หยางเถาอวี้ เทพเซียนต่างโลก

        ข่าเอ๋อพาหยางเถาอวี้ไปยังสถานที่แห่งหนึ่งในพริบตา

        แรกที่เห็นเด็กสาวถึงกับปากอ้าตาค้างมือไม้อ่อนอาการคงไม่ต่างกับตอนที่จุ้ยเฉียงกับจุ้ยเหม่ยเห็นผลไม้รสเลิศกองสุมอยู่ตรงหน้ากระมัง

        ที่นี่นับว่าเป็นสวรรค์สำหรับนักปรุงยาชัดๆเต็มไปด้วยสมุนไพรหายากระดับสูงระดับเซียนนานาชนิดนอกจากหญ้าไส้ขาดแล้วยังมีสมุนไพรหน้าตาแปลกใหม่ที่นางไม่เคยเห็นจากในตำราขึ้นอยู่มากมายอีกทั้งยังมีความสมบูรณ์อย่างยิ่ง

        “พี่สาวท่านจะดีใจอะไรนักหนา พืชพวกนี้ก็แค่อาหารของข้ากับท่านพ่อท่านแม่เท่านั้นรสชาติไม่ได้เรื่อง ขมฝาดเป็นที่สุด สู้ผลไม้ของท่านไม่ได้เลยสักอย่างพวกดอกไม้ถึงแม้จะมีกลิ่นหอม เกสรของพวกมันมีรสหวานแต่ก็สู้ผลไม้ของท่านไม่ได้อยู่ดี”

        “ฮ่าๆๆเจ้าไม่รู้อะไร สำหรับมนุษย์แล้วแปลงสมุนไพรเหล่านี้ของเจ้ามีทั้งมูลค่าและคุณค่าสูงจนมิอาจประมาณได้เลยทีเดียวพ่อแม่เจ้าเอ่ยอนุญาตราวกับรู้ใจข้ายิ่งนัก งั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะจะขอปันไปปลูกทุกชนิดเลยเชียว” กล่าวจบหยางเถาอวี้จึงไม่รอช้านางเริ่มลงมือขุดสมุนไพรทุกอย่างเข้าไปปลูกในมิติโดยมีข่าเอ๋อกับรุ่ยเอ๋อออกมาคอยแนะนำวิธีการขุดและเก็บรักษาอย่างถูกวิธีสำหรับพืชแต่ละชนิดเพื่อมิให้พวกมันบอบช้ำในระหว่างขุดย้ายและมีความสมบูรณ์ที่สุด

        หยางเถาอวี้ถึงกับต้องเรียกให้กงซุนชื่อเหยียนออกมาช่วยกว่าจะเก็บได้ครบหมดทุกชนิด ทั้งสองใช้เวลาขลุกอยู่ที่สวนแห่งนี้หลายวันเลยทีเดียว

        ส่วนข่าเอ๋อจุ้ยเฉียนกับจุ้ยเหม่ยก็ง่วนอยู่กับการปลูกผลไม้นานาชนิดเช่นกันหยางเถาอวี้ยังปันแร่สำคัญเช่นแก่นหินแปรปรวน หินกำเนิดพิภพ ผลึกหยกระดับสูงเช่นผลึกหยกม่วงและผลึกหยกแดงและอัญมณีกำเนิดแสงสวรรค์อนันต์ที่นางเพิ่งคิดวิธีปลูกโดยไม่ทำลายค่ายกลกำเนิดแสงได้สำเร็จเมื่อไม่นานมานี้รวมถึงมอบต้นปราณอัคคีที่ที่นี่ไม่มีต้นหนึ่งกับต้นปราณกำเนิดพิภพที่เพาะจากเมล็ดและการตอนกิ่งอย่างละต้นให้ครอบครัวซือคงจ่วนอี๋น้อยปลูกอีกด้วย 

        “นังหนูเจ้าช่างน่ารักจริงๆ กระทั่งของวิเศษเหล่านี้ยังแบ่งให้พวกเราอย่างไม่มีหวงแหน”

        “ข้ารู้ว่าพวกท่านจะปกปักษ์รักษามันได้โดยไม่เป็นอันตรายต่อตัวพวกท่านเจ้าค่ะจึงกล้ามอบให้ อีกอย่าง ตัวข้าเองก็มีเป้าหมายที่จะช่วยฟื้นฟูพลังปราณและพลังธาตุต่างๆบนโลกบำเพ็ญเซียนแห่งนี้อยู่แล้ว นี่จึงถือเป็นการเริ่มต้นเจ้าค่ะ”

        “อืมแปลว่าเจ้ารู้ถึงปัญหาพร่องพลังปราณและพลังธาตุบนโลกบำเพ็ญเซียนใบนี้สินะ วางใจได้พวกเราจะดูแลรักษาสิ่งที่เจ้ามอบให้เป็นอย่างดีรับรองว่าจะไม่มีมนุษย์หน้าโง่ที่ไหนกล้าบุกรุกเข้ามาในใจกลางป่าหมื่นอสูรแห่งนี้เด็ดขาดแต่ถึงกล้าเข้ามาเหยียบ พวกมันก็จะไม่มีทางกลับออกไปได้แน่”จุ้ยเฉียงยืดอกตอบอย่างมั่นใจ

        “เดี๋ยวนะเจ้าคะข่าวลือที่ว่าใจกลางป่าหมื่นอสูรมีสัตว์อสูรน่ากลัวอาศัยอยู่มีความอันตรายยิ่งยวดกระทั่งแม้แต่จอมยุทธ์ชั้นแนวหน้าทั้งหลายก็ยังไม่กล้าบุกรุกเข้ามา...อสูรร้ายที่ว่านั่น...คงไม่ใช่พวกท่านพ่อจุ้ยเฉียงกับท่านแม่จุ้ยเหม่ยหรอกนะเจ้าคะ” หยางเถาอวี้เอะใจ

        “ไม่ใช่พวกข้าแล้วจะเป็นพวกใครไปได้เล่าก็บอกแล้วว่าข้านี่แหละคือผู้สุดแข็งแกร่งในใต้หล้า ฮึ นังหนูทำหน้าแบบนี้แปลว่าเจ้าไม่เชื่อหรือยังไง” จุ้ยเฉียนขมวดคิ้วถามด้วยน้ำเสียงฉุน

        “เอ่อข้าน้อยมิกล้าๆ เจ้าค่ะ แค่สงสัยนิดหน่อยเท่านั้นเอง พวกท่านสองตนออกจะใจดีปานนี้เหตุใดมนุษย์และสัตว์อสูรตนอื่นๆ ถึงได้หวาดกลัวล่ะเจ้าค่ะ”

        “หึบอกให้เจ้ารู้ก็ได้ ถึงพวกข้าจะไม่เคยฆ่าใคร แต่ก็ขี้รำคาญนัก หากเตือนแล้วไม่ฟังข้าก็แค่จับพวกที่กล้าบุกรุกเข้ามาในถิ่นของข้าโยนเข้าไปในหลุมดำเท่านั้นเองมันจะไปยากอะไร แค่นี้ก็หมดปัญหา จบมะ!”

        หลุมดำ!ซือคงจ่วนอี๋ถึงขนาดเปิดปิดหลุมดำได้ตามใจชอบเลยเชียวหรือเช่นนี้ก็นับว่าสุดยอดของสุดยอดแล้วจริงๆ

        “ท่านพ่อจุ้ยเฉียงท่านแม่จุ้ยเหม่ยยอดเยี่ยมที่สุดจริงๆ เจ้าค่ะแล้วพวกท่านพอจะบอกอวี้เอ๋อได้หรือไม่เจ้าคะว่าพวกท่านปกป้องสิ่งใดเป็นพิเศษอยู่หรือเปล่า”หยางเถาอวี้ตั้งข้อสังเกตในใจว่าเหตุใดครอบครัวซือคงจ่วนอี๋น้อยจึงไม่เคยออกไปจากใจกลางป่าหมื่นอสูรทั้งๆที่พวกเขานับว่าเป็นผู้ที่จะเดินทางไปยังแห่งหนตำบลใดก็ได้บนโลกบำเพ็ญเซียนใบนี้ได้อย่างอิสระด้วยความสามารถในการเดินทางตัดผ่านมิติ

        สองซือคงจ่วนอี๋หรี่ตามองเด็กสาวด้วยท่าทีครุ่นคิด“บอกกับเจ้าก็คงไม่เสียหายอะไร บางทีนี่คงเป็นโชคชะตาใจกลางป่าหมื่นอสูรแห่งนี้เป็นแหล่งกำเนิดศักดิ์สิทธิ์ของพลังธาตุไม้กับพลังธาตุดิน”จุ้ยเฉียงเอ่ย

        “แหล่งกำเนิดศักดิ์สิทธิ์ของพลังธาตุไม้กับธาตุดิน?”ได้ฟังเช่นนี้เด็กสาวจึงตาลุกวาวด้วยความสงสัยใคร่รู้เรื่องนี้นางไม่เคยได้ยินได้อ่านจากที่ไหนมาก่อน

        “ถูกต้องพลังธาตุไม้และพลังธาตุดินบนโลกใบนี้ล้วนถือกำเนิดขึ้นมาจากใจกลางป่าหมื่นอสูรแห่งนี้ส่วนแหล่งพลังธาตุน้ำกำเนิดที่ทวีปเสวียนอู่ พลังธาตุลมกำเนิดที่ทวีปไป๋หู่พลังธาตุไฟกำเนิดที่ทวีปจูเชวี่ย และพลังธาตุทองกำเนิดที่ทวีปหวงหลง”

        “เป็นเรื่องน่าประหลาดใจอย่างยิ่งตอนที่เจ้ามอบต้นปราณกำเนิดพิภพ แก่นหินแปรปรวนหินกำเนิดพิภพและอัญมณีกำเนิดแสงสวรรค์อนันต์ให้เรา พวกเราทั้งดีใจและตกใจข้าจึงเริ่มคิดว่าการที่ข่าเอ๋อพาเจ้าเข้ามาถึงที่นี่คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญหากแต่เป็นชะตาลิขิตบางทีเจ้าคงสามารถช่วยกอบกู้โลกใบนี้ให้พ้นจากวิกฤตและความดับสูญได้จริงๆเพราะทุกอย่างที่เจ้ามอบให้ ล้วนเป็นสิ่งที่สามารถช่วยให้แหล่งกำเนิดพลังธาตุไม้พลังธาตุดินและพลังธาตุแสงฟื้นฟูกลับคืนมาได้”จุ้ยเฉียงบอกเล่าถึงความลับที่เก็บงำและปกปักษ์รักษาไว้“ทว่าสำหรับพลังธาตุแสงนั้นจะสมบูรณ์ที่สุดหากเจ้าสามารถนำอัญมณีกำเนิดแสงสวรรค์อนันต์ไปปลูกที่ทวีปหวงหลงได้ธาตุทองของที่นั่นย่อมเกื้อหนุนต่อธาตุแสงที่สุด

        “ข้าจะจดจำไว้เจ้าค่ะ”

        “เรื่องนี้หากแพร่ออกไปอาจมีสำนัก กลุ่มอำนาจหรือผู้เห็นแก่ตัวที่ต้องการครอบครองพลังต้นกำเนิดศักดิ์สิทธิ์โดยไม่นำพาต่อความล่มสลายของโลกบำเพ็ญเซียนหากเป็นเช่นนั้น แหล่งกำเนิดศักดิ์สิทธิ์จะถูกปนเปื้อนด้วยพลังมารจากหัวใจที่ชั่วร้ายเหล่านั้นโลกบำเพ็ญเซียนก็จะมิใช่โลกบำเพ็ญเซียนอีกต่อไป แต่กลายเป็นครรภ์กำเนิดมารแทน”จุ้ยเหม่ยเล่าเสริม

        “พวกท่านนับว่าเป็นผู้เสียสละอย่างแท้จริงที่ต้องคอยปกป้องสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้” หยางเถาอวี้รู้สึกนับถือครอบครัวซือคงจ่วนอี้ด้วยใจจริงพวกเขาไม่อาจไปไหนได้ต้องเสียสละใช้ชีวิตอยู่ในสถานที่แห่งเดียวมาเป็นเวลายาวนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจทราบได้

        “ฮึรู้ก็ดีแล้วนังหนู” จุ้ยเฉียงเชิดคาง ยกสองมือน้อยๆ ขึ้นกอดอกที่ยืดจนสูงท่วงท่าภาคภูมิใจกับหน้าที่ของตนยิ่ง

        “แล้วที่ทวีปอื่นๆก็มีเผ่าพันธุ์ซือคงจ่วนอี๋เช่นพวกท่านคอยพิทักษ์แหล่งกำเนิดศักดิ์สิทธิ์แต่ละแห่งหรือเจ้าคะ”

        “ง่า..บอกตามตรง เรื่องนี้พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะตั้งแต่ที่พวกเราถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกบำเพ็ญเซียนก็ถูกหน้าที่บังคับพวกข้าไม่เคยออกจากทวีปชิงหลงเลย จึงไม่รู้ถึงสถานการณ์ของทวีปอื่นๆ”

        “ถ้าพูดให้ถูกต้องบอกว่าไม่เคยออกจากป่าหมื่นอสูรเลยต่างหากขอรับ” ข่าเอ๋อแย้งบิดาของตน

        “เออๆก็นั่นแหละ แหม หากพูดเช่นนั้นมิฟังเหมือนว่าพวกเราเป็นกบในกะลาหรอกรึไอ้ลูกไม่รักดี ไม่รู้จักรักษาหน้าตาของพ่อแม่มันบ้างเลย”จุ้ยเฉียงเขกหัวเจ้าตัวเล็กไปโป๊กหนึ่งอย่างหมั่นเขี้ยว

        “โอ้ยท่านพ่อก็ ไม่ยอมรับความจริงไปได้”

        “นี่ปาป๊าพูดไปแล้วก็น่าเศร้าเหมือนกันนะ เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ไหนๆไอ้ลูกไม่รักดีก็เคยหนีออกไปนอกป่าหมื่นอสูรครั้งหนึ่งแล้วให้มันติดตามนังหนูออกไปท่องโลกกว้างสักครั้งดีหรือไม่” จุ้ยเหม่ยทำท่าครุ่นคิดไม่นานจึงเอ่ยออกมาด้วยท่าทางสองจิตสองใจ นางอยากให้ข่าเอ๋อได้ออกไปเห็นโลกกว้างไม่ต้องถูกปิดกั้นด้วยหน้าที่เฉกเช่นตนกับสามี

        ข่าเอ๋อหูผึ่งทันทีที่ได้ยินข้อเสนอของมารดามันนิ่งฟังคำตอบจากจุ้ยเฉียงอย่างใจจดใจจ่อ

        จุ้ยเฉียงทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งตัวมันเองสมัยหนุ่มๆ ก่อนมีลูกก็เคยนึกอยากออกไปท่องโลกเช่นกันมันหันไปมองหน้าข่าเอ๋อที่กำลังทำตาบ้องแบ๊วจ้องมองมาอย่างคาดหวัง “เจ้าอยากไปหรือไม่”

        ข่าเอ๋อเกือบสวนกลับไปว่า‘ไม่น่าถามเลยท่านพ่อ ข้าก็ต้องอยากไปอยู่แล้ว’ แต่นึกขึ้นได้เสียก่อนจึงเลือกตอบกลับไปด้วยท่าทีเจี๋ยมเจี้ยมเป็นที่สุด “อยากไปขอรับท่านพ่อ”

        “หากออกไปท่องโลกกว้างย่อมหลีกไม่พ้นอันตรายตัวเจ้ายังไม่เคยฝึกวิธีการเปิดปิดมิติหลุมดำซึ่งเป็นไม้ตายของสัตว์อสูรซือคงจ่วนอี้เช่นพวกเราเพราะฉะนั้น เจ้าต้องอยู่ฝึกทักษะนี้ให้สำเร็จเสียก่อนข้าถึงจะอนุญาตให้ออกไปจากป่าหมื่นอสูรแห่งนี้ได้ ตกลงหรือไม่”

        “หาแล้วพี่สาวจะรอข้าไหวหรือขอรับท่านพ่อล่ะก็”ข่าเอ๋อหันไปตัดพ้อต่อว่าจุ้ยเฉียงด้วยสายตาก่อนจะหันไปลุ้นดูท่าทีของหยางเถาอวี้

        เด็กสาวจึงได้แต่เอ่ยถาม“การฝึกทักษะปิดเปิดหลุมดำนี้ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่หรือเจ้าคะ”

        “อันที่จริงทักษะเหล่านี้ถือเป็นทักษะที่ถ่ายทอดกันมาทางสายเลือดใช้ด้วยสัญชาติญาณเป็นหลัก ทว่าการปิดเปิดมิติหลุมดำนั้นมีความพิเศษ จะต้องกอรปด้วยความเข้าใจอย่างถ่องแท้เสียก่อนจึงจะสำเร็จได้ดังนั้นอย่างเร็วคงสักเจ็ดวัน อย่างช้าคงหลายสิบปีขึ้นอยู่กับความฉลาดของไอ้ลูกไม่รักดีตัวนี้”จุ้ยเฉียงตอบอย่างเห็นเป็นเรื่องสามัญ ทว่าคนฟังกลับต้องคิดหนัก

        “อย่างช้าหลายสิบปีเลยหรือเจ้าคะ...ข้าคงรอนานขนาดนั้นไม่ไหว”แม้การมีข่าเอ๋อร่วมเดินทางไปด้วยจะมีข้อดีอยู่หลายอย่าง ด้วยความสามารถของมันถือเป็นไม้ตายชั้นยอดสำหรับหลบหนียามเจอเภทภัยโดยแท้อย่างเช่นตอนที่เผชิญการคุกคามจากยอดฝีมือขั้นกำเนิดเซียนเช่นเหล่ยอ้าวฉีเป็นต้นแต่หากต้องเสียเวลาถึงหลายสิบปี นั่นหมายความว่าหนทางกลับสู่บ้านเกิดต้องถูกเลื่อนออกไปอีกนานทีเดียวปัญหาข้อนี้ไม่มีปลายปิดไม่ได้

        “เอาอย่างนี้ข้าจะรอเจ้าอีกหนึ่งเดือน เดือนเดียวเท่านั้น” หยางเถาอวี้ตัดใจเล่นบทโหดอีกไม่นานสถานศึกษาชิงหลงเยี่ยนจะเปิดรับสมัครศิษย์แล้วนางตั้งใจจะไปให้ถึงทันการรับสมัครก่อนหน้านี้หยางเถาอวี้เคยสอบถามและขอดูแผนที่การเดินทางจากเมืองเส้าไปยังสถานศึกษาชิงหลงเยี่ยนกับเยี่ยนหรูมาก่อนเขาบอกว่าการเดินทางทั่วไปใช้เวลาราวสองอาทิตย์ นางคำนวณเทียบดูแล้วหากให้ทีเจวันพาบินไปในโหมดล่องหน ใช้เวลาเพียงสองวันก็ถึง สถานศึกษาเปิดรับสมัครศิษย์ใหม่เป็นเวลาหนึ่งเดือนดังนั้นจึงควรทัน เส้นตายสำหรับข่าเอ๋อจึงเป็นเวลาเพียงเดือนเดียว

        “เดือนเดียว!”ข่าเอ๋อร้องเสียงหลง

        “ดีตกลงตามนี้” จุ้ยเฉียงสรุปอย่างเด็ดขาด “ได้ยินแล้วใช่หรือไม่ไอ้ลูกพ่อเจ้าต้องฝึกให้ได้ภายในหนึ่งเดือน ไม่เช่นนั้นก็คืออด!”

        “เจียโหยว1สู้ๆ นะลูกรัก เพื่อตัวของเจ้าเอง” จุ้ยเหม่ยขยับเข้ามาตบไหล่ที่กำลังสั่นน้อยๆของข่าเอ๋อ

        “ฮึ่มพวกท่านรุมกันรังแกข้า” ข่าเอ๋อแทบอยากจะลงไปดิ้นพราดๆ กับพื้น

        “พูดแบบนี้เจ้าไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยหรือยังไงเอาล่ะ อย่ามัวเสียเวลาอยู่อีกเลย ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน พ่อกำลังมีไฟเริ่มไปฝึกกันเดี๋ยวนี้เลยเถอะ มาม๊าจ๋าระหว่างนี้ปาป๊าจ๋าฝากเฝ้าบ้านของเราด้วยนะ จุ๊บๆ”กล่าวจบจุ้ยเฉียงก็หันไปใช้มือข้างหนึ่งหิ้วหลังคอของเจ้าตัวเล็กขึ้นมาพร้อมกับเดินดุ่ยๆหายลับไปทางหนึ่ง

        ช่างเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่หวานแหววกันยิ่งกว่ามนุษย์บางคู่เสียอีกจุ้ยเหม่ยส่งจูบตอบสามี จากนั้นจึงหันมามองหยางเถาอวี้ “นังหนูระหว่างนี้สนใจจะไปสำรวจรอบใจกลางและเขตป่าหมื่นอสูรชั้นในหรือไม่”ที่ชักชวนเด็กสาวไม่ใช่อะไรคราวนี้นางต้องทำหน้าที่ตรวจตราเขตป่าเพื่อป้องกันมิให้มีผู้บุกรุกเข้ามาตามหน้าที่เพียงลำพังจนกว่าสามีจะฝึกลูกชายตนสำเร็จจึงหาเรื่องชวนหยางเถาอวี้ไปเป็นเพื่อนก็เท่านั้นเอง

        หยางเถาอวี้เห็นว่าตนว่างอยู่อีกทั้งยังเป็นโอกาสที่หาไม่ได้ง่ายๆ ในชีวิต ลองคิดดูทั่วทวีปชิงหลงแห่งนี้จะมีสักกี่คนที่ได้รับโอกาสให้สำรวจใจกลางป่าหมื่นอสูรดังนั้นนางจึงตอบตกลงอย่างแทบจะไม่ต้องคิดก่อนเลย

        ------

        สุขสันต์วันไหว้พระจันทร์ทุกท่านค่ะ

        เจียโหยว1(加油 jiāyóu) (fig.) to make anextra effort / to cheer sb on โดยรวมแล้วก็แปลว่าสู้ๆนั่นแหละ