ราชันย์สิบโลก

หลังจากขบวนสินค้าเริ่มออกเดินทางเฟิ่งหยูตรวจสอบพลังยุทธ์ของพวกเขาแต่ละคน ลู่เฟย เป็นผู้ที่มีระดับวรยุทธ์สูงที่สุดคือระดับนภาขั้นที่สอง หลิวอันและจิวเจิ้นอยู่ในระดับนภาขันที่หนึ่ง ส่วน เฉินกวง และซิวซิวนั้นอยู่ในระดับปฐพีขั้นที่เก้าและแปดตามลำดับ

“ไม่ทราบว่าคุณชายเดินทางไปเมืองจินเฟิงเพื่อไปสมัครเป็นศิษย์สำนักเทพดาราหรือไม่”

เป็นลู่ฟางที่เอ่ยถามขึ้นมาก่อนด้วยอายุของพวกเขาไล่เลี่ยกัน จึงพูดคุยกันได้อย่างไม่ต้องกังวน

“อ๋อไม่หรอก ข้าอยู่ในสำนักเทพดาราอยู่แล้ว”

“ท่านเป็นศิษย์สำนักเทพดาราอย่างนั้นหรือช่างเป็นโชคของพวกเราจริง ๆ มีท่านคอยแนะนำพวกเราคงเข้าสำนักเทพดาราได้ไม่ยาก”เป็นซิว ซิว ที่เอ่ยอขึ้นมา

“เจ้าอย่าได้เสียมารยาทแม้เฟิ่งหยูจะเป็นศิษย์ของสำนักเทพดารา แต่ข้าได้ยินว่าการเข้าเป็นศิษย์นั้นยากเป็นอย่างมากซึ่งแต่ละด่านทำให้คนร้องให้มาเป็นจำนวนมากแล้วจริงไหมนายน้อยเฟิ่ง”

“ พวกเจ้า สนใจอยากจะเข้าไปศึกษาในศาสตร์แขนงใดกันหละ” เฟิ่งหยูเอ่ยถาม

“พวกเราขอให้ได้เข้าร่วมสำนักไม่ว่าจะเป็นศาสตร์แขนงใดพวกเราก็พร้อมจะที่จะศึกษาขอเพียงได้เข้าร่วมสำนักเท่านั้น”หลิวอันกล่าว

“ใช่ๆ ครอบครัวของพวกเรายากจนเป็นอย่างมาก เงินเก็บทั้งหมดของหมู่บ้านพวกเขามอบให้กับพวกเราหมดแล้วหากพวกเราเข้าร่วมกับสำนักเทพดาราได้สักคนหนึ่งหมู่บ้านของพวกเราคงไม่ต้องอดอยากกันอีกต่อไปแล้ว” จิวเจิ้นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย

“ถึงพวกเราจะจนแต่พวกเราก็ต้องพยายามไม่ว่าอย่างไรก็ตามหนึ่งในพวกเราต้องเข้าร่วมกับสำนักเทพดาราให้ได้ทั้งครอบครัวและญาติพี่น้องทุกคนในหมู่บ้านจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้นข้ามั่นใจในตัวของพวกเจ้า” ลู่ฟางกล่าวกระตุ้นทุกคน

“พวกเจ้ามาจากที่ใดกัน หมู่บ้านของพวกเจ้ายากจนกันมากอย่างนั้นหรือในอาณาจักรตะวันฉายที่ข้าเคยได้ยินมาแทบไม่มีคนยากจนเลยไม่ใช่หรือ?” เฟิ่งหยูเอ่ยถาม

“ใครบอกท่านกัน พวกเราส่วนมากในอาณาจักรตะวันฉายแทบจะเรียกได้ว่ายากจนถึงที่สุดบางทีแม้แต่อาหารสักมือต่อวันพวกเราก็แทบจะไม่ได้กินกันเลย”

“ส่วนคนที่รวยจริง ๆ นั้นกลับอยู่ในเมืองหลวงพวกเขาขูดรีดภาษีเราจนพวกเราแทบจะไม่มีจะกินกันอยู่แล้วพวกเราทั้งหมดมาจากเมือง เฉินอัน หมู่บ้านของพวกเราเป็นหมู่บ้านเล็กๆที่เป็นส่วนหนึ่งของเมืองเฉินอัน เรียกว่าหมู่บ้านวารี” ซิวซิวน้ำตาคลอพร้อมกับเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้เฟิ่งหยูฟัง

“แล้วเมืองอื่น ๆ หละเป็นเหมือนพวกเจ้าหรือเปล่า?”

“ทุกเมืองในอาณาจักรตะวันฉายเป็นเหมือนกันแทบทั้งหมดเพราะกษัตริย์ของเมืองตะวันฉายนั้นเป็นคนที่โลภมากและกดขี่ข่มเหงรังแกผู้คนโดยเฉพาะพวกตระกูลฉี” ซิว ซิวพูดออกมาด้วยเสียงที่โกรธแค้น

“ตระกูลฉีอย่างนั้นหรือ?”

“ใช่พวกตระกูลฉีนั้นเป็นตระกูลเก่าแก่ที่อยู่มานาน วางรากฐานไว้ในแต่ละเมืองในอาณาจักรตะวันฉายแม้แต่องค์กษัตริย์ยังคงต้องเกรงตระกูลฉี เชื้อพระวงศ์ของอาณาจักรตะวันฉายมีส่วนหนึ่งที่เป็นคนของตระกูลฉีด้วย”ลู่เฟยเอ่ย

“แล้วพวกเจ้าทำไมถึงอยากเข้าร่วมกับสำนักเทพดารากันนักหละ”เฟิ่งหยูเอ่ยถามด้วยความสนใจ

“ความจริงพวกเราเองก็ไม่ทราบว่าสำนักเทพดารานั้นเป็นอย่างไรบอกตามตรงที่พวกเราไปในครั้งนี้เพราะคนของหมู่บ้านข้างเคียงกับหมู่บ้านของพวกเราสองคนได้เข้าร่วมกับสำนักเทพดาราเมื่อปีที่แล้วพวกเขาส่งเงินทองพร้อมกับของกินของใช้กลับมาที่หมู่บ้านของพวกเขาจนทุกคนแทบจะไม่เดือดร้อนกันอีกเลยหากไม่ถูกพวกตระกูลฉีคิดภาษีเพิ่มหลังจากที่พวกเขารู้เรื่อง พวกเขาจึงชักชวนคนทั้งหมดในหมู่ไปอยู่ที่เมืองจินเฟิงแทนตอนนี้หมู่บ้านนั้นจึงกลายเป็นหมู่บ้านร้างไปเลย” ลู่เฟยเอ่ย

“หากพวกเราไปร่วมกับสำนักเทพดาราได้แล้วพวกเราสามารถช่วยเหลือคนในหมู่บ้านได้ พวกเราก็ยินยอมที่จะย้ายไปที่เมืองจินเฟิงแห่งนั้นอย่างแน่นอน”

หากเป็นอย่างที่ลู่เฟยเล่าแสดงว่าผู้คนส่วนใหญ่ที่ย้ายมาอยู่ในเมืองจินเฟิงของเขานั้นส่วนมากมาจากอาณาจักรต่างๆ หลายอาณาจักรที่เดือดร้อนเฟิ่งหยูนิ่งคิดสักพักหนึ่ง

“ข้าสามารถช่วยพวกเจ้าได้เพียงแต่พวกเจ้าต้องฟังและทำตามที่ข้าบอกพวกเจ้า หากพวกเจ้าทำได้ในช่วงระยะเวลาหนึ่งเดือนที่เราเดินทางไปเมืองจินเฟิงกับคาราวานพ่อค้าขบวนนี้ข้าก็สามารถรับประกันได้ว่าพวกเจ้าสามารถเข้าร่วมกับสำนักเทพดาราได้อย่างแน่นอน”เฟิ่งหยูบอกกับพวกเขาทั้งห้าคน

“อย่าว่าแต่ฟังเจ้าเลยหากพวกเราสามารถเข้าร่วมและช่วยคนในหมู่บ้านของเราได้แม้ให้พวกเราไปตายแทนเจ้าข้าก็จะทำ” ลู่เฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“ได้หากพวกเจ้าสามารถทำได้ ข้าก็สามารถพาพวกเจ้าเข้าไปได้โดยไม่ต้องสอบเข้าด้วยซ้ำ”

“ก่อนอื่นพวกเจ้าต้องบอกข้ามาก่อนว่าเจ้าตั้งใจจะศึกษาศาสตร์แขนงใด”

“บอกตามตรงพวกข้าไม่มีความรู้ที่ไปในครั้งนี้ พวกเราต้องการไปอย่างไม่มีจุดมุ่งหมายใด ๆ เลยขอเพียงพวกเราได้เข้าร่วมแม้แต่คนทำความสะอาดพวกเราก็พร้อมจะทำ”

“งั้นก็ดีข้าจะเป็นคนตัดสินใจให้พวกเจ้าเอง พวกเจ้าทั้งห้าคนจงศึกษาและทำความเข้าใจพร้อมกับฝึกฝนให้สำเร็จภายในหนึ่งเดือนนี้”

เฟิ่งหยูหยิบคัมภีร์ให้แต่ละคนคนละหนึ่งเล่ม พร้อมกับอาวุธห้าชนิดซึ่งทั้งหมดเป็นวิชายุทธ์ที่เกี่ยวข้องกับอาวุธห้าประเภท ได้แก่ หอก ดาบ ขวาน ธนู และกระบี่ ซึ่งแต่ละคนได้รับไปต่างรู้สึกงุนงง เป็นอย่างมากเฟิ่งหยูสามารถมีคัมภีร์และอาวุธพวกนี้ได้อย่างไร แต่ก็ไม่มีใครสนใจเพียงพวกเขาสามารถเข้าร่วมสำนักเทพดาราได้ เพียงแค่นี้ พวกเขาก็พอใจแล้ว

การเดินทางครั้งนี้ผ่านมาเกือบยี่สิบกว่าวันแล้วตลอดระยะเวลาในการเดินทางเฟิ่งหยูต่างให้คำปรึกษาแก่พวกเขา ซึ่งแต่ละคนตั้งใจเป็นอย่างมากซึ่งเป็นไปตามที่เฟิ่งหยูคาดหวัง

ในเวลาพักผ่อนพวกเขาต่างแยกตัวกันไปฝึกซ้อมแม้แต่เวลากลางคืนพวกเขายังแอบออกไปฝึกซ้อมกันโดยลำพังจนกลายเป็นเรื่องปกติสำหรับผู้คุ้มกันสินค้าขบวนนี้ไปแล้ว

ซึ่งตอนแรกๆพวกเขายังแอบเป็นห่วงอยู่ แต่พอมาถึงวันนี้บางคนในพวกเขายังไปขอคำชี้แนะจากพวกเด็ก ๆ กลุ่มนี้ด้วยซ้ำไป ซึ่งในเรื่องนี้เฟิ่งหยูก็มิได้คัดค้านอะไร

ตลอดระยะเวลาที่เดินทางในบางครั้งก็มีสัตว์อสูรโผล่มารบกวนการเดินทางของพวกเขาเฟิ่งหยูจึงให้พวกเขาทั้งห้าคนคอยร่วมต่อสู้กับกลุ่มผู้คุ้มกันทุกครั้งจนพวกเขาสนิทสนมกัน

และวันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่พวกเขาโดนสัตว์อสูรระดับสี่ขวางทางขบวนสินค้าพวกเขาทั้งห้าคนต่างเต็มใจออกมาร่วมรบกับผู้คุมกัน โดยไม่มีใครบ่น

ฉับ!

สายลมกรรโชกแรง ปะทะใบหน้า สายตาลู่เฟยจ้องมองไปยังหมาป่าโลหิตซึ่งในตอนนี้กำลังจ้องมองมายังพวกเขาทั้งห้าคนในตอนที่หมาป่าโลหิตกำลังจู่โจมพวกของลู่เฟยและพรรคพวก

ปึ๊ก.... ลูกธนูลูกหนึ่งปักอยู่กลางหน้าผากของหมาป่าโลหิตตัวใหญ่ที่เกือบจะโจมตีถูกซิวซิว การควบคุมวิถีการยิงเป็นไปอย่างสมบูรณ์จึงเป็นเรื่องที่ง่ายที่จะกำจัดหมาป่าโลหิตตัวแรกไปได้

หมาป่าโลหิตตัวแรกถูกสังหารไป แต่มองไปด้านหน้ากลับมีหมาป่าโลหิตอีกสองตัวที่อยู่ในระดับสี่เช่นกันกำลังต่อสู้กับพวกคนคุ้มกันสินค้า.

ฉัวะ!

ร่างของหมาป่าโลหิตตัวที่สองกระโจนใส่ผู้คุ้มกันสินค้าแต่กลับเป็นจิวเจิ้น ยกดาบฟันเข้าใส่ลำตัวของมันเป็นทางยาวหมาป่าโลหิตตัวที่สามกระโจนตามหมาป่าตัวที่สองมาติดๆ ร่างของหมาป่าโลหิตระดับสี่ใหญ่โตเกือบสามเมตร

การโจมตีของหมาป่าโลหิตตัวที่สามนั้นรวดเร็วยิ่ง ขวานเล่มหนึ่งวาดฟันไปที่ร่างของหมาป่าโลหิตตัวที่สามเมื่อร่างของมันหยุดลงร่างของลู่เฟยเคลื่อนที่โจมตีเข้าใสหมาป่าโลหิตตัวที่สามตัวเสียงโหยหวนจากหมาป่าโลหิตดังขึ้นไม่หยุด

เวลาไม่ถึงสิบนาทีท่ามกลางเสียงที่อ่อนแรงของพวกหมาป่าโลหิต ลู่เฟยตวัดขวานตัดศีรษะของหมาป่าโลหิตจนเลือดสาดกระจายไปทั่ว หมาป่าโลหิตทั้งสามตัวถูกพวกเขาสังหารอย่างง่ายดายด้วยเคล็ดวิชาที่พวกเขาต่างศึกษากันอย่างหนักในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา

ผู้นำกองกำลังคุ้มกันสินค้า เดินเข้าไปค้นหาแก่นธาตุสัตว์อสูร ซึ่งสัตว์อสูรระดับสามขึ้นไปจึงจะมีเมื่อเขาค้นพบจึงโยนให้กับพวกของลู่เฟย

“พวกนี้เป็นของพวกเจ้า ขอบใจที่ทำให้พวกเราไม่ต้องออกแรงกัน”ผู้คุ้มกันกล่าว

“ขอบคุณพวกท่านมาก” ลู่เฟยพร้อมพวกต่างตื่นเต้นดีใจ

นี่นับเป็นครั้งแรกในชีวิตของพวกเขาที่พวกเขาสามารถกำจัดสัตว์อสูรได้อย่างง่ายดายพวกเขามองไปที่เฟิ่งหยู

เฟิ่งหยูพยักหน้า พร้อมกับเอ่อ

“มันสมควรเป็นของพวกเจ้า รับมันไว้เถอะ” เฟิ่งหยูไม่ได้สนใจของพวกนี้มากนัก

แต่ทางด้านลู่เฟยและพรรคพวกกับเป็นเงินก้อนใหญ่สำหรับพวกเลยทีเดียวเพราะแก่นธาตุสัตว์อสูรระดับสี่นับว่าหาได้ยากยิ่ง แต่พวกเขาสามารถครอบครองมันได้

“หากพวกเจ้านำมันไปขายก็คงได้เงินเยอะพอสมควรอยู่แต่ทางที่ดีข้าแนะนำให้เจ้าเก็บไว้ก่อนเพราะอาจจะมีประโยชน์ต่อพวกเจ้าในอนาคตก็เป็นได้”

เฟิ่งหยูบอกกับพวกเขาทั้งห้าซึ่งกำลังตื่นเต้นกับแก่นธาตุสัตว์อสูรที่ได้มาครอบครอง

“ได้ ข้าจะทำตามที่คุณชายแนะนำพวกเรา” ลู่เฟยพลันกล่าวออกมาทันที

“เอาหละ เดินทางต่อได้ ไม่มีอะไรแล้ว” ผู้นำคุ้มกันขบวนสินค้าตะโกนสั่งให้เดินทางต่อไป

หลังจากนั้นตลอดระยะเวลาการเดินทางจนมาถึงเมืองจินเฟิงก็แทบไม่มีเหตุการณ์อะไรน่าตื่นเต้นอีกเลย

เมื่อมาถึงหน้าประตูเมืองจินเฟิงพวกเขาถูกตรวจสอบอย่างละเอียด

“พวกเจ้ามาจากที่ใด มีผู้ร่วมเดินทางกันกี่คน จะพักกันเป็นเวลากี่วัน”

คำถามต่าง ๆ พลั่งพลูออกมาจากปากผู้ตรวจสอบอย่างไม่ขาดสายกว่าจะถึงคิวของขบวนสินค้าของเฟิ่งหยูก็เป็นเวลาเย็นพอดี มีผู้ที่รอคิวอยู่ประมาณห้าราย

“หมดเวลาแล้ววันนี้ พวกเจ้าค่อยเข้าเมืองวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน”เสียงหนึ่งดังขึ้นมา

“หากเจ้าต้องการเข้าเมืองวันนี้ก็มาคุยกับข้าข้างใน”

หากเป็นเมืองอื่นถือเป็นเรื่องปกติ แต่นี่เมืองจินเฟิงที่เฟิ่งหยูเป็นเจ้าเมืองเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นต่อหน้าต่อตาเฟิ่งหยูเขาจะใจเย็นอยู่ได้อย่างไร

เฟิ่งหยูพลันบอกให้ลู่เฟยไปบอกผู้นำขบวนสินค้าเข้าไปคุยกับนายทหารคนนั้นพร้อมกับให้พวกเขาเข้าเมืองให้ได้โดยเร็วไม่ว่าจะจ่ายมากเท่าไหร่ก็ให้เขาไปลู่เฟยรีบเร่งไปบอกกับผู้นำผู้คุ้มกันขบวนสินค้าโดยทันที

“เจ้าแน่ใจอย่างนั้นหรือ รออีกคืนหนึ่งก็ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายแล้ว”ผู้คุ้มกันเอ่ยกับลู่เฟย

“ท่านไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น คุณชายเฟิ่งบอกเขาจะเป็นคนจ่ายเงินทั้งหมดเอง”

ลู่เฟยแจ้งผู้คุ้มกันขบวนสินค้าพร้อมกับแจ้งเรื่องนี้ให้กับผู้นำขบวนสินค้าได้ทราบผู้นำขบวนสินค้าไม่ปฏิเสธแต่อย่างใดเพราะเขาไม่ได้เสียเงินจ่ายเอง

ผู้คุ้มกันขบวนสินค้าเข้าไปพบกับนายทหารคนนั้นเป็นการส่วนตัวพร้อมกับมอบเงินจำนวนห้าร้อยเหรียญทองให้เขา ก่อนพวกเขาจะเข้าไปในเมืองได้อย่างราบรื่น

หลังจากที่เช้าไปในเมืองได้ไม่นานเฟิ่งหยูและขบวนสินค้าแยกทางกันหลังจากเข้าเมืองมาได้

“ลู่เฟย ท่านไปยังตำหนักเจ้าเมืองให้ข้าหน่อยนำจดหมายฉบับนี้มอบให้กับเจ้าหน้าที่เฝ้าประตูที่นั่นให้ข้าหน่อยหากพวกเขาถามจงบอกว่าข้าให้นำจดหมายมาให้ เรื่องอื่นเจ้าไม่รู้”

ลู่เฟย รีบทำตามที่เฟิ่งหยูบอกอย่างไม่ไตร่ถามใดๆทั้งสิ้น เมื่อเขาไปถึงตำหนักเจ้าเมืองเขายื่นจดหมายของเฟิ่งหยูให้คนเฝ้าประตูพร้อมกับแจ้งบอกกับผู้เฝ้าประตู ไม่นานผู้คนมากมายวิ่งกันวุ่นพร้อมกับคนผู้หนึ่งถามขึ้น

“ใครเป็นคนนำจดหมายฉบับนี้มา”เป็นจ้าวหยวนเอ่ยขึ้นมา

“คารวะท่านแม่ทัพใหญ่”คนเฝ้าประตูเอ่ยพร้อมกับคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

“ผู้น้อยเป็นคนนำจดหมายมาเองขอรับ”ลู่เฟยกล่าวด้วยเสียงสั่นคลอ

“นำข้าไปพบเขา” คำสั่งสั้น ๆพร้อมกับคนอีกนับร้อยเดินติดตามออกมา

ลู่เฟยนำทางให้กับจ้าวหยวนไม่นานพวกเขาก็มาพบกับเฟิ่งหยู

“คารวะท่านเจ้าเมือง” ทุกคนคุกเข่าข้างหนึ่งพร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงอันดัง

ทั้งห้าคนที่ติดตามเฟิ่งหยูมาต่างตะลึงงัน

“เจ้าเมือง เจ้าเมืองอย่างนั้นหรือ เขาคือเจ้าเมืองจินเฟิง” ซิว ซิว พึมพำออกมา

“เอาหละ เอาหละ ไม่ต้องมากพิธีหรอกจ้าวหยวน” เฟิ่งหยูเอ่ย

“ท่านนำห้าคนนี้ไปฝึกฝนต่อให้ข้าที่อีกสามเดือนข้าจะให้พวกเขาทำงานร่วมกับท่าน”เฟิ่งหยูกล่าว

“ครับท่านเจ้าเมือง” จ้าวหยวนตอบด้วยเสียงอันดัง

“พวกเจ้าพาตัวสหายเหล่านี้ไปพักผ่อนพร้อมกับสอบถาม ทำประวัติและให้ไปรายงานตัวกับข้าในวันพรุ่งนี้” จ้าวหยวนสั่งการ