เล่ห์รักมาเฟีย

        ดวงตากลมโตกระพริบถี่ๆ ร่างบางขยับตัวอย่างยากลำบากด้วยความเมื่อยล้า พัชชาลืมตาตื่น ก่อนจะนึกทบทวนเรื่องเมื่อคืน เธอไม่ได้ฝัน เพราะลำแขนแกร่งยังกอดรัดเธอไว้แน่น

        "อื้อ~" พัชชาเบ้หน้าอย่างเจ็บปวด เธอรู้สึกแสบตรงกลางใจสาว ก่อนจะเหลือบเห็นคราบเลือดที่เปอะเปื้อนหน้าขา นี่เขาทำรุนแรงกับเธอเกินไปหรือเปล่า

        "คนใจร้าย ฮึก~ " เด็กสาวมองคนใจร้ายที่นอนหลับตาพริ้มไม่ทุกข์ร้อนอะไร เธอปาดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้ม ก่อนจะยกมือเขาออกจากเอวบาง

        พัชชาลุกเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธอยังไม่ได้กินยาคุม เด็กสาวรื้อค้นหาแผงยาคุมที่อยู่ในลิ้นชักหัวเตียง แต่มันกลับไม่พบ

        "เอาไว้ไหนนะ" หรือเธอจะลืมไป ร่างบางเดินหาจนทั่วห้องที่คิดว่าเธอจะวางไว้ แต่ก็ยังไม่เจอ

        "หาไอ้นี่อยู่หรอ " ลีวายชูแผงยาคุมเธอไว้ในมือ บนตัวเขานุ่งผ้าขนหนูเพียงผืนเดียว พัชชาเดินดุ่มๆเข้ามาแย่งแผงยาคุมแต่ไม่สำเร็จ เมื่อเขาเบี่ยงหลบ

        "ป๊าเอามาเดี๋ยวนี้นะ!!" พัชชามองเขาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง เธอยังไม่หายโกรธเขาเลยนะ พัชชามองคนตัวโตที่ยิ้มกริ่มที่ได้แกล้งเด็กสาว

        "หายโกรธป๊าก่อน" สรรพนามที่เรียกเปลี่ยนไป เมื่อเขารู้ความรู้สึกของตัวเอง ว่าต้องการเธอแค่ไหน เธอมีอิทธิพลต่อใจเขา และเขาทนไม่ได้ที่เธอไม่พูดคุยกับเขา ทำเหมือนเขาไร้ตัวตนแบบนี้

        "หนูบอกให้เอามานะป๊า นั่นมันของหนู!" พัชชาเขย่งเท้าไปแย่งแผงยาคุมกับลีวาย เขาชูขึ้นเต็มความสูงทำให้พัชชาเอื้อมไม่ถึง

        "หายงอนป๊าก่อน" เขายังยืนยันคำเดิม เมียไม่หายงอนเขาก็ต้องง้อสิถูกไหม แม้จะต้องใช้เล่ห์นิดหน่อยก็เถอะ

        "..........." ในเมื่อไม่ให้เธอก็ไม่เอา เด็กสาวยืนกอดอกอย่างแง่งอน

        "ไม่หายงอนจริงอ่ะ" และเขาก็ทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด เมื่อลีวายแกะยาคุมออกมาแล้วกินมันทีละเม็ด ทีละเม็ด

        "ป๊า!! แล้วหนูจะกินอะไร ท้องมาใครจะรับผิดชอบ!" พัชชาเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่เขากินมันจริงๆ

        "ก็ท้องไปสิ เมียคนเดียวป๊าเลี้ยงได้" มาเฟียหนุ่มตีมึนไม่สนใจเสียงโวยวายของเด็กสาว ใช่ เขาหมายความอย่างที่พูดจริงๆ

        "ฮึก~ แต่หนูไม่อยากท้องนี่ หนูยังเรียนอยู่ ฮือๆ~ " เด็กสาวปล่อยโฮออกมาสุดกลั้น น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว หากเธอท้องจะทำยังไง เรียนก็ยังไม่จบ แล้วถ้าหากเขาไม่รับผิดชอบ....

        ร่างบางหมุนตัวหนีเข้าห้องน้ำไป เธอนั่งร้องไห้อยู่ในนั้น ทำไมต้องทำร้ายจิตใจกันด้วย

        ก็อกๆๆ!!

        "พัชชา เปิดประตูให้ป๊าหน่อย ป๊าขอโทษ" ลีวายยืนเคาะประตูห้องน้ำพลางตะโกนเรียกเด็กสาว มีลูกกับเขามันลำบากใจขนาดนั้นเลยหรือ

        "อึก~ " นัยน์ตาเธอแดงก่ำ มันบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนัก สำหรับเธอ เธอไม่คู่ควรกับเขาสักนิด หากท้องมาจริงๆ เธอก็เป็นแค่ เมียเก็บ

        ก็อกๆๆ!!

        "หนู.. ออกมาเถอะนะ"

        "อึก~ "

        พัชชาเดินออกมาจากห้องน้ำ หลังจากนั่งร้องไห้อยู่นานหลายนาที มาเฟียหนุ่มมองหน้าเด็กสาวที่น้ำตาไหลพราก

        "เป็นอะไร ป๊าขอโทษ" เขาเอ่ยถามเสียงนุ่ม เขาไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งเธอ แต่อารมณ์มันไปเอง พัชชาก้มหน้างุดไม่ยอมพูดคุยด้วยก่อนจะเดินหนี

        "ถามว่าเป็นอะไร โกรธป๊าหรอ หืม" ลีวายเดินเข้าไปนั่งลงที่ปลายเตียงข้างเด็กสาว นิ้วเรียวเกลี่ยน้ำตาที่พวงแก้มเธอเบาๆ

        "อึก เปล่านี่คะ" เด็กสาวปฏิเสธน้ำตายังคงไหลไม่ขาดสาย ทำไมต้องทำแบบนี้กับเธอด้วย

        "ยังจะเปล่าอีก ก็เห็นอยู่ว่าร้องไห้ โกรธที่ป๊าไม่ให้กินยาหรอ" ลีวายจูบซับน้ำตาให้หญิงสาว เขาไม่ชอบน้ำตาของเธอเลย

        "หนูมีสิทธิ์โกรธด้วยหรอ ป๊าเป็นเจ้านายนี่ ทำอะไรก็ไม่ผิด" เธอพูดอย่างแง่งอน ใบหน้างอง้ำอย่างเอาแต่ใจ

        "ทำไมคิดแบบนั้น นี่โกรธป๊าจริงๆหรอ" ให้ตายเถอะ เขาไม่เคยต้องมาอ่อนโยน ง้อใครแบบนี้เลย แต่เพียงแค่เห็นเธอไม่พอใจเขาก็รู้สึกไม่สบายใจเลยสักนิด

        "............" พัชชาเงียบ นึกถึงตอนที่เขาดุด่า ทั้งๆที่เธอไม่ได้ทำผิดเลย แล้วยังมาแกล้งเธออีก

        "พัชชา..."

        "............"

        "หนูงอนป๊าหรอ" เมื่อเด็กสาวไม่ยอมพูดคุยด้วยเขาก็ต้องอ่อนลง ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมต้องแคร์เธอ

        "งอน?" เธอเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เธอนี่นะงอน ไม่ใช่ซะหน่อย เธอโกรธต่างหาก

        "ก็แบบนี้แหละเรียกว่างอน"

        "ใช่ หนูงอนป๊า โป้งด้วย" พัชชายกนิ้วโป้งให้ชายหนุ่มเป็นเชิงบอกว่าจะไม่คุยด้วย

        "เดี๋ยวๆ ป๊าผิดป๊าขอโทษก็ได้อะ" เขาเกยหน้าบนไหล่มนพลางมองเธอตาปริบๆ

        "คุณเมญ่าเป็นแฟนป๊าหรอ" พัชชาเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ แต่เธอก็อยากได้ยินจากปากเขา

        "ใครบอก ไปรู้มาจากไหน"

        "บอกมาเหอะน่า ใช่หรือไม่ใช่คะ" เด็กสาวจ้องมองอย่างรอคอยคำตอบ

        "ใช่......" คำตอบของเขาทำให้หัวใจของพัชชากระตุกวูบ เธอหลุบตาต่ำมองพื้นอัตโนมัติ

        "..........."

        "ใช่ซะที่ไหนล่ะ... เมื่อก่อนเป็น แต่ตอนนี้ไม่ได้เป็นแล้ว และป๊าก็มีเมียแล้วด้วย" เขาเอ่ยยิ้มๆ ดวงตากลมโตเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ

        "เมีย?" เมียที่ไหนอีกกัน หรือจะเป็นตัวจริงของเขา

        "ก็คนที่หน้างอ ร้องไห้อยู่นี่ไง" เอ๋? เธอหรอ เขาหมายถึงเธอใช่ไหม

        "ปะ..ป๊าพูดอะไร ใครเป็นเมียป๊า" พัชชาเอ่ยตะกุกตะกัก ลืมเรื่องที่โกรธไปหมดสิ้น

        "ต้องให้ทบทวนความจำไหมล่ะ" มือหนาดันเธอนอนราบกับที่นอนก่อนจะตามทาบทับ

        "ว๊ายย!! ป๊า ปล่อยนะ อื้อ..." เด็กสาวปล่อยอารมณ์ให้ไปตามห้วงตัณหาที่เขามอบให้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ให้มันเกิด

        อีกด้าน มือบางค่อยๆปิดประตูลงช้าๆ แผ่วเบา เล็บแหลมคมจิกที่เนื้ออย่างระบายความโกรธ ดวงตาแข็งกร้าวอย่างโกรธแค้น ที่ตรงนั้นมันควรจะเป็นเธอ ไม่ใช่อีเด็กนี่!

        "แกมันมารหัวใจ พัชชา!" ร่างบางเดินออกไปเงียบๆ เก็บความขุ่นมัวไว้ในใจ รอวันชำระ....

        "อ้าว หายไปไหนมาละเอ็ง" ป้านวลเอ่ยถามลำดวนที่เดินใบหน้าบูดบึ้งเข้ามา ร่างบางกระแทกตัวนั่งที่เก้าอี้อย่างแรง

        "ไปเดินเล่นแถวนี้แหละ"

        "อู้งานคืองานถนัด" กิ๊กเอ่ยลอยๆ

        "แกว่าใคร!" ลำดวนตวัดตามองอย่างไม่พอใจ

        "อย่ามาเถียงกันแถวนี้! ทำงานไป" ป้านวลเอ่ยห้ามสองสาวที่แขวะกันได้ทุกเมื่อ

        "หู้วว ได้อะไรมาเยอะแยะอ่ะพี่กุ๊ก"

        "มะม่วงหลังบ้านจ้ะ พอดีพี่เห็นว่ามันออกลูกเต็มต้น เลยเก็บมา" เธอว่าพลางนำมะม่วงไปแช่ไว้ในตู้เย็น

        "เอ้าๆ มาๆช่วยกันทำกับข้าวให้นาย"