เมฆาสืบล่าผี (ฉบับไร้เวท) - The Series

        ตอนที่ 16 – ความทรงจำในเสียงสุดท้าย

        ไฟทุกดวงในบ้านดับสนิท

        เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน คือเสียง “ไวโอลินลากโน้ตยาว” ก่อนทุกอย่างจะเงียบลงจนได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจเต้น

        วรุฒกับจิตรายืนนิ่งในความมืด

        “พี่เมฆา... พี่อยู่ไหนครับ?”

        ไม่มีคำตอบ

        มีเพียงแสงบาง ๆ จากเครื่องบันทึกเสียงที่กระพริบอยู่กลางห้อง

        เมฆานั่งอยู่ตรงนั้น — เงียบ สงบ เหมือนคนกำลังฟังอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน

        “พี่...” จิตรากลั้นใจเรียกอีกครั้ง

        เขาหันมาช้า ๆ ดวงตาเหมือนคนละคน

        “เขาอยากให้ผมจำ”

        “จำอะไรครับ?” วรุฒถามระวัง ๆ

        “ตอนที่ผมทำให้เขาตาย...”

        สิบห้าปีก่อน

        เสียงไวโอลินแว่วจากห้องทดลองกลางเมือง

        ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งจ้องกราฟคลื่นสมองบนหน้าจอ

        ข้าง ๆ เขาคืออาจารย์ของเขา — ดร.ปิยะ ผู้บ้าคลั่งในเสียง

        “เสียงคือภาษาของจักรวาล เมฆา นายเข้าใจไหม?”

        “ครับอาจารย์ แต่เรากำลังทดลองกับสมองมนุษย์จริง ๆ แบบนี้มัน...”

        “วิทยาศาสตร์ไม่รอคนกลัว นายอยากได้ความจริง หรืออยากได้ความปลอดภัย?”

        คืนนั้น พวกเขาทดลอง “โครงการ Resonance” ครั้งแรก —

        ดร.ปิยะเสียบอิเล็กโทรดเข้าที่ขมับตัวเอง เพื่อบันทึกเสียงคลื่นสมองที่เชื่อมกับไวโอลินไฟฟ้า

        เสียงบรรเลงแรกงดงาม แต่พอถึงโน้ตสุดท้าย เสียงแหลมสูงกะทันหันดังขึ้น

        ดร.ปิยะสะดุ้ง เงยหน้าขึ้น...แล้วหัวใจหยุดเต้นทันที

        “ผมพยายามช่วย แต่สายทั้งหมดไหม้ ผมจำได้แค่เสียงโน้ตสุดท้าย” เมฆาพูดเสียงเบา

        “หลังจากนั้น เสียงนั้นติดอยู่ในหัวผม... ผมได้ยินมันทุกคืน”

        วรุฒขนลุก “พี่หมายถึง...”

        “เสียงของเขา ไม่เคยหายไป”

        จู่ ๆ เสียงไวโอลินก็ดังขึ้นอีกครั้ง —

        แต่คราวนี้ไม่ใช่จากเครื่องดนตรี ไม่ใช่จากเทป

        มันดัง “จากในกำแพง” รอบตัวพวกเขา

        เหมือนบ้านทั้งหลังกลายเป็นเครื่องขยายเสียง

        จิตรากรีดร้อง “พี่! ผนังมันขยับ!”

        ไม้ผนังสั่นสะเทือน มีรอยแตกแยกเป็นรูปคลื่น

        จากช่องแสงนั้น “ควันดำ” ค่อย ๆ ซึมออกมา แล้วจับตัวเป็นรูปร่างของชายคนหนึ่ง —

        ใบหน้าขาวซีด มือถือคันชักไวโอลินที่ไม่แตะพื้น

        “เราไม่ได้แยกจากกัน เมฆา... เราแค่เล่นคนละท่อน”

        เมฆายืนนิ่ง ดวงตาสบกับเงานั้นโดยไม่ไหวหวั่น

        “คุณไม่ใช่ผี คุณคือพลังงานคลื่นสมองที่ค้างอยู่ในระบบ ผมสร้างคุณเอง”

        “ใช่ นายสร้างฉัน... และฉันก็จะเล่นต่อให้จบ”

        ไวโอลินในมือมันเริ่มขยับเอง

        โน้ตแรกดังขึ้น แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงเศร้า

        มันเป็นเสียง “หัวเราะ”

        จิตราเอามืออุดหู “หนูฟังแล้วเหมือนเสียงคนบ้าเลยพี่!”

        เมฆายิ้มบาง “ก็ดร.ปิยะเป็นอัจฉริยะที่บ้าระดับนั้นจริง ๆ”

        “พี่จะทำยังไงครับ?” วรุฒถาม

        “จะไม่หนีเหรอ?”

        “หนีทำไม? ผมต้องฟังเพลงนี้ให้จบ”

        เขาค่อย ๆ ก้าวเข้าไปตรงหน้าเงานั้น

        หยิบไมค์จิ๋วขึ้นมาเสียบเข้ากับเครื่องสแกนคลื่นเสียง

        “คุณต้องการให้ผมได้ยินเสียงสุดท้ายใช่ไหม?”

        “ใช่...”

        “งั้นให้ผมเล่นกับคุณอีกครั้งสิ”

        เขาหยิบไวโอลินของตัวเองขึ้นมา — เครื่องที่เขาเคยใช้ร่วมกับอาจารย์เมื่อสิบห้าปีก่อน

        จับคันชักขึ้นตรง... แล้วเริ่มเล่นทำนองเดียวกัน

        เสียงทั้งสองเริ่มทับกัน

        โน้ตสั่น สะท้อน ก้องกลับไปมาระหว่างคนกับเงา

        วรุฒกับจิตราต้องหลบ เพราะแรงสั่นสะเทือนจากคลื่นเสียงทำให้กระจกแตกเป็นแถบ

        จนกระทั่ง... โน้ตสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกัน — แล้วทุกอย่างก็เงียบ

        ควันดำจางหาย เงาของดร.ปิยะค่อย ๆ ละลายหายไปในอากาศ

        เหลือเพียงไวโอลินสีดำตกอยู่กลางห้อง

        เมฆาวางคันชักลง หายใจลึก

        “จบแล้ว”

        วรุฒยังไม่แน่ใจ “พี่แน่ใจนะครับว่า...เขาไปจริง ๆ?”

        เมฆายักไหล่ “ถ้าเขายังอยู่ ก็หวังว่าอย่างน้อยจะช่วยตั้งสายให้ตรงบ้าง”

        จิตราถอนหายใจ “พี่นี่นะ เจอผีแล้วยังมีอารมณ์เล่นมุกอีก”

        “ก็ต้องมีสิ” เมฆายิ้มมุมปาก “ไม่งั้นเสียงหัวใจคนฟังมันจะเบาเกินไป”

        *จบตอนที่ 16 – ความทรงจำในเสียงสุดท้าย*

        Next ตอนที่ 17 – เสียงที่ไม่ควรมีอยู่

        หลังเหตุการณ์เงียบสงบได้ไม่นาน เมฆาเริ่มตรวจพบว่าคลื่นเสียงแบบเดียวกับ “Resonance” กำลังแพร่กระจายไปในพื้นที่อื่น — และบางคนเริ่มได้ยิน “เสียงเรียก” ให้ฆ่าตัวตายตามทำนอง...