re zombie world โลกซอมบี้อีกครั้ง

ตอนที่106 ภูผาลาวา

หัวหน้าหน่วยกล่าวจบทหารยักษ์เถื่อนทุกนายก็มองหน้ากันไปมาทันทีด้วยงุนงง

“หัวหน้าหมายความว่าอย่างไร? ทำไมถึงว่ามีคนเยอะกว่าเก่า”หนึ่งในยักษ์เถื่อนที่ดูเหมือนจะเป็นรองหัวหน้าพูดออกมาด้วยความแปลกใจ

“ตอนเราออกจากที่รวมพลมามีกันอยู่กี่ตน” หัวหน้ายักษ์เถื่อนกล่าว

“มี 11ตนไม่ใช่หรือ ตอนนี้พวกเราก็มีกัน ไม่สิเดียวก่อนทำไมถึงมี 12 ตนได้”รองหัวหน้าหน่วยพูดออกมาด้วยความตกใจ

ทหารที่เหลือก็พากันหวาดระแวงขึ้นมาในทันที อยู่ๆ ก็มียักษ์เถื่อนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง ตกลงแล้วใครกันแน่ที่เพิ่มขึ้นมา เพราะตอนนี้ทุกตนนั้นก็แต่ตัวเหมือนกันหมดจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร

“ใครเจ้าเป็นใครที่เพิ่มเข้ามาในหน่วยแสดงตัวออกมาซะ”หัวหน้ายักษ์เถื่อนกล่าวออกมาพร้อมกับจอดาบไปที่ทหารที่เหลืออีก 9 นายรองหัวหน้าหน่วยก็ทำตามเช่นกัน

“เดี๋ยวสิหัวหน้าไม่ใช่ข้านะ ข้าคือเจเอง”ทหารที่โดนชี้ดาบรีบถอดหมวกเกราะออกเพื่อให้เห็นหน้าตา

“งั้นก็เจ้า” เมื่อเห็นว่าตนแรกเป็นพวกของตนเองจริงๆ หัวหน้าหน่วยก็ชี้ดาบไปที่อีกตนยักษ์เถื่อนตนนี้รีบบอกชื่อของตนและถอดหมวกเกราะออกในทันทียักษ์เถื่อนที่ยืนยันตัวตนของตัวเองแล้วก็หันไปมองพวกที่ยังคงใส่หมวกเกราะปิดหน้าตามิดชิด

เมื่อตนอื่น ๆ เห็นดังนั้นจึงรีบถอดหมวกเกราะของตนเช่นกันเพราะกลัวว่าตนอื่น ๆ จะเข้าใจผิดว่าคือพวกที่แฝงตัวมา

แต่แล้วสายตาของทุกตนก็ต้องไปตกอยู่บนร่างของยักษ์เถื่อนตนสุดท้ายที่ยืนนิ่งไม่ยอมขยับ

“เจ้า...เป็นใคร อยู่หน่วยไหนถอดหมวกออกให้ข้าเห็นหน้าซะถ้าช้าละก็อย่าหาว่าข้าโหดร้ายที่จะฆ่าเจ้าทิ้งที่นี่”หัวหน้าหน่วยยักษ์เถื่อนยกดาบพาดไปที่บ่าของยักษ์เถื่อนตนสุดท้ายพร้อมที่จะลงมือในทันที

ยักษ์เถื่อนตนอื่น ๆก็ล้อมทหารยักษ์ตนนั้นไว้เช่นเดียวกัน

ขณะที่ทุกคนรอให้ยักษ์เถื่อนตนนั้นถอดหมวกออกทุกอย่างก็ตกสู่ความเงียบ เหลือแต่เสียงของลมหายใจและเสียงลมที่พัดผ่านเท่านั้น

มือของยักษ์เถื่อนที่ต้องสงสัยค่อย ๆยกขึ้นมาอย่าง ๆ ทุกการกระทำของยักษ์เถื่อนตนนั้นส่งผลให้ยักษ์ตนอื่น ๆเพิ่มความระมัดระวังเช่นเดียวกัน

แต่แล้วบางสิ่งก็เกิดขึ้น เมื่ออยู่ ๆยักษ์ตนนั้นจับไปแขนขวาของหัวหน้าหน่วยที่ถือดาบอยู่ มันรวดเร็วมากจนกระทั่งพวกเขานั้นก็ยังตอบสนองไม่ทัน

จากนั้นก็มีแรงบีบมหาศาลส่งไปที่เกราะแขนจนมันยุบลงตามแรงส่งผลให้หัวหน้าหน่วยยักษ์เถื่อนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดดาบที่อยู่ในมือหล่นลงทันที ดาบที่หล่นจากมือของหัวหน้าหน่วยยังไม่ทันที่จะหล่นลงพื้นมือของยักษ์ต้องสงสัยก็ยืนมารับดาบนั้นไว้จากนั้นก็อาศัยความเร็วแทงสวนเข้าไปที่รอยต่อของเกราะอก

อึก!ยักษ์เถื่อนหัวหน้าหน่วยที่พึ่งรู้ว่าตนโดนเล่นเข้าให้แล้วมันยืนมาจับที่ไหล่ของยักษ์ตนนั้นแต่ก็ไม่มีแรงมากนักเลือดที่ไหลออกมาจากปากและบาดแผลหยดลงสู่พื้นดินได้ปลุกให้ทหารยักษ์เถื่อนที่เหลือนั้นหายจากอาการตกใจ

แต่มันก็ตายไปแล้วเพราะยักษ์เถื่อนต้องสงสัยออกแรงไปที่ดาบมากขึ้นจนมันแทงผ่านหน้าอกทะลุลำคอจากนั้นก็เข้าสู่สมองทะลุศีรษะส่งผลให้ยักษ์เถื่อนผู้มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าหน่วยตายในทันที

“เจ้า...ทำอะไร บัดซบฆ่ามันเร็ว”รองหัวหน้าหน่วยที่ได้สติกลับมาก็สั่งการให้ลูกน้องฆ่ายักษ์เถื่อนตนนั้นทันทีแต่แน่นอนว่ายักษ์เถื่อนตนนั้นก็ไม่รอให้พวกทหารยักษ์ได้มีเวลาตอบสนองเพียงแค่ใช้หมัดที่หนักและรุนแรงราวกับปืนใหญ่ต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของทหารยักษ์ที่เหลือตนละหนึ่งหมัดพร้อมกับหลบการโจมตีของทหารยักษ์พวกนั้นอย่างง่ายดาย

หลังจากการปะทะที่รวดเร็วทุกอย่างก็จบลงตามตัวของทหารยักษ์เถื่อนขั้น 3มีรอยของหมัดอยู่หลายจุดโดยเฉพาะที่ใบหน้าที่ไร้ซึ่งหมวกเกราะปกต้องบางตนถึงกับมีรอยยุบจนสมองด้านในไหลออกมาและตายไปทั้งอย่างงั้น

ยักษ์เถื่อนต้องสงสัยที่ยืนอยู่เพียงหนึ่งเดินไปหาศพของหัวหน้ายักษ์เถื่อนขั้น4จากนั้นมือของเขาก็กลายเป็นกาบหอยแครงปีศาจขนาดใหญ่สองเมตรกลืนกินร่างของหัวหน้าหน่วยยักษ์เถื่อนลงไป

และไม่กี่วินาทีก็คลายเศษเหล็กจากชุดเกราะทิ้งออกมายักษ์เถื่อนตนนั้นมองไปที่เครื่องวัดระดับพลังงานที่ข้อมือของตนและกล่าวออกมา

“ได้มาอีกไม่กี่สิบหน่วย คงต้องไปหาต่อ”

และแน่นอนว่ายักษ์เถื่อนต้องสงสัยตนนั้นก็คือไนเรลนั้นเองไนเรลเดินไปที่รองหัวหน้าหน่วยค้นหาไปตามตัวของมันอยู่สักพักก็เจอกับแผนที่เส้นทางรับผิดชอบของแต่ละหน่วย

รอยยิ้มค่อย ๆปรากฏที่ใบหน้าของไนเรลจากนั้นเขาก็หายเข้าไปในความมืด หลังจากที่ไนเรลหายไปอยู่ ๆร่างของหนึ่งในทหารยักษ์เถื่อนก็ขยับ มันค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมาจากการสลบไป

“ข้ายัง ข้ายังไม่ตาย ฮ่า ๆ ข้ารอดตายมาได้ไม่ได้การต้องรีบไปเตือนท่านอูคาและตนอื่น ๆ” ยักษ์เถื่อนตนนั้นรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากกับการรอดเคราะห์กรรมครั้งนี้มาได้มันจึงไม่รอช้ารีบวิ่งกลับไปที่ทางอุโมงค์หลักแต่ในตอนนั้นมันหารู้ไม่ว่าไนเรลยังคงแอบดูอยู่

.....

หลังจากนั้นเหตุการณ์ในลักษณะนี้ก็เกิดขึ้นกับหน่วยอื่นๆ บางหน่วยก็มีทหารยักษ์เถื่อนที่รอดตายมาได้แบบปาฏิหาริย์แต่บางหน่วยก็ตายลงไปไม่เหลือแม้แต่ซาก

ขณะนี้ไนเรลกำลังจัดการฆ่าหน่วยยักษ์เถื่อนเป็นหน่วยที่20 อยู่ ยักษ์เถื่อนผู้เป็นหัวหน้าก็ร้องขอชีวิตด้วยทุกอย่างที่มี

แต่มันก็ไม่มีทางรอดไปได้เพราะไนเรลนั้นต้องการพวกระดับ4 ในการเพิ่มระดับพลังงาน

หลังจากจัดการแล้วไนเรลก็จงใจกลับไปร่างของมนุษย์เพื่อให้ยักษ์เถื่อนที่รอดอยู่ได้รับรู้ว่าเป็นไนเรลที่ตามล่าพวกมัน

เหตุที่ไนเรลทำเช่นนี้ก็เพื่อที่จะปล่อยข่าวออกไปและให้พวกมันตามมาหาไนเรลได้ถูกเขาจะได้จัดการระเบิดพวกมันให้ตายไปพร้อม ๆ กัน

ต้องบอกก่อนว่าพวกมันมีกันนับร้อยหน่วยซึ่งหมายถึงยักษ์เถื่อนนับพันที่กระจายกันออกไปหลายสิบ หลายร้อยกิโลเมตรรอบอุโมงค์หมายเลข 3ไนเรลคงไม่สามารถตามไปฆ่าพวกมันได้ทุกตัวดังนั้นการทำให้มันมารวมกันน่าจะดีที่สุดและทุกอย่างก็เป็นไปตามที่ไนเรลคาดการไว้เพราะหลังจากนั้นไม่นานอูคาที่ได้รับรายงานก็ต้องตกใจที่มีหน่วยยักษ์เถื่อนถูกฆ่าไปจำนวนมากและยังที่มีที่หายไปอีกหลายหน่วย

“ท่านที่ปรึกษาเรน นี่มันหมายความว่าอย่างไร!ทำไมถึงตายกันมากขนาดนี้หรือพวกทาสมนุษย์จะมีมากกว่าหนึ่ง?” อูคากล่าวออกมาด้วยความโกรธ

ที่ปรึกษาเรนที่ตอนนี้ก็ขมวดคิ้วมองไปที่รายงานที่อยู่ในมืออย่างไม่อยากจะเชื่อเช่นกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้

แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้พูดกันก็มีทหารยักษ์เถื่อนเข้ามารายงาน“ท่านอูคาเราเจอตัวคนร้ายแล้วอยู่ห่างจากที่นี่ไป 10 นาที ตอนนี้มีพวกเรา 20หน่วยกำลังจะล้อมมันไว้ที่ภูผาลาวา”

“เจอมันแล้วดีมากเรียกทุกตนกลับมาและไปที่ภูผาลาวาส่งกำลังทั้งหมดไป”อูคาสั่งการออกมาด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด

“ท่านอูคาข้าว่ามันแปลก ๆ นะกับเรื่องนี้”

“หึ จะแปลกใจอะไรถึงอย่างไรต่อให้มันเจ้าเล่ห์ขนาดไหนแต่ถ้าโดนจำนวนที่มากกว่าล้อมต่อให้มีพลังมากก็สิ้นท่าและดูแล้วจากการที่มันโดนล้อมน่าจะมีพลังแค่ระดับ 4 หรือต่อให้มีระดับ 5เจ้าจะกลัวอะไรมีข้าอยู่ทั้งตน” อูคากล่าวออกมาด้วยความมั่นใจและไม่สนใจคำค้านของที่ปรึกษาเรนอีก

“แต่ข้าก็กลัวว่านี่จะเป็นกับดักดังนั้นเจ้าเรียกรวมพลทหารที่อยู่ด้านบนอุโมงค์ทั้งหมดให้เตรียมพร้อมเผื่อมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นจะได้ลงมือได้ทันการ”หลังจากกล่าวเสร็จอูคาก็เดินออกไปพร้อมกับหน่วยทหารที่กลับมารวมตัวกันมุ่งหน้าไปที่ภูผาลาวาทันที

ที่ปรึกษาเรนที่ตอนนี้ถึงจะมีสีหน้าเข้มขึงพยายามนึกถึงเรื่องพวกนี้ว่ามันมีอะไรกันแน่แผนของผู้ที่อยู่เบื้องหลังต้องการอะไร แต่ถึงจะพูดแบบนั้นแต่เขาก็ยังคงทำตามคำสั่งของอูคาสั่งการให้ยักษ์เถื่อนนับครึ่งหมื่นเตรียมพร้อมไว้และยังมีบางส่วนที่ลงมาจากด้านบนมาที่ก้นอุโมงค์ซึ่งนี่คือการกระทำของท่านที่ปรึกษาเรนเองเพราะเขารู้สึกไม่ชอบมาพากล

......

ทางด้านของอูคาที่มาถึงบริเวณภูผาลาวาก็มองไปรอบๆ สูงขึ้นไปบนเนินเขาที่ด้านหลังเป็นภูผาลาวาตอนนี้ทหารยักษ์เถื่อนจำนวนมากล้อมบริเวณโดยรอบอย่างแน่นหนาแม้แต่แมลงก็ไม่สามารถบินผ่านได้

อูคามองไปที่ยักษ์เถื่อนที่ใส่เกราะยืนถือดาบอยู่ด้วยท่าทีองอาจที่เท้าเบื้องล่างมีศพของยักษ์เถื่อนจำนวนหลายนายอยู่ ยักษ์ตนนั้นก็คือไนเรลที่ใช้ความสามารถ [เทพไททัน A] เพื่อรอการมาถึงของอูคาอยู่ก่อนแล้ว

“บัดซบเจ้าเป็นใครเหตุใดต้องฆ่าพวกพ้องร่วมเผ่าพันธุ์ของตนด้วย” อูคาตะโกนถามออกไปจนสุดเสียงแต่ไนเรลก็ไม่ได้ตอบเขาทันที

ไนเรลมองไปที่ทหารยักษ์จำนวนหลายนับพันเบื้องล่างด้วยท่าทีขมวดคิ้วเล็กน้อยดูเหมือนว่าอูคานั้นจะระวังพอสมควรไม่รีบร้อนเข้ามาเพราะอูคาสั่งให้กองกำลังของตนแบ่งออกเป็นสองส่วนและให้แค่ยักษ์เถื่อนไม่กี่ร้อยเป็นแนวหน้าก่อน

“หึไม่เจอกันแค่ไม่นานแกก็ลืมฉันไปแล้วอย่างงั้นหรือ” ไนเรลที่ไม่ต้องเล่นบทยักษ์เถื่อนอีกแล้วจึงคืนล่างกลับมาเป็นมนุษย์ดังเดิม

เมื่ออูคาเห็นไนเรลที่กลับมาเป็นมนุษย์ด้วยแสงสว่างของลาวารอบ ๆ ทำให้อูคามองดูก็รู้ในทันทีว่ามันคือ ไนเรลมนุษย์ที่สร้างบาดแผลไว้ที่ใบหน้าและร่างกายของมัน

บาดแผลที่อูคาเริ่มชินกับมันแล้วก็รู้สึกเจ็บจี๊ดๆ ขึ้นมาในทันที

“เจ้านั้นเอง หึ!...ในเมื่อเจ้าหนีออกมาได้แล้วยังกล้ามาเผชิญหน้ากับข้าอีกหรือเจ้าไม่กลัวข้าที่จะฆ่าเจ้าทิ้งอย่างงั้นหรือ”

“กลัวแกอย่างงั้นหรือ ช่างน่าขันถ้าแกมีความสามารถในการฆ่าฉันได้ก็เข้ามา” ไนเรลพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยจากนั้นเขาก็ไม่รอช้าหยิบดาบที่ไม่สมกับขนาดตัวของมนุษย์อย่างไนเรลวิ่งลงปะทะกับทหารยักษ์เถื่อนแนวหน้าทันที

“รนหาที่ตายนัก ทุกตนฆ่ามันใครก็ตามที่ตัดหัวมันมาได้ข้าจะมอบรางวัลให้อย่างงาม”อูคามองไปที่ไนเรลด้วยสายตาอาฆาตและสั่งให้ทหารยักษ์เถื่อนทั้งหมดเดินหน้าเต็มกำลัง

ยักษ์เถื่อนแนวหน้านับร้อยที่ตอนนี้เตรียมตัวมาอย่างดีพากันยกโล่ขึ้นเป็นแนวกำแพงเหล็กหมายจะล้อมกรอบไนเรลไว้ด้านในเพราะต่อให้ไนเรลเก่งขนาดไหนก็ไม่ต่างจากหมูในอวย ตกอยู่ในกำมือพวกเขา

แต่พวกมันทหารยักษ์เถื่อนก็ถึงกับต้องตกใจเพราะทันทีที่ไนเรงจะปะทะกับกำแพงโล่ ไนเรลก็หยิบบางสิ่งออกมาจากเงา

นั้นก็คือโซ่โลหะพิภพที่รากยาวออกมาหลายเมตรและที่สำคัญปลายของมันผูกติดไว้กับกางเขนมนุษย์

ตอนนี้สิ่งที่ไนเรลถืออยู่นั้นกลายเป็นเหมือนกับสมอเรือขนาดยักษ์ไปแล้ว

“หลีกไปซะ” ไนเรลวิ่งลากโซ่โลหะพิภพไปจนสุดปลายโซ่จากนั้นก็กระตุกเหวี่ยงกางแขนมนุษย์ที่ติดอยู่กับโซ่ทำให้กางแขนมนุษย์ที่อยู่ด้านหลังพุ่งตรงเข้าหากำแพงโล่ด้วยพลังที่มหาศาล