๆ อีกแล้ว ฉันคิดว่าฉันต้องตายแน่ ๆจนมาถึงตอนนี้ฉันไม่ได้เป็อะไรฉันก็ไม่อยากอดทนเกินความจำเป็เหมือนเมื่อก่อนแล้วอะไรที่ทำให้ครอบครัวเรามีความสุข ฉันก็อยากทำ เหมือนทำให้แม่หัวเราะตอนนี้ไง”
หลิวอี้พูดเพื่อให้ฟางซื่อค่อยๆชินและปรับตัวกับการเปลี่ยนแปลงหลังจากนี้ จะได้ไม่มีใครสงสัยในตัวเธอ
“พูดเื่ตายทำไมกัน เด็กคนนี้ น่าตีนัก”ฟางซื่อแกล้งทำหน้าดุใส่ลูกสาว
“แต่ลูกจะไปพูดแบบนี้ต่อหน้าย่าไม่ได้นะมันจะเป็การไม่เคารพผู้าุโ มันจะทำให้ลูกดูไม่ได้พ่อลูกก็จะไม่สบายใจเอาซะเปล่าๆ ”
“นอนพักผ่อนได้ล่ะ แม่จะไปช่วยเตรียมอาหารเย็นก่อน”ฟางซื่อยิ้มให้ลูกสาวแล้วเดินไปห้องครัว
หวังดีกับผี!#@!#@!@ก็แบบนี้ละนะ ลูกสาวหลานสาว เหมือนน้ำสาดออกนอกบ้านต่อไปนี้ฉันจะค่อยๆ ทำให้พ่อแม่และน้องยอมรับในตัวฉันทีละนิดฉันจะทำให้พวกเขามีความสุขให้ได้
นอกจากเื่เซียวจื่อหานกับแก้แค้นแล้ว อีกเื่ที่สำคัญก็คือ ฉันต้องหาลู่ทางหาเงินั้แ่ตอนนี้เพื่อครอบครัวจะได้หลุดพ้นจากสิ่งแวดล้อมเหล่านี้โดยเร็ว
ตอนนี้มีการเปิดสอบเข้ามหาลัยแล้วเซียวจื่อหานและพวกยุวปัญญาชนคนอื่นคงจะกลับปักกิ่งไว ๆ นี้ เวลาไม่กี่เดือนนี้คงจากกันตลอดกาล
ลึกๆแล้วหลิวอี้ก็รู้สึกใจหายคำถามที่หลินเหมยฮวาถามเธอว่า คิดว่าเซียวจื่อหานรักเธอไหม? ตัวเธอเองคิดว่าไม่ใช่ถึงเธอจะไม่รู้ว่าความรักหนุ่มสาวมันต้องรู้สึกยังไงก็ตาม
ความสัมพันธ์ของเธอกับเค้ามันเลวร้ายมากเกินไปแต่มันก็มีความผูกพันบาง ๆ ซ่อนอยู่ลึกๆ ในนั้น
รักเหรอรักก็บ้าแล้วอยู่กันมาตั้งนานหลิวอี้ไม่เคยเห็นเค้ายิ้มดีๆให้เธอเลยสักครั้ง มีแต่ท่าทางเ็า ใบหน้าของเขาเฉยชาแล้วก็ไอ้การแสยะยิ้มมุมปากเวลาอยากที่ซ้ำเติมเธอ พอเลิกนึกถึง หยุดค่ะ เลิกคิด!!
ชาติก่อนกว่าเธอจะมีโอกาสหาเงินก็แต่งงานแล้ว
หลิวอี้ตัดพ้อกับตัวเอง นิยายที่เคยอ่านการทะลุมิติ ก็เห็นคนอื่นมีไอเทมพิเศษ มีโกดัง มีพื้นที่ มีพร์ แต่เธอล่ะ ไม่เห็นมีอะไรสักอย่างฟ้าดินช่างไม่ยุติธรรม ฉันเกิดใหม่ตั้ง3ชาตินะทำไมท่านถึงให้ฉันมาเกิดใหม่และย้อนเวลากันแน่ ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ
หลังจากถึงเวลาเลิกงานฝ่ายผลิตในหมู่บ้านคนในครอบครัวตระกูลซูยกเว้นหลิวอี้ นั่งพร้อมกันบนโต๊ะอาหาร
“ห่าวหราน ควรหาคู่ให้หลิวอี้ได้แล้วนะจากเื่วันนี้ดีที่ไม่มีเื่เสื่อมเสีย หล่อนควรแต่งงานได้แล้ว”ย่าเกาจ้องมองลูกชายคนที่สามพร้อมรอคำตอบ
ห่าวหราน คิ้วขมวด เม้มริมฝีปากใบหน้าเคร่งขรึม กำลังขบคิดหาคำตอบ ฟางซื่อกับเฟยหลง ลอบแอบมองหน้าสามีและพ่อของตัวเองว่าเขาจะตอบว่ายังไง
“พ่อว่า ที่แม่พูดก็สมเหตุสมผลนะเราไม่พูดเื่ในวันนี้แต่ด้วยอายุของหลิวอี้ ก็ควรคิดได้แล้ว” ผู้เฒ่าซูกล่าวอย่างมีชั้นเชิงกับบุตรชาย
“แม่จะให้พี่สะใภ้หาครอบครัวในตัวเมืองมาดูตัวให้หลิวอี้มีการศึกษา ควรแต่งกับคนในเมืองหลานจะได้ใช้ชีวิตสุขสบาย” เหอะ!!ใครจะไปห่วงหลานดื้อด้านคนนั้นกันไม่มีทางครอบครัวชนบทจะให้สินสอดได้มากเท่าไหร่กันเชียวจะสู้คนในเมืองได้เหรอ ย่าเกาคิดคำนวณในใจมาอย่างดี
“พ่อแม่ ครับ ผมอยากให้หลิวอี้ลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยปีนี้เพิ่งมีการเปิดสอบปีแรก ถ้าหลิวอี้สอบผ่าน ผมอยากให้ลูกมีทางเลือกชีวิตดีๆ ”
หลังจากได้คำตอบของพ่อเฟยหลงก็แอบถอนใจ เขากลัวว่าพ่อจะใจอ่อนยอมตอบตกลง
ส่วนฟางซื่อหล่อนรู้อยู่แล้วว่าสามีเป็ยังไงแต่เธอก็ไม่สบายใจกลัวสามีโอนอ่อนกับเหตุผลของพ่อแม่ไม่ได้
ย่าเกา ตบโต๊ะดังลั่น “ได้ที่ไหนกว่าจะสอบ กว่าจะเรียนจบก็เป็สาวแก่ไปแล้ว จะขายออกได้ยังไง แกมันเลี้ยงลูกผิดๆไม่ได้ ยังไงฉันก็ไม่ยอม”
“แม่ ใจเย็นก่อน ค่อยๆ คุยกันครับ”พี่ใหญ่ช่วยพูดกับแม่
“นี่ห่าวหราน แกอย่าหวังลม ๆ แล้ง ๆ เปิดสอบแล้วก็จริงแต่ก็ใช่ว่าลูกสาวแกจะสอบผ่าน” พี่รองพูดพลางยิ้มขำ
“ใช่แล้ว อย่าคาดหวังสูงไปเลยนะ”พี่สะใภ้รองพูดพลางแอบมองหน้าสามี ไม่ได้จะให้เด็กนั่นสอบไม่ได้เดี๋ยวจะไม่มีเงินไว้เป็ค่าสินสอดลูกฉันนะซิ พวกใฝ่สูงเอ๊ย
“พอได้แล้ว กินข้าว เื่นี้เราค่อยว่ากันอีกทีผู้เฒ่าซู ตัดบท สามีภรรยาบ้านสองแอบเบ๊ะปากทำหน้าไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ซูห่าวหรานกับฟางซื่อมองหน้ากันลอบถอนหายใจ ที่ไม่ต้องคุยเื่แต่งงานของลูกสาวต่อมื้อเย็นวันนี้บรรยากาศเงียบผิดปกติ ไม่มีใครพูดจากันอีกเลยในโต๊ะอาหาร
หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จแล้วซูลี่อินลูกสาวของบ้านสองเดินมาหาถังซื่อแม่ของตนที่นั่งแอบอู้ล้างจานที่ลานบ้านด้วยสีหน้าเอาแต่ใจ
“ทำไมอาเล็กไม่ให้พี่หลิวอี้แต่งงานซะทีแม่บอกฉันว่าค่าสินสอดของพี่หลิวอี้คือค่างานแต่งของพวกพี่ขายส่วนที่เหลือจะเอาไปซื้อชุดใหม่ให้ฉันไงฉันรอมาตั้งนานละนะ เมื่อไหร่ฉันจะมีชุดใหม่ซะที” ลี่อินหน้างอใส่แม่ของตน
“ไม่นานหรอก ย่าแกไม่รออีกแล้วยังไงย่าก็ต้องจัดการเื่นี้เร็วๆ นี้แหละ แกก็อย่าบ่นให้มากเลย กลับห้องได้แล้วพวกนั้นทำความเสร็จแล้วมั้ง” ถังซื่อพาลูกเข้าบ้านไป
หลังจากจัดการทำความเรียบร้อยแล้ว แต่ละคนก็แยกย้ายกลับห้องตัวเอง
952
![ลิขิตหงสาเหนือปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882083_82386981.webp)
