[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ ตอนนี้เราอยู่จุดนี้  ในรัศมี 5 กิโลเมตรเราได้กำจัดซอมบี้ไปหมดแล้ว แม้จะมีซอมบี้อยู่ พวกมันก็เป็นตัวที่อพยพเข้ามาใหม่จึงไม่ได้ชุกชุมเหมือนเมื่อก่อน พวกคุณมาจากที่ไหนอย่างนั้นเหรอครับ ”

วินชี้ไปยังตำแหน่งบนแผนที่ให้ทุกคนที่เข้ามาใหม่มองเห็นว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนของเมือง X นายตำรวจมองแผนที่ พวกเขาเชี่ยวชาญการมองภาพมุมสูงบ่อยครั้งเพราะมีบางครั้งจะต้องเข้าไปในพื้นที่ที่ไม่สามารถใช้เครื่องมือสื่อสารได้จึงต้องอาศัยการมองแผนที่เป็นหลัก

“ เรามาจากตรงนี้ ”

โยฮันมองไปยังทิศใต้ของเมือง ตำแหน่งที่นายตำรวจเข้าพักก่อนจะเดินทางกลับหน่วยอยู่ห่างจากบริษัทของเขาไปเพียง 12 กิโลเมตรเท่านั้น เมื่อเห็นเส้นทางที่ตำรวจคาดการณ์ในการเดินทางมาเรื่อยๆจนมาถึงบ้านของเขา โยฮันก็พอเข้าใจได้ว่าเหตุใดตำรวจถึงไม่เจอซอมบี้เป็นฝูงเหมือนตอนที่เขาออกจากบริษัท นั่นก็เพราะว่าเส้นทางที่พวกเขาใช้ไม่ได้อยู่ในพื้นที่แออัด จึงทำให้ซอมบี้ไม่ได้เยอะเหมือนการวิ่งตัดเข้าตัวเมืองเหมือนที่เขาทำ

“ บ้านผมอยู่ตรงนี้ เราเจอตำรวจที่นี่ จากนั้นก็เดินทางมาด้วยกัน โดยข้ามสะพานนี้แล้วเข้าไปหลบในตึกที่คนของพวกคุณเจอเรา ”

วินมองดูแผนที่เส้นทางที่โยฮันและตำรวจใช้เดินทางนับว่าอันตรายไม่น้อยเพราะมีซอมบี้ระดับ 3 ที่พวกเขายังไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วยอาศัยอยู่ แม้พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ระดับ 3 บ่อยครั้งสิ่งที่ทำได้มีเพียงขับไล่มันไปเท่านั้น แล้วจากนั้นทุกคนก็พยายามฆ่าซอมบี้ระดับ 1 และ 2 เพื่อวิวัฒนาการครั้งที่ 3 แต่ถึงอย่างนั้นอัตราการวิวัฒนาการยังไม่มากพอที่จะทำให้พวกเขาวิวัฒนาการครั้งที่ 3 ได้ในเวลาอันใกล้นี้

“ ผมจะไม่ขอถามก็แล้วกันว่าพวกคุณทำอะไรก่อนที่ซอมบี้จะเกิด ผมจะถามแค่ว่า ในระหว่างซอมบี้เกิดพวกคุณทำอะไรไปบ้าง ผมอยากให้เล่ารายละเอียดทั้งหมดว่าเจอซอมบี้รูปแบบไหน พวกมันโจมตียังไง ข้อมูลพวกนี้จะทำให้เราเอาตัวรอดได้มากขึ้น นอกจากนั้นถ้าเห็นอะไรแปลกๆอย่างเช่นรังไหม ก้อนเนื้อติดอยู่ตามตึก หรืออะไรที่คิดว่าแปลกให้รีบบอกด้วยนะครับเพราะมันอาจจะเป็นไข่ของซอมบี้หรือไม่ก็เป็นตัวแปรที่ยกระดับความอันตรายของสถานการณ์ปัจจุบันให้น่ากลัวมากกว่าเดิม ”

ตำรวจเริ่มเล่าการเดินทาง สิ่งที่พวกเขาใช้เป็นหลักยังคงเป็นกระสุนปืนที่มีอยู่หลายพันนัด  วินที่ได้ฟังการเดินทางของตำรวจหลายสิบคนที่เหลืออยู่เพียง 8 คนพยักหน้ารับ เขารู้สึกเสียดายไม่น้อยที่ตำรวจฆ่าซอมบี้ด้วยการใช้ปืนเพราะระยะทางจากที่ตำรวจปรากฎตัวจนมาถึงที่นี่พวกเขาอาจจะวิวัฒนาการได้ถึง 2 ครั้งหรือไม่ก็ใกล้เคียง

“ พี่ชายโยฮัน คุณเจออะไรมาบ้างงั้นเหรอ ”

โยฮันเริ่มเล่าเรื่องการเจอซอมบี้ โดยจุดเริ่มต้นของเขาเกิดขึ้นที่โรงงาน เขาเล่าถึงเพื่อนร่วมงานกลายเป็นซอมบี้ จากนั้นก็บอกเกี่ยวกับการเดินทางมาช่วยน้องสาวที่โรงเรียนจนกลับมาถึงบ้านแล้วเจอซอมบี้ระดับ 2 อีกฝ่ายได้ฟังการเดินทางก็พอจะรู้ได้ว่าโยฮันเป็นหนึ่งในคนที่ปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ได้เร็วพอๆกับเขา  แค่ไม่ได้สร้างฐานหลบเท่านั้น

“ ซอมบี้ที่พี่เจอมีระดับไหนบ้างงั้นเหรอครับ ”

“ ระดับ 1 ระดับ 2 และระดับ 3 ส่วนมากจะเป็นสัตว์มากกว่า หนูเจอเยอะสุด รองลงมาจะเป็นสุนัขแล้วสุดท้ายก็แมว ซอมบี้มนุษย์นอกจากตัวสีแดงที่กินสารเคมีในบ้านฉันเข้าไปยังไม่เจอระดับสูงเลย”

“ นับว่าโชคดีมากเลยนะครับที่ไม่เจอซอมบี้มนุษย์ระดับ 2 หรือระดับ 3 มากกว่านี้ ”

“ ทำไมงั้นเหรอ ” โยฮันทำหน้าสงสัย เขารู้ว่าอีกฝ่ายจะต้องมีข้อมูลที่น่าสนใจแน่นอนจึงรอให้อธิบาย

“ จากที่ผมออกไปล่า พวกผมได้สังเกตพฤติกรรมซอมบี้หลายตัว ซอมบี้สัตว์จะเป็นกลุ่มแรกที่วิวัฒนาการได้เร็วมากๆ ยิ่งเป็นสัตว์ที่แพร่พันธ์ุได้รวดเร็วอย่างเช่นหนูยิ่งมีการวิวัฒนาการที่น่าทึ่ง แต่พลังของมันกลับน้อยที่สุดหากเมื่อเทียบกับสุนัข แต่สำหรับซอมบี้มนุษย์พวกมันพิเศษสักหน่อย การวิวัฒนาการของพวกมันช้ามากๆเมื่อเทียบกับชนิดอื่นๆ แต่ถ้าหากพวกมันเจอสารเคมีที่เหมาะสมหรือเจอพื้นที่สารปนเปื้อนที่มากพอ พวกมันจะวิวัฒนาการด้วยความรวดเร็วที่น่าตกใจไปกว่านั้นคือ ความสามารถของพวกมันจะถูกยกระดับให้สูงขึ้น ซึ่งซอมบี้มนุษย์ที่เราเผชิญหน้ามีแต่ตัวโหดๆทั้งนั้น ”

“ โหดในที่นี่คือโหดยังไงคะ ” แอลลี่เป็นฝ่ายถาม ซอมบี้ระดับ 3 ที่พี่ชายเธอฆ่านับว่าโหดแล้ว หากซอมบี้มนุษย์โหดยิ่งกว่าเธอจึงอยากรู้ความโหดของพวกมันเพราะซอมบี้ตัวสีแดงที่กินสารเคมีในบ้านของเธอยังไม่มีอะไรน่ากลัวนอกจากร่างกายที่ใหญ่โตเพียงเท่านั้น

“ โหดในที่นี้คือ ต่อสู้โหด พวกมันจะนำความเชี่ยวชาญของตัวเองมาปรับใช้ เช่นตัวที่เราเจอล่าสุดมันมีความเร็วที่น่าทึ่ง ขาของมันสามารถเตะรถให้บุบราวกับร่วงตกลงมาจากตึกได้ จากท่าทางของมันดูเหมือนว่าก่อนตายจะเป็นนักวิ่งมาก่อน การวิวัฒนาการของมันจึงเน้นไปที่การเสริมสร้างกล้ามเนื้อส่วนขาจนทำให้มันกลายเป็นอาวุธที่ทรงพลัง แล้วก็อีกตัวที่เราเจอ มันน่าจะเป็นพ่อครัวมาก่อน มันสามารถใช้มีดในมือได้อย่างเชี่ยวชาญ คนของเราที่เผชิญหน้ากับมันถูกฆ่าไปหลายคน ”

โยฮันเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นกับซอมบี้มนุษย์ในทันที ดูท่าเขามีโอกาสที่จะต้องเจอกับนักเลงหรือผู้ที่มีความชำนาญในอาชีพของตนเอง นักฟุตบอล นักมวย นักเลงและหลายๆอาชีพที่ต้องการความถนัดและความเชี่ยวชาญ 

“ ซอมบี้มนุษย์ที่เจอมีระดับ 3 ไหม ”

“ ไม่เลย เราเจอแค่ระดับ 2 ถึงอย่างนั้นพลังของมันกลับมากพอจะฆ่าผมที่วิวัฒนาการมาเป็นระดับ 3 ได้ง่ายๆเลยล่ะ ”

“ ถ้าให้เปรียบเทียบพลังซอมบี้ด้วยกัน ซอมบี้มนุษย์ระดับ 2 กับซอมบี้สัตว์ระดับ 2 อะไรน่ากลัวกว่า ”

“ ถ้าจะให้พูดถึงพลังโจมตีผมให้เท่ากัน แต่ซอมบี้มนุษย์จะน่ากลัวกว่าตรงที่ พวกเขามีความคิดและรู้วิธีที่จะใช้ความสามารถติดตัวฆ่าเหยื่อ หากถือมีดพวกเขาจะรู้ว่าต้องฟันมีดยังไง ต้องป้องกันยังไง ต่างจากซอมบี้สัตว์ที่ใช้สัญชาตญาณ แม้มันจะวางแผนได้ แต่ก็ไม่เท่าซอมบี้มนุษย์ ”

หลังจากที่เห็นว่าห้องเริ่มเงียบวินจึงเริ่มเป็นฝ่ายพูดต่อ

“ ยังไม่มีใครเจอรังหรือก้อนเนื้อแปลกๆตามตึกหรือตามทางใช่ไหมครับ งั้นมาต่อที่เรื่องถัดไป มีใครติดต่อภายนอกได้ไหมครับ ”

ทุกคนส่ายหน้า โยฮันเช่นเดียวกัน

“ แล้วก่อนที่ซอมบี้จะเกิดมีใครเล่นอินเทอร์เน็ตหรือเปิดวิทยุไหมครับ พอจะเจอสัญญาณแปลกๆไหม ”

แอลลี่ส่ายหน้าเธอกำลังเรียนจึงไม่ได้จับโทรศัพท์ ทางฝั่งตำรวจส่ายหน้าเช่นกันพวกเขาไม่สามารถเล่นอินเทอร์เน็ตได้  โยฮันฝากโทรศัพท์ไว้ที่แผนกจึงไม่เห็นคำเตือนใดๆเช่นกัน

“ สรุปแล้วไม่มีใครเห็นคำเตือนก่อนจะมีซอมบี้สินะครับ ”

“ หนูนึกออกแล้ว แม้จะไม่มีข่าวแต่เพื่อนหนูก็พูดถึงคนเมานอนหมดสติข้างถนนในเช้าของวันที่มีซอมบี้อยู่ค่ะ ”

วินพยักหน้าก่อนจะเล่าให้ทุกคนฟัง ผู้รอดชีวิตไม่มีใครได้รับข้อความหรือได้ยินผู้ประกาศข่าวพูดถึงเชื้อแปลกๆเช่นกัน ทว่าทุกคนกลับเห็นเหตุการณ์ที่มีคนเมานอนข้างถนนเหมือนกันหมด ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าคนเหล่านี้จะกลายเป็นซอมบี้

“ ผมขอถามอีกข้อก็แล้วกัน พวกคุณกินอะไรระหว่างเดินทางมาที่นี่ กินมากแค่ไหน กินน้อยแค่ไหน พอจะบอกผมได้ไหม ”

ตำรวจเป็นฝ่ายเปิดปาก พวกเขากินข้าววันละมื้อเท่านั้นเพื่อประหยัดอาหาร ในสถานการณ์ที่ทุกคนรู้ว่าตกอยู่ในอันตรายร่างกายจะปรับตัวจนหลายคนไม่รู้สึกหิว การกินข้าวเพียง 1 มื้อจึงทำให้พวกเขารอดมาจนถึงปัจจุบัน สำหรับโยฮันเขาไม่ตอบเพราะเขาต้องการให้ตนเองถูกเหมารวมกับตำรวจ

“ แล้วที่นี่กินข้าวกี่มื้ออย่างนั้นเหรอคะ ” แอลลี่เป็นฝ่ายสอบถาม เธออยากรู้ว่าคนนับร้อยที่อยู่ด้วยกันกินข้าวกันเยอะแค่ไหน

“ เรามีนักโภชนาการอยู่ 1 คน เขาจะเป็นคนควบคุมพ่อครัวให้ทำอาหารแต่ละมื้อจากวัตถุดิบที่เราได้มาจากซุปเปอร์มาร์เก็ต โดยเราจะกินกันแค่วันละ 1 มื้อเท่านั้นครับ ”

“ มีอาหารพออย่างนั้นเหรอคะ ”

“ ผมจะไม่ขอพูดถึงอาหารกระป๋องก็แล้วกันเพราะมันมีน้อยจึงใส่ลงไปในหม้อเพื่อเพิ่มรสชาติเล็กน้อยเท่านั้น เราจะพูดถึงข้าวสาร จากที่เราเก็บรวบรวมมาได้ทั้งหมด น่าจะเลี้ยงพวกเราได้ราว 3 เดือน แต่ไม่ต้องตกใจไปครับ เราพึ่งค้นพบสิ่งใหม่ที่สามารถกินได้” 

หลายคนที่อยู่ในห้องนั่งนิ่งโดยเฉพาะคนที่อาศัยอยู่ในสถานีแห่งนี้ แต่สำหรับตำรวจพวกเขารู้สึกผ่อนคลายเมื่อรู้ว่ามีสิ่งอื่นกินได้

“ อะไรเหรอคะ ”

“ เรากินตับของซอมบี้ได้ จากการให้หมอลองผ่าศพของมันดูทำให้เราพบว่าส่วนที่เป็นตับของมันกินได้ หลังจากที่ซอมบี้ตายเชื้อไวรัสบริเวณตับจะสลายหายไป ต่อให้มันจะเป็นตับของซอมบี้กลับไม่เหลือเชื้อที่จะทำให้เราเป็นซอมบี้ เราจึงเริ่มนำมันมาประกอบอาหาร ”

แอลลี่แสดงสีหน้าไม่สู้ดี เมื่อนึกไปถึงการกินตับซอมบี้ เธอนึกสภาพตัวเองเป็นมนุษย์กินคนที่ต้องกินเผ่าพันธุ์เดียวกัน

“ ไม่ต้องทำสีหน้าแบบนั้น เรากินแค่ตับซอมบี้สัตว์ ซอมบี้มนุษย์ร่างกายของพวกเขาเป็นพิษทั้งหมด ไม่มีอไรกินได้ ”

“ ฉันนึกว่าจะกินมนุษย์ด้วย ” แอลลี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก โยฮันจึงขอถามบางอย่าง

“ พวกคุณเก็บอาหารจากรอบๆมาหมดแล้วใช่ไหม ”

“ อย่างที่บอกไป ในรัศมี 5 กิโลเมตรเราเก็บทุกอย่างที่อยู่ในถุงอย่างดีกลับมาหมดแล้ว ต่อให้จะหลงเหลือแต่ก็คงหายาก ”

“ ซุปเปอร์มาร์เก็ต ร้านสะดวกซื้อก็ด้วย ”

“ พวกเราเข้าทุกร้านและเก็บทุกอย่างมาหมด แม้จะเป็นที่น่าเสียดายที่หลายอย่างถูกเจาะ แต่ก็ยังกินได้สำหรับคนที่วิวัฒนาการ  มีใครอยากจะถามอะไรอีกไหมครับ”

ทุกคนเงียบ ตำรวจต่างหันมองหน้าโยฮันเผื่ออีกฝ่ายจะมีคำถามบางอย่าง

“ ฉันขอถามหน่อย นายบอกว่าเป็นนักเรียน ม.6 นายเป็นนักกีฬาไหม ”

“ ไม่ครับ ”

“ นายฆ่าซอมบี้ได้ยังไง ”

“ ช่วงนั้นผมลาป่วย 1 วันจึงออกไปหาข้าวกิน บังเอิญว่าข้างร้านมีลุงกำลังตัดต้นไม้ด้วยเรื่อยไฟฟ้า ผมก็เลยใช้มันฆ่าซอมบี้ ตอนนี้เรื่อยไฟฟ้านั่นยังเก็บเอาไว้อยู่ ”

“ แต่มันคงไม่สามารถฆ่าระดับ 2 ได้ นายฆ่าพวกมันยังไง ”

“ เรื่องนั้นต้องขอบคุณการวิวัฒนาการของผม ดูเหมือนว่ามันจะผิดปกติเพราะหลังจากที่ผมวิวัฒนาการ 1 ครั้งจากการฆ่าซอมบี้จนกลายเป็นระดับ 2 ผมก็สามารถทำแบบนี้ได้ ”

ทุกคนมองไปยังวิน เขายกมือขึ้นมาทั้งสองข้าง จากนั้นก็เริ่มกัดฟันทำบางอย่าง ทุกคนจึงมองไปยังมือว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น ขณะที่ทุกสายตาจ้องมองไปยังมือของวิน เล็บของเขาก็ค่อยๆกลายเป็นสีดำดูแหลมคมราวกับมีด นิ้วมือทั้ง 10 มีเส้นเลือดสีดำห่อหุ้ม ทันทีที่ทุกคนเห็นมือที่เปลี่ยนไปจึงรู้ว่าเขาแปลกกว่าคนอื่นๆ

“ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ที่ผมคาดการณ์ได้คือ ทุกการวิวัฒนาการอาจจะเกิดความผิดพลาดที่นำไปสู่ผลลัพธ์ที่ดี ด้วยกรงเล็บที่คมเหมือนมีดจึงทำให้ผมฆ่าระดับ 2 ได้ด้วยตัวคนเดียว ด้วยการใช้มันจึงทำให้ผมรวบรวมคนอื่นๆแล้วสร้างที่นี่ได้เพียงแค่ใช้เวลา 2 วันเท่านั้น ”

โยฮันพยักหน้าด้วยความเข้าใจ ก่อนที่อีกฝ่ายจะถามถึงความสามารถพิเศษของเขา การจะเดินทางจากบริษัทมาจนถึงโรงเรียนแล้วก็กลับมายังบ้าน เขาจะต้องมีความพิเศษเช่นเดียวกัน ทุกคนจึงรอฟังว่าโยฮันจะตอบคำถามเช่นไร.